Μερικές ζωές δεν ξεκινούν με προνόμια. Ξεκινούν με μια απώλεια.
Και μερικά όνειρα δεν γεννιούνται μέσα στην άνεση. Γεννιούνται μέσα στη φτώχεια, μεγαλώνουν μέσα στη στέρηση και ταξιδεύουν μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου.
Έτσι ξεκίνησε η ζωή του Γιώργου Τσελέπη.
Το 1953, στην Κορυφή Βοΐου, γεννήθηκε ένα παιδί που δεν μπορούσε ακόμη να γνωρίζει πως η ζωή του θα το οδηγούσε πολύ μακριά από τα βουνά του χωριού του, στις μεγάλες πόλεις της Αμερικής και στα νοσοκομεία όπου θα υπηρετούσε ως γιατρός.
Ήταν όμως ένα παιδί που από νωρίς γνώρισε τη σκληρή πλευρά της ζωής.
Έχασε τον πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία.
Η οικογένεια έμεινε με τη μητέρα και δύο παιδιά. Εκείνη έπρεπε να γίνει τα πάντα: μάνα, πατέρας, προστάτης και στήριγμα. Δούλεψε σκληρά για να μεγαλώσει τον Γιώργο και τον μικρότερο αδελφό του, σε μια εποχή που η φτώχεια δεν ήταν εξαίρεση αλλά καθημερινότητα.
Κι όμως, μέσα σε εκείνο το φτωχικό σπίτι υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να αγοράσει κανείς:
η πίστη πως τα παιδιά μπορούσαν να μορφωθούν και να προχωρήσουν.
Ο Γιώργος τελείωσε το Δημοτικό της Κορυφής και στη συνέχεια πήγε στο Γυμνάσιο Τσοτυλίου. Εκεί φάνηκε γρήγορα πως δεν ήταν ένας συνηθισμένος μαθητής. Ήταν αριστούχος, με εξαιρετικές επιδόσεις και μια ασυνήθιστη προσήλωση στη γνώση.
Και ήρθε η πρώτη μεγάλη νίκη.
Πέρασε στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Για τον ίδιο, όμως, ήταν μόνο η αρχή.
Γιατί κάπου μακριά, πέρα από τον Ατλαντικό, βρισκόταν η μητέρα του. Είχε μεταναστεύσει στην Αμερική, όπως τόσοι Έλληνες εκείνης της εποχής, αναζητώντας δουλειά και μια καλύτερη ζωή.
Ο Γιώργος αποφάσισε να την ακολουθήσει.
Μόλις πήρε το πτυχίο του, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Και τότε βρέθηκε μπροστά στη μεγαλύτερη μέχρι εκείνη τη στιγμή δοκιμασία της ζωής του.
Η Αμερική ήταν τεράστια. Το όνειρο ήταν μεγάλο. Αλλά τα χρήματα ήταν λίγα και η γλώσσα δύσκολη.
Ο νέος γιατρός έπρεπε να αρχίσει σχεδόν από το μηδέν.
Δεν λύγισε, αλλά χρειάστηκε να επιστρέψει προσωρινά στην Ελλάδα για τη στρατιωτική του θητεία. Ακόμη κι εκεί όμως δεν εγκατέλειψε το σχέδιό του. Όταν πληροφορήθηκε ότι έληγε η πράσινη κάρτα του, πήρε άδεια, ταξίδεψε ξανά στις Ηνωμένες Πολιτείες, την ανανέωσε και επέστρεψε για να ολοκληρώσει τη θητεία του.
Στον στρατό βελτίωσε τα αγγλικά του.
Και μόλις απολύθηκε, ξαναπήρε τον δρόμο της Αμερικής.
Αυτή τη φορά αποφασισμένος να μην επιστρέψει ηττημένος.
Έδωσε τις εξετάσεις για την αναγνώριση του πτυχίου του, εργάστηκε σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης και συνέχισε την εκπαίδευσή του. Με επιμονή και σκληρή δουλειά απέκτησε την ειδικότητα της Πνευμονολογίας.
Το παιδί που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια της Κορυφής είχε πλέον γίνει γιατρός στην Αμερική.
Αλλά η ζωή του δεν ήταν ποτέ μόνο επαγγελματική.
Η ξενιτιά έχει το δικό της τίμημα.
Ύστερα από χρόνια, η νοσταλγία για την Ελλάδα έγινε δυνατότερη από την απόσταση. Ο Γιώργος επέστρεψε στην πατρίδα και εργάστηκε στο Ωνάσειο, συμμετέχοντας στην ιατρική φροντίδα σημαντικών προσώπων της εποχής. Ανάμεσά τους ήταν και ο Ανδρέας Παπανδρέου, του οποίου υπήρξε ένας από τους θεράποντες γιατρούς.
Για λίγο, φαινόταν πως είχε επιστρέψει οριστικά.
Όμως η ζωή είχε ακόμη έναν δρόμο να του δείξει.
Μια νέα επαγγελματική πρόταση τον οδήγησε και πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε νοσοκομείο της περιοχής του Σικάγου. Εκεί συνέχισε τη μακρά επιστημονική του διαδρομή και απέκτησε ιδιαίτερη αναγνώριση στον χώρο της Πνευμονολογίας.
Έτσι ο Γιώργος Τσελεπής έζησε ανά μεσα σε δύο κόσμους.
Η Ελλάδα ήταν η ρίζα.
Η Αμερική έγινε ο μεγάλος επαγγελματικός του δρόμος.
Και η Κορυφή έμεινε πάντα ο τόπος της καρδιάς του.
.
Γιατί πίσω από τον γιατρό που γνώρισε τα μεγάλα νοσοκομεία και τις απαιτήσεις της αμερικανικής ιατρικής υπάρχει ακόμη εκείνο το παιδί της Κορυφής.
Το παιδί που μεγάλωσε βλέποντας τη μάνα του να παλεύει για δύο παιδιά.
Το παιδί που διάβαζε στο μικρό σχολείο του χωριού και ονειρευόταν έναν κόσμο που τότε έμοιαζε απέραντος.
Και ο κόσμος πράγματι άνοιξε μπροστά του.
Σήμερα μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στις δύο πατρίδες. Στην Αμερική βρίσκεται ο κόσμος της επιστήμης και της δουλειάς. Στην Ελλάδα βρίσκεται ο κόσμος των αναμνήσεων, των ανθρώπων και των παιδικών του χρόνων.
. Γιατί η ζωή του αποδεικνύει πως η αφετηρία δεν καθορίζει τον προορισμό και πως τα μεγαλύτερα όνειρα μπορούν να γεννηθούν μέσα στις δυσκολότερες συνθήκες.
Και όσο μακριά κι αν τον οδήγησε η ζωή, ένα πράγμα παραμένει σταθερό: ο κόσμος έγινε ο δρόμος του, αλλά η Κορυφή έμεινε η ρίζα του.
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
