Κοζάνη: Μια εβδομάδα κινητικότητας και 51 εβδομάδες… ακίνητης πραγματικότητας

Έρχεται και φέτος η Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας στην Κοζάνη.

Ποδήλατα, πεζοπορίες, δράσεις για την προσβασιμότητα, ενημερώσεις, παιχνίδια, δρόμοι χωρίς αυτοκίνητα και όλα εκείνα που συνοδεύουν κάθε χρόνο τέτοιες διοργανώσεις.

Η Κοζάνη δεν χρειάζεται άλλη μία εβδομάδα για να θυμηθεί την κινητικότητα. Χρειάζεται 365 ημέρες τον χρόνο για να την εφαρμόσει.

Γιατί η κινητικότητα δεν αρχίζει όταν ξεκινάει το πρόγραμμα μιας δημοτικής δράσης και δεν τελειώνει όταν μαζευτούν τα ποδήλατα και επιστρέψουν τα αυτοκίνητα στους δρόμους.

Η πραγματική δοκιμασία είναι η επόμενη μέρα.

Είναι ο γονιός που βγαίνει με το καρότσι.

Ο ηλικιωμένος που προσπαθεί να κινηθεί χωρίς να κάνει… σλάλομ ανάμεσα στα εμπόδια.

Ο άνθρωπος με αναπηρία που χρειάζεται μια πραγματικά ελεύθερη διαδρομή και όχι μια θεωρητικά ελεύθερη ράμπα.

Ο πεζός που κατεβαίνει από το πεζοδρόμιο επειδή κάπου μπροστά του υπάρχει ένα αυτοκίνητο που αποφάσισε ότι «θα σταθώ εδώ για  πέντε λεπτά».Και φυσικά αυτά τα πέντε λεπτά, στην Κοζάνη, έχουν την εκπληκτική ικανότητα να γίνονται πολύ περισσότερα.

Η πόλη έχει κάνει βήματα. Έχει κάνει παρεμβάσεις. Όμως υπάρχει ακόμη μια απόσταση ανάμεσα σε αυτό που σχεδιάζεται στα χαρτιά και σε αυτό που συναντά ο πολίτης όταν βγει από την πόρτα του σπιτιού του.

Και αυτή την απόσταση δεν την καλύπτει μια εβδομάδα εκδηλώσεων.

Την καλύπτουν έλεγχοι, υποδομές, συντήρηση, σωστός σχεδιασμός και κυρίως συνέπεια στην εφαρμογή των κανόνων.

Το πρόβλημα της Κοζάνης δεν είναι ότι οι κάτοικοί της δεν έχουν ακούσει αρκετά για τη βιώσιμη κινητικότητα. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές η καθημερινότητα τους λέει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Τους λέει να περπατήσουν, αλλά τους δίνει ένα πεζοδρόμιο που δεν είναι πάντα φιλικό στον πεζό.

Τους λέει να χρησιμοποιήσουν ποδήλατο, αλλά η ασφαλής μετακίνηση με ποδήλατο δεν είναι παντού αυτονόητη.

Τους μιλά για προσβασιμότητα, αλλά η προσβασιμότητα δεν είναι μια πινακίδα ή μια ράμπα. Είναι μια συνεχής, απρόσκοπτη διαδρομή.

Και τους ζητά να σεβαστούν τον δημόσιο χώρο.

Το μεγαλύτερο στοίχημα δεν είναι πως θα παρουσιαστεί η Εβδομάδα Κινητικότητας, αλλά στο τι θα μείνει όταν τελειώσει.

Αν μείνουν μόνο οι φωτογραφίες από τις δράσεις, τα ποδήλατα και τα χαμόγελα, τότε θα έχουμε κάνει μια ακόμη όμορφη εβδομάδα.

Αν όμως μείνει ένας δρόμος πιο ασφαλής, ένα πεζοδρόμιο πιο προσβάσιμο, μια γειτονιά πιο φιλική στον πεζό, μια διαφορετική καθημερινή συμπεριφορά και ένας δημόσιος χώρος που θα αντιμετωπίζεται περισσότερο ως κοινό αγαθό και λιγότερο ως προσωπική υπόθεση του καθενός, τότε θα έχουμε κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Θα έχουμε κάνει κινητικότητα.

Από τις 23 Σεπτεμβρίου ας δούμε αν η Κοζάνη θα συνεχίσει να κινείται.

Ή αν, όπως συμβαίνει συχνά, θα ξαναμπεί… στο παρκάρισμα.