Η Αλεξανδρέττα (σημερινό İskenderun στην Τουρκία) ήταν ιστορική πόλη-λιμάνι στρατηγικής σημασίας, τοποθετημένη στον μυχό του ομώνυμου κόλπου, στα όρια της αρχαίας Κιλικίας και της Συρίας.
Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά, πολυπολιτισμικά και ναυτιλιακά κέντρα της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Αλεξανδρέττα και η ευρύτερη περιοχή της Κιλικίας αποτελούν ένα ιδιαίτερο, πικρό και συχνά παραγνωρισμένο κεφάλαιο της Μικρασιατικής Καταστροφής (1922-1923). Κατά την περίοδο αυτή, η περιοχή μετατράπηκε από καταφύγιο ελπίδας σε τόπο νέου ξεριζωμού για χιλιάδες Έλληνες.
ΘΕΣΗ
Λειτούργησε ως η κύρια «πύλη» και το φυσικό λιμάνι για το εμπόριο της Συρίας, του Χαλεπίου και της Μεσοποταμίας προς τη Μεσόγειο.
Η ονοματολογία της μέσα στους αιώνες αντανακλά τις πολιτικές, πολιτισμικές και πληθυσμιακές αλλαγές της περιοχής, με την ετυμολογία της να συνδέεται άρρηκτα με τον ιδρυτή της.
1. Αρχαιότητα: Αλεξάνδρεια κατ’ Ισσόν
Το όνομα: Αλεξάνδρεια ἡ πρὸς Ἴσσον ή Αλεξάνδρεια κατ’ Ἴσσον.
Το «Αλεξάνδρεια» προέρχεται από το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το συνθετικό «κατ’ Ισσόν» σήμαινε «κοντά στην Ισσό», προκειμένου να ξεχωρίζει η πόλη από τις δεκάδες άλλες Αλεξάνδρειες που ιδρύθηκαν τότε στην Ανατολή.
Η ρίζα του ονόματος: Το όνομα Αλέξανδρος ετυμολογείται από το ρήμα ἀλέξω (προστατεύω, αποκρούω) + ἀνήρ (γενική: ἀνδρός), δηλαδή «αυτός που προστατεύει τους άνδρες» ή «ο αμυνόμενος».
2. Βυζαντινή και Μεσαιωνική Περίοδος: Αλεξανδρέττα
Το όνομα: Αλεξανδρέττα (Alexandretta). Ετυμολογία: Πρόκειται για υποκοριστικό όνομα (υποκοριστική κατάληξη -etta), το οποίο χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τους Δυτικούς (Σταυροφόρους, Ενετούς και Γενοβέζους εμπόρους) κατά τον Μεσαίωνα.
Σημασία: Σημαίνει κυριολεκτικά «Μικρή Αλεξάνδρεια», ένας όρος που επικράτησε για να τη διαφοροποιεί σαφώς από τη μεγάλη και πασίγνωστη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το όνομα αυτό υιοθετήθηκε αργότερα και από τους Έλληνες.
3. Οθωμανική Περίοδος: İskenderun
Ετυμολογία: Είναι η παραφθορά του ελληνικού ονόματος «Αλέξανδρος» μέσω της ισλαμικής και ανατολικής παράδοσης. Η εξέλιξη: Στα αραβικά και τα περσικά, ο Μέγας Αλέξανδρος αναφέρεται ως Al-Iskandar (Ισκαντάρ) ή Al-Iskandar al-Akbar. Η οθωμανική/τουρκική γλώσσα πήρε τη ρίζα Iskandar και με την προσθήκη της κατάληξης -un (που υποδηλώνει τόπο/πόλη στην αραβική επιρροή) διαμόρφωσε το İskenderun, που σημαίνει «η πόλη του Αλεξάνδρου».
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
Ο Πληθυσμός: Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα είχε έντονο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, με σημαντικές κοινότητες Ελλήνων, Αρμενίων, Αράβων (μουσουλμάνων και χριστιανών) και Τούρκων.
Η διαχρονική εξέλιξη του ελληνικού και αρμενικού πληθυσμού στην Αλεξανδρέττα και την Κιλικία ακολούθησε μια κοινή, παράλληλη πορεία: από την αιώνια παρουσία και οικονομική άνθηση, στη σταδιακή συρρίκνωση και, τελικά, στον βίαιο ξεριζωμό.
Οι δύο κοινότητες συνυπήρξαν για αιώνες, αποτελώντας τις κύριες χριστιανικές δυνάμεις της περιοχής.
1. Αρχαιότητα και Βυζάντιο: Οι Ρίζες
Ελληνική Παρουσία: Ξεκινά επίσημα το 333 π.Χ. με την ίδρυση της πόλης από τον Μέγα Αλέξανδρο. Κατά τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους, η Αλεξανδρέττα ήταν μια ελληνόφωνη, χριστιανική πόλη υπό την πνευματική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αντιοχείας.
Αρμενική Παρουσία: Εδραιώνεται ισχυρά στην Κιλικία κατά τον 11ο αιώνα μ.Χ., με την ίδρυση του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας (Μικρή Αρμενία). Η Αλεξανδρέττα λειτούργησε ως βασικό επίνειο για το εμπόριο αυτού του χριστιανικού βασιλείου με τη Δύση.
2. Οθωμανική Περίοδος: Η Κοσμοπολίτικη Άνθηση
Κατά την οθωμανική κυριαρχία, οι δύο κοινότητες οργανώθηκαν σε θρησκευτικά ομόσπονδα συστήματα (μιλέτ).
Η Οικονομική Κυριαρχία: Έλληνες και Αρμένιοι έλεγχαν το εμπόριο, τη ναυτιλία και τις βιοτεχνίες της Αλεξανδρέττας.
Το λιμάνι έγινε κομβικό σημείο μεταφοράς εμπορευμάτων από το Χαλέπι προς την Ευρώπη.
Στατιστικά Προ του 1914: Στις παραμονές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ευρύτερη περιοχή (Καζάς Αλεξανδρέττας) αριθμούσε περίπου 14.000 Αρμενίους και αρκετές χιλιάδες ελληνορθόδοξους (Έλληνες το γένος και αραβόφωνους χριστιανούς).
3. Η Περίοδος των Διωγμών (1915-1923)
Το 1915 (Αρμενική Γενοκτονία): Οι Αρμένιοι της Αλεξανδρέττας και της γειτονικής Αντιόχειας υπέστησαν τις οθωμανικές εκτοπίσεις. Εμβληματική έμεινε η ηρωική αντίσταση των Αρμενίων στο κοντινό βουνό Μουσά Νταγ (Όρος του Μωυσή), όπου διασώθηκαν με τη βοήθεια του γαλλικού ναυτικού.
Το 1922-1923 (Μικρασιατική Καταστροφή): Μετά την ήττα της Ελλάδας, η Αλεξανδρέττα -που βρισκόταν υπό γαλλική διοίκηση- έγινε σταθμός υποδοχής προσφύγων. Χιλιάδες Έλληνες και Αρμένιοι από το εσωτερικό της Μικράς Ασίας κατέφυγαν εκεί για να σωθούν.
Η Δημογραφική Μηχανική: Η Κοινωνία των Εθνών, μέσω ειδικού προγράμματος (1927), εγκατέστησε περίπου 13.000 Αρμένιους πρόσφυγες από τα στρατόπεδα της Βηρυτού και του Χαλεπίου στην περιφέρεια της Αλεξανδρέττας, αυξάνοντας προσωρινά τον χριστιανικό πληθυσμό.
4. Το Τέλος της Παρουσίας: Η Προσάρτηση του 1939
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε όταν η Γαλλία αποφάσισε να παραχωρήσει το Σαντζάκι της Αλεξανδρέττας στην Τουρκία.
Το Δημογραφικό Σοκ (1939): Στην απογραφή του 1936, ο χριστιανικός πληθυσμός (Έλληνες, Αρμένιοι, Άραβες Χριστιανοί) ήταν πλειοψηφικός σε συνδυασμό με τους Αλεβίτες, ενώ οι Τούρκοι αποτελούσαν μειονότητα (περίπου 39%). Ωστόσο, μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού, η κατάσταση ανατράπηκε βίαια.
Η Μεγάλη Έξοδος: Φοβούμενοι τις τουρκικές διώξεις και τη γενικότερη ασφάλειά τους, οι χριστιανοί εγκατέλειψαν μαζικά την πόλη. Υπολογίζεται ότι περίπου 50.000 άνθρωποι έφυγαν μέσα σε λίγους μήνες. 11.000 – 12.000 Έλληνες εγκατέλειψαν την πόλη (κατέφυγαν κυρίως στη Συρία, τον Λίβανο και την Ελλάδα). 26.000 – 27.000 Αρμένιοι μετακινήθηκαν κυρίως προς τον Λίβανο (ιδρύοντας την πόλη Αντζάρ) και τη Συρία.
ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Ίδρυση: Ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 333 π.Χ. (ως Αλεξάνδρεια κατ’ Ισσόν) για να τιμήσει τη νίκη του επί του Δαρείου στη μάχη της Ισσού. Η διαχρονική ιστορία της Αλεξανδρέττας εκτείνεται σε βάθος χιλιετιών, καθώς η στρατηγική της θέση-το μοναδικό πέρασμα ανάμεσα στα βουνά Αμανός και τη Μεσόγειο, γνωστό ως Συριακές Πύλες-την κατέστησε μήλο της έριδος για τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της ανθρωπότητας.
1. Πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο: Μυρίανδος και Χετταίοι
Η κατοίκηση της περιοχής δεν ξεκίνησε το 333 π.Χ., αλλά προϋπήρχε για αιώνες.
Εποχή του Χαλκού & Χετταίοι (2η χιλιετία π.Χ.): Η ευρύτερη περιοχή του Χατάι και της Κιλικίας βρισκόταν υπό την επιρροή της Αυτοκρατορίας των Χετταίων. Μετά την κατάρρευσή τους, αναπτύχθηκαν στην περιοχή νεο-χεττιτικά/αραμαϊκά βασίλεια.
Η Φοινικική Μυρίανδος (Μυρίανδρος): Πριν χτιστεί η Αλεξανδρέττα, το κύριο λιμάνι και εμπορικό κέντρο της περιοχής ήταν η Μυρίανδος (Myriandus), η οποία βρισκόταν μόλις λίγα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το σημερινό κέντρο της πόλης. Ιδρύθηκε από τους Φοίνικες και η ετυμολογία της ρίζας της πιθανώς συνδέεται με τη λέξη των Χετταίων mūri- (τσαμπί σταφύλι).
Η Περσική Κυριαρχία: Κατά τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ., η Μυρίανδος πέρασε στα χέρια της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας των Περσών. Ο διάσημος αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ξενοφώντας αναφέρει στο έργο του «Κύρου Ανάβασις» ότι η Μυρίανδος ήταν μια ακμάζουσα, εμπορική πόλη όπου αγκυροβολούσαν πολλά φοινικικά εμπορικά πλοία.
2. Η Ελληνιστική και Ρωμαϊκή Εποχή (333 π.Χ. – 4ος αιώνας μ.Χ.)
Η Ίδρυση της Αλεξάνδρειας (333 π.Χ.): Μετά την ιστορική νίκη του Μεγάλου Αλεξάνδρου επί του Πέρση βασιλιά Δαρείου Γ’ στη Μάχη της Ισσού, ο Μακεδόνας στρατηλάτης στρατοπέδευσε στην περιοχή. Κατανόησε αμέσως τη στρατηγική σημασία των Συριακών Πυλών και διέταξε να χτιστεί μια νέα, οχυρωμένη πόλη, η Αλεξάνδρεια κατ’ Ισσόν, η οποία αντικατέστησε και απορρόφησε σταδιακά τη γειτονική Μυρίανδο.
Ρωμαϊκή Κυριαρχία (63 π.Χ.): Η πόλη εντάχθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και μετονομάστηκε σε Alexandria Scabiosa. Παρά την εμπορική της σημασία, παρέμεινε στη σκιά της γειτονικής Αντιόχειας, η οποία εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του αρχαίου κόσμου.
3. Βυζάντιο, Άραβες και Σταυροφόροι (4ος – 15ος αιώνας)
Βυζαντινή Περίοδος: Με την επικράτηση του Χριστιανισμού, η πόλη έγινε σημαντικό εκκλησιαστικό κέντρο υπό το Πατριαρχείο Αντιοχείας.
Η Αραβική Κατάκτηση (7ος αιώνας): Οι Άραβες κατέλαβαν την περιοχή και μετέφρασαν το όνομα του Αλεξάνδρου στη γλώσσα τους, ονομάζοντας την πόλη al-Iskandarūn.
Το Αρμενικό Βασίλειο & οι Σταυροφόροι: Κατά τον Μεσαίωνα, η πόλη άλλαξε χέρια πολλές φορές ανάμεσα στους Βυζαντινούς, τους Σταυροφόρους (Πριγκιπάτο της Αντιόχειας) και το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Οι Δυτικοί έμποροι (Βενετοί και Γενοβέζοι) άρχισαν να χρησιμοποιούν το υποκοριστικό όνομα Αλεξανδρέττα.
4. Η Οθωμανική Περίοδος (1516 – 1918)
Η Οθωμανική Ενσωμάτωση: Ο σουλτάνος Σελίμ Α’ κατέλαβε την Κιλικία το 1516. Η Αλεξανδρέττα εντάχθηκε στο Βιλαέτι του Χαλεπίου.
Το Κύριο Εμπορικό Επίνειο: Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, η πόλη έγινε το επίσημο λιμάνι για το Χαλέπι και ολόκληρη τη βόρεια Συρία. Δυτικές εμπορικές εταιρείες (όπως η βρετανική Levant Company) ίδρυσαν εκεί μόνιμα προξενεία και αποθήκες. Η πόλη απέκτησε έντονα κοσμοπολίτικο χαρακτήρα με κυρίαρχες τις κοινότητες των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Αράβων Χριστιανών.
5. (1918 – 1938) Γαλλική Εντολή
1918 Μετά την ήττα των Οθωμανών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη ορίστηκε ως η πρωτεύουσα του αυτόνομου Σαντζακίου της Αλεξανδρέττας υπό Γαλλική Διοίκηση στη Συρία.
Η Γαλλική Αποχώρηση (1921): Μετά τη Συνθήκη της Άγκυρας (1921), οι Γάλλοι εγκατέλειψαν την Κιλικία, αφήνοντας τους χριστιανικούς πληθυσμούς (Έλληνες και Αρμένιους) απροστάτευτους απέναντι στους Κεμαλικούς.
Η Αλεξανδρέττα ως Ενδιάμεσος Σταθμός (1922): Το Σαντζάκι της Αλεξανδρέττας τέθηκε υπό ειδικό γαλλικό καθεστώς εντός της Συρίας. Το δεύτερο εξάμηνο του 1922, χιλιάδες Έλληνες καταδιωκόμενοι από τη δυτική και κεντρική Μικρά Ασία κατέφυγαν εκεί αναζητώντας σωτηρία.
Οι Πικρές Αναμνήσεις του Ξεριζωμού
Προσφυγική Τραγωδία στη Συρία: Περίπου 17.000 Έλληνες Μικρασιάτες βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στην Αλεξανδρέττα, το Χαλέπι και τη Βηρυτό. Οι συνθήκες διαβίωσης σε σκηνές και πρόχειρα καταλύματα ήταν εξαθλιωμένες.
Η Εξαίρεση από την Ανταλλαγή: Οι γηγενείς ελληνορθόδοξοι κάτοικοι της Αλεξανδρέττας εξαιρέθηκαν αρχικά από την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, καθώς η περιοχή ανήκε στη γαλλική εντολή της Συρίας. Έζησαν όμως με τον διαρκή φόβο της τουρκικής απειλής.
Το Τελικό Πλήγμα (1938-1939): Μετά τη δημιουργία του βραχύβιου «Κράτους του Χατάι» (1938), η περιοχή παραχωρήθηκε στην Τουρκική Δημοκρατία το 1939, οδηγώντας στην οριστική προσφυγοποίηση του ελληνικού και αρμενικού πληθυσμού.
Οι πικρές μνήμες ολοκληρώθηκαν Όταν η Γαλλία παραχώρησε την Αλεξανδρέττα στην Τουρκία το 1939, περίπου 11.500 Έλληνες αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν οριστικά, παίρνοντας τον δρόμο για την Ελλάδα.
ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ
Η Αλεξανδρέττα (σημερινό Ισκεντερούν Τουρκίας) ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο ως «Αλεξάνδρεια κατ᾽ Ισσόν». Η περιοχή συνδέεται ιστορικά με τη Μάχη της Ισσού και αποτέλεσε σημαντικό πέρασμα στην αρχαία Κιλικία, με την τοπική της ιστορία να αποτυπώνεται μέσα από τα νομισματικά της κοψίματα.
Ελληνιστική Περίοδος:
Οι πιο γνωστές κοπές περιλαμβάνουν νομίσματα με τον Μέγα Αλέξανδρο ως νεαρό Ηρακλή με λεοντή. Ορισμένα χάλκινα νομίσματα απεικονίζουν τον Αντίοχο Δ’ Επιφανή και μακεδονικές ασπίδες. Κλασικά σύμβολα όπως ο Ποσειδώνας, το δελφίνι και η τρίαινα ήταν κοινά στις απεικονίσεις.
Ρωμαϊκή Εποχή Αυτοκρατορική Περίοδος:
Από την εποχή του Τραϊανού μέχρι τον Σευήρο Αλέξανδρο, η πόλη έκοψε δικά της νομίσματα. Επιγραφές: Φέρουν την ελληνική επιγραφή (mathrm{ALambda EXi ANtriangle PEOmega N KAI ISigma Sigma O}) ή (mathrm{KAT ISigma Sigma ON}), δηλώνοντας την ταυτότητα της πόλης.
Βυζαντινά Ευρήματα (Επανάσταση των Ηρακλείων)
Η πόλη αποτέλεσε σύντομο νομισματοκοπείο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης των Ηρακλείων (608-610 μ.Χ.). Κοπές: Τα σπάνια αυτά νομίσματα, όπως τα χάλκινα Follis, απεικονίζουν τον Έξαρχο Ηράκλειο (πατέρα του αυτοκράτορα) και τον Ηράκλειο.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η Αλεξανδρέττα (İskenderun) και ολόκληρη η περιοχή της Κιλικίας και της επαρχίας Χατάι υπάγονται πνευματικά και διοικητικά στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.
Αρμόδια Μητρόπολη
Όνομα: Ιερά Μητρόπολις Χαλεπίου, Αλεξανδρέττας και Εξαρχεία Πάσης Συρίας.
Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Αλεξανδρέττα
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου: Ο κεντρικός ελληνορθόδοξος ναός της πόλης. Καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από τον σεισμό του Φεβρουαρίου του 2023.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου: Ιστορικός ναός στην ευρύτερη περιοχή, ο οποίος επίσης υπέστη σοβαρές ζημιές.
Άλλες Χριστιανικές Κοινότητες στην Πόλη
Καθεδρικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου: Ρωμαιοκαθολικός ναός (υπέστη κατάρρευση το 2023).
Ναός Αγίου Καραγιάν: Αρμενική Αποστολική Εκκλησία.
Συρο-Ιακωβιτική Εκκλησία: Αντιπροσωπεύει τη συριακή χριστιανική κοινότητα.
ΠΑΙΔΕΙΑ
Η εκπαίδευση και η παιδεία των ελληνοπαίδων στην Αλεξανδρέττα (İskenderun) και την ευρύτερη Κιλικία καθορίστηκαν ιστορικά από τις γεωπολιτικές αλλαγές της περιοχής, τη θρησκευτική ταυτότητα και τη γλωσσική ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινότητας.
Κοινοτικά Σχολεία: Κατά την οθωμανική περίοδο, η παιδεία οργανωνόταν μέσω της ελληνορθόδοξης κοινότητας με την καθοδήγηση του Πατριαρχείου Αντιοχείας. Τα σχολεία αυτά λειτουργούσαν ως βασικός πυλώνας διατήρησης της χριστιανικής ταυτότητας.
Η Γαλλική Διοίκηση (1920-1939): Όταν η Αλεξανδρέττα βρισκόταν υπό γαλλική εντολή (Σαντζάκι της Αλεξανδρέττας), η χριστιανική εκπαίδευση ενισχύθηκε. Λειτούργησαν θρησκευτικά και κοινοτικά σχολεία, όπου τα παιδιά διδάσκονταν τη γλώσσα της κοινότητας, θρησκευτικά και ευρωπαϊκές γλώσσες (κυρίως γαλλικά).
Η Γλωσσική Ιδιαιτερότητα της Κοινότητας
Ρωμιοί της Αντιόχειας: Η ελληνορθόδοξη κοινότητα του Χατάι (Αντιόχεια, Αλεξανδρέττα, Σελεύκεια) αποτελείται ιστορικά από αραβόφωνους χριστιανούς ορθοδόξους.
Η Γλώσσα στην Παιδεία: Παρά την ελληνική τους συνείδηση και τη λειτουργική χρήση της ελληνικής γλώσσας στην εκκλησία, η καθημερινή τους γλώσσα και η γλώσσα διδασκαλίας στα παλαιότερα κοινοτικά σχολεία ήταν συχνά η αραβική, σε συνδυασμό με την εκμάθηση της ελληνικής.
ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
Η απασχόληση και τα επαγγέλματα των Ελληνορθοδόξων (Ρωμιών) στην Αλεξανδρέττα (İskenderun) και την ευρύτερη επαρχία του Χατάι διαμορφώθηκαν κυρίως από τη γεωγραφική θέση της περιοχής ως στρατηγικού λιμανιού και εμπορικού κόμβου.
Οι κάτοικοι της κοινότητας, τόσο ιστορικά όσο και στη σύγχρονη εποχή, στράφηκαν κυρίως στο εμπόριο, τις αστικές υπηρεσίες και τη ναυτιλία, παρουσιάζοντας υψηλό επίπεδο αστικοποίησης.
Διεθνές και Τοπικό Εμπόριο: Λόγω της εγγύτητας με το Χαλέπι και τη Μεσόγειο, πολλοί Ελληνορθόδοξοι δραστηριοποιήθηκαν ως έμποροι, μεσάζοντες και πράκτορες ευρωπαϊκών εμπορικών οίκων.
Ναυτιλιακά Επαγγέλματα: Το λιμάνι της Αλεξανδρέττας πρόσφερε εργασία σε ναυτικούς, ναυπηγούς, εκτελωνιστές και ιδιοκτήτες αποθηκών.
Βιοτεχνία και Μεταποίηση: Υπήρχε έντονη δραστηριότητα στην κλωστοϋφαντουργία, την παραγωγή μεταξιού, την κατεργασία δέρματος και την παραγωγή ελαιολάδου/σαπουνιού.
Ελεύθερα Επαγγέλματα: Λόγω της έμφασης στην παιδεία, η κοινότητα ανέδειξε πολλούς επιστήμονες, όπως γιατρούς, φαρμακοποιούς, δικηγόρους και.
ΣΗΜΕΡΑ
Στη σύγχρονη πόλη (İskenderun), η άλλοτε κραταιά παρουσία των δύο εθνοτήτων έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Απομένουν ελάχιστοι ελληνορθόδοξοι (αραβόφωνοι κυρίως) και μια μικρή κοινότητα Αρμενίων (κυρίως στο χωριό Vakıflı, το μοναδικό αμιγώς αρμενικό χωριό που έχει απομείνει στην Τουρκία), οι οποίοι προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανές τις ιστορικές τους εκκλησίες.
Ο πληθυσμός της Αλεξανδρέττας (Ισκεντερούν) υπολογίζεται σήμερα σε 376.586 κατοίκους, παρουσιάζοντας αύξηση τα τελευταία χρόνια καθώς αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά και λιμανικά κέντρα της ευρύτερης επαρχίας του Χατάι.
Vakıflı ή Vakıfköy
Όσον αφορά το αμιγώς αρμενικό χωριό Βακιφλί (Vakıflı ή Vakıfköy), η κατάσταση έχει ως εξής:
Μόνιμος Πληθυσμός: Στο χωριό ζουν μόνιμα περίπου 100 έως 130 άτομα (35-40 νοικοκυριά), αποτελώντας την τελευταία εναπομείνασα αυθεντική αρμενική αγροτική κοινότητα στην Τουρκία.
Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ο πληθυσμός αυξάνεται σημαντικά, καθώς εκατοντάδες Αρμένιοι της διασποράς επιστρέφουν για διακοπές και για τις παραδοσιακές θρησκευτικές γιορτές, όπως η Κοίμηση της Θεοτόκου.
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
