Ειρηνούπολη Κιλικίας. Γράφει ο Σταύρος Καπλάνογλου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Ειρηνούπολη (αρχαία ρωμαϊκή, βυζαντινή και μεσαιωνική πόλη) βρισκόταν στη βορειοανατολική Κιλικία (στη σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία), κοντά στον ποταμό Καλύκαδνο, και για ένα σύντομο διάστημα ονομαζόταν Νερωνιάς προς τιμήν του αυτοκράτορα Νέρωνα
Υπήρξε μια σημαντική περιφερειακή θέση κατά τη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο

ΘΕΣΗ
Είναι χτισμένη στους πρόποδες των βουνών, στην είσοδο του περάσματος Darb al-‛Ain. Η θέση αυτή δεσπόζει στρατηγικά πάνω από την πεδιάδα της Κιλικία
Οι αποστάσεις της αρχαίας θέσης από τα σημαντικότερα σύγχρονα αστικά κέντρα και ιστορικές πόλεις της περιοχής διαμορφώνονται ως εξής:
*Οσμάνιγιε (Osmaniye):
29,5 χλμ. Η Ειρηνούπολη βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης.
* Άδανα (Adana): : Περίπου 104 χλμ.  Η Ειρηνούπολη βρίσκεται νοτιοανατολικά των Αδάνων.
-[Αναζαρβός (Anazarbus / αρχαία πόλη): Περίπου 45 χλμ. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά τ. Ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας Κιλικίας Δευτέρας (Cilicia Secunda)-.
Γερμανίκεια (Kahramanmaraş / αρχαία Γερμανίκεια):Απόσταση: Περίπου 70 χλμ.Βρίσκεται βορειοανατολικά, στην άλλη πλευρά του ορεινού περάσματος

ΟΝΟΜΑ
Η αρχαία πόλη της Κιλικίας άλλαξε ονόματα κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, καθένα από τα οποία κουβαλάει τη δική του πολιτική, θρησκευτική και ιστορική σημασία.
Ακολουθεί η διαχρονική ονοματολογία της πόλης και η ετυμολογία του κάθε ονόματος:
1. Ειρηούπολη (ή Ειρηνόπολις) – 2.Νερωνιάς (ή Νερονιάς) – 3.Ειρηνούπολη της Δεύτερης Κιλικίας (Irenopolis in Cilicia Secunda) – 4. Ντουζίτσι / Düziçi
1. Ειρηνούπολη (ή Ειρηνόπολις)
Αυτό υπήρξε το μακροβιότερο και πιο επίσημο όνομα της πόλης κατά τη Ρωμαϊκή (μεταγενέστερη), Βυζαντινή και Μεσαιωνική περίοδο.
Σύνθετη λέξη από το αρχαίο ελληνικό ουσιαστικό εἰρήνη και το πόλις.
Σημαίνει κυριολεκτικά «Η Πόλη της Ειρήνης». Το όνομα αυτό δινόταν συχνά από τους Ρωμαίους ή Βυζαντινούς αυτοκράτορες σε πόλεις για να γιορταστεί η αποκατάσταση της τάξης, της ειρήνης (Pax Romana) ή της θρησκευτικής ομόνοιας στην περιοχή

2.Νερωνιάς (ή Νερονιάς)
Το όνομα αυτό δόθηκε στην πόλη κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. για ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Προέρχεται απευθείας από το όνομα του διαβόητου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα (Nero).  Σημαίνει «Πόλη του Νέρωνα».
Η πόλη μετονομάστηκε έτσι για να τιμηθεί ο αυτοκράτορας, πιθανότατα από τον υποτελή βασιλιά Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής (ο οποίος θεωρείται και ο ιδρυτής της πόλης), ως ένδειξη πολιτικής υποταγής και κολακείας προς τη Ρώμη. Όταν ο Νέρων πέθανε και καταδικάστηκε η μνήμη του (damnatio memoriae), η πόλη απέβαλε αυτό το όνομα.

3.Ειρηνούπολη της Σεcondary Κιλικίας (Irenopolis in Cilicia Secunda)
Στα εκκλησιαστικά και διοικητικά έγγραφα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η πόλη καταγράφεται με αυτόν τον γεωγραφικό προσδιορισμό.
Το “Κιλικία” προέρχεται από τη μυθολογική φιγούρα του Κίλικα (αδελφό του Κάδμου και της Ευρώπης), αν και η σύγχρονη γλωσσολογία το συνδέει με την ασσυριακή λέξη Khilikku (ορεινή χώρα). Το “Secunda” σημαίνει «Δευτέρα».
«Ειρηνούπολη της Δευτέρας Κιλικίας». Ο όρος χρησιμοποιήθηκε μετά τη διοικητική διαίρεση της επαρχίας από τον Διοκλητιανό, για να ξεχωρίζει η συγκεκριμένη πόλη από μια άλλη ομώνυμη Ειρηνούπολη που βρισκόταν στη γειτονική επαρχία της Ισαυρίας

3.Ειρηνούπολη της Σεcondary Κιλικίας (Irenopolis in Cilicia Secunda)
Η ετυμολογία του ονόματος της τουρκικής πόλης Ντουζίτσι (Düziçi) προέρχεται απευθείας από την τουρκική γλώσσα και σημαίνει κυριολεκτικά «μέσα στην πεδιάδα» ή «πεδινή εσωτερική έκταση»

4. Ντουζίτσι / Düziçi
Η ετυμολογία του ονόματος της τουρκικής πόλης Ντουζίτσι (Düziçi) προέρχεται απευθείας από την τουρκική γλώσσα και σημαίνει κυριολεκτικά «μέσα στην πεδιάδα» ή «πεδινή εσωτερική έκταση»
: Το όνομα Düziçi είναι σχετικά πρόσφατο.
Ιστορικά, η πόλη και η γύρω περιοχή ήταν γνωστή για αιώνες ως Χαρουνίγιε (Haruniye).

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
Η σύγκριση ανάμεσα στο μέγεθος της αρχαίας Ειρηνούπολης και της σύγχρονης διαδόχου της πόλης παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς η περιοχή αναπτύχθηκε σημαντικά στο πέρασμα των αιώνων.
Κατά την κλασική ρωμαϊκή και βυζαντινή ακμή της, η Ειρηνούπολη ήταν μια τυπική περιφερειακή πόλη της Κιλικίας
Ο πληθυσμός της υπολογίζεται κατ’ εκτίμηση μεταξύ 5.000 και 10.000 κατοίκων.
Έκταση: Η οχυρωμένη αρχαία πόλη καταλάμβανε μια σχετικά περιορισμένη έκταση μερικών δεκάδων εκταρίων (στρεμμάτων), κυρίως γύρω από τον λόφο της ακρόπολης και το μετέπειτα μεσαιωνικό κάστρο (Harun Reşit Castle), το οποίο προσφέρει φυσική προστασία.
Μέγεθος του Σύγχρονου Οικισμού (Ντουζίτσι / Düziçi)
Ο πλησιέστερος και ταυτόσημος οικισμός που έχει χτιστεί πάνω και γύρω από την αρχαία θέση είναι το Ντουζίτσι (Düziçi).
Πληθυσμός Πόλης: Ο καθαρός αστικός πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε περίπου 56.700 κατοίκους.

Πληθυσμός Δήμου/Περιφέρειας:
Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά δεδομένα, ολόκληρη η διοικητική περιφέρεια του Düziçi έχει ξεπεράσει τους 86.900 κατοίκους.

Έκταση:
Η συνολική έκταση της σύγχρονης διοικητικής περιφέρειας καλύπτει 460,9 τ.χλμ., απλωμένη πλέον σε ολόκληρη την πεδιάδα στους πρόποδες των βουνών Αμανός (Amanos Mountains).
Η σύγχρονη πόλη του Düziçi είναι τουλάχιστον 6 με 8 φορές μεγαλύτερη σε πληθυσμό σε σχέση με την αρχαία Ειρηνούπολη κατά την περίοδο της μέγιστης ακμής της, καθώς η αστική εξάπλωση εκτός των αρχαίων τειχών κατέστησε δυνατή τη φιλοξενία πολύ μεγαλύτερου πληθυσμού.

ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Ειρηνούπολη της Κιλικίας (στο σημερινό Düziçi της Τουρκίας) έχει μια πλούσια, διαχρονική ιστορία άνω των 2.000 ετών, η οποία σημαδεύτηκε από τη στρατηγική της θέση ως πέρασμα ανάμεσα στην πεδιάδα της Κιλικίας και τα βάθη της Ανατολής
Ρωμαϊκή Περίοδος (1ος αι. π.Χ. – 4ος αι. μ.Χ.)
: Ιδρύθηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. από τον Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής, υποτελή βασιλιά της Ρώμης, ο οποίος την ονόμασε Νερωνιάδα προς τιμήν του αυτοκράτορα Νέρωνα. [1, 2]
Μετά τον θάνατο του Νέρωνα, η πόλη μετονομάστηκε σε Ειρηνούπολη. Γνώρισε μεγάλη εμπορική ακμή, απέκτησε δικό της νομισματοκοπείο και φημιζόταν για τις ιαματικές πηγές της.
Λόγω της θέσης της, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εγκατέστησε εκεί κρατικά εργοστάσια (fabricae) για την κατασκευή λογχών. Βυζαντινή Περίοδος & Χριστιανισμός (4ος αι. – 8ος αι. μ.Χ.)
Επισκοπικό Κέντρο: Η πόλη έγινε έδρα χριστιανού επισκόπου. Ο επίσκοπός της, Νάρκισσος, συμμετείχε στην ιστορική Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.).
Διοικητική Ένταξη: Κατά τη διοικητική αναδιοργάνωση του Βυζαντίου, εντάχθηκε στην επαρχία Κιλικίας Δευτέρας (Cilicia Secunda).
Αραβικές Κατακτήσεις & Μεσαίωνας (8ος αι. – 14ος αι. μ.Χ.)
Ίδρυση της Χαρουνίγιε (Haruniye):
Το 785/786 μ.Χ., ο διάσημος Αββασίδης Χαλίφης Χαρούν αλ Ρασίντ έχτισε στην περιοχή ένα πανίσχυρο οχυρό.
Η πόλη πήρε το όνομά του και έγινε γνωστή ως Χαρουνίγιε, λειτουργώντας ως μουσουλμανικό στρατιωτικό φυλάκιο στα σύνορα με το Βυζάντιο.
Το 959 μ.Χ., ο Βυζαντινός στρατηγός (και μετέπειτα αυτοκράτορας) Νικηφόρος Β΄ Φωκάς κυρίευσε το κάστρο και αιχμαλώτισε 15.000 κατοίκους.
Αρμενικό Βασίλειο:
Κατά τον 12ο και 13ο αιώνα, η πόλη πέρασε στον έλεγχο του χριστιανικού Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας, πριν καταληφθεί οριστικά από τους Μαμελούκους της Αιγύπτου.
Οθωμανική & Σύγχρονη Εποχή (14ος αι. – Σήμερα)
Η περιοχή ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, χάνοντας σταδιακά την παλιά της αίγλη και μετατρεπόμενη σε περιφερειακό οικισμό.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1919), η πόλη καταλήφθηκε προσωρινά από τους Βρετανούς και στη συνέχεια από τους Γάλλους. Απελευθερώθηκε από την τουρκική εθνική αντίσταση στις 28 Μαρτίου 1920.
Σύγχρονο Düziçi: Το 1983, οι τοπικοί δήμοι συγχωνεύθηκαν και η πόλη μετονομάστηκε επίσημα σε Düziçi (Ντουζίτσι), αποτελώντας σήμερα μια αναπτυσσόμενη περιφέρεια της επαρχίας Οσμάνιγιε

ΕΥΡΗΜΑΤΑ
Το Κάστρο του Χαρούν αλ Ρασίντ (τουρκικά: Harun Reşit Kalesi), το οποίο δεσπόζει 3 χιλιόμετρα ανατολικά του σύγχρονου Düziçi, αποτελεί το πιο εντυπωσιακό και ορατό μνημείο της μεσαιωνικής ιστορίας της περιοχής.
Ακολουθούν τα βασικά στοιχεία για την αρχιτεκτονική, την κατάσταση και τη σημασία του κάστρου σήμερα:
Χτίστηκε το 785–786 μ.Χ. [2] από τον διάσημο Χαλίφη της Βαγδάτης, Χαρούν αλ Ρασίντ (τον ηγεμόνα που ενέπνευσε τις ιστορίες στις «Χίλιες και μία Νύχτες»).
Η αποστολή: Αποτελούσε μέρος του Αβασίμ (Al-Awasim), μιας γραμμής βαριά οχυρωμένων συνοριακών κάστρων που είχαν ιδρύσει οι Άραβες για να αμύνονται ενάντια στις επιδρομές των Βυζαντινών και να εξαπολύουν τις δικές τους επιθέσεις προς την Ανατολία.
Είναι χτισμένο σε έναν απόκρημνο, φυσικά οχυρό λόφο στους πρόποδες των βουνών Αμανός (Amanos), προσφέροντας πανοραμική θέα σε ολόκληρη την πεδιάδα.
Τείχη και Πύργοι: Τα τείχη του ακολουθούν τη φυσική κλίση του εδάφους. Αν και υπέστη σοβαρές ζημιές ανά τους αιώνες, μεγάλο μέρος των εξωτερικών τειχών και αρκετοί ημικυκλικοί πύργοι σώζονται σε καλή κατάσταση.
: Στο εσωτερικό του κάστρου υπάρχουν ερείπια από αίθουσες φρουράς, αποθήκες τροφίμων, βαθιές δεξαμενές νερού (cisterns) λαξευμένες στον βράχο και μυστικά περάσματα.
: Έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως τοπικοί σκληροί ασβεστόλιθοι, ενώ σε πολλά σημεία (ιδιαίτερα στις μεταγενέστερες επισκευές) είναι εμφανής η χρήση αρχαίου υλικού (spolia) από τα ρωμαϊκά κτίρια της Ειρηνούπολης.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές και οι επιφανειακές έρευνες στην περιοχή της Ειρηνούπολης (στο σύγχρονο Düziçi και τους γύρω λόφους) έχουν φέρει στο φως σημαντικά ευρήματα. Αυτά αποδεικνύουν τον πλούτο της πόλης κατά τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή περίοδο.
Τα κυριότερα αρχαιολογικά ευρήματα περιλαμβάνουν:
Επειδή η σύγχρονη πόλη Düziçi χτίστηκε πάνω στην αρχαία, πολλά δομικά στοιχεία επαναχρησιμοποιήθηκαν (spolia) σε μεταγενέστερα κτίρια ή βρέθηκαν κατά τη διάρκεια εκσκαφών.
Κιονόκρανα και Κίονες: Έχουν εντοπιστεί διάσπαρτα κορινθιακά και ιωνικά κιονόκρανα, καθώς και σπόνδυλοι κιόνων από δημόσια ρωμαϊκά κτίρια (όπως στοές ή ναούς).
Επιγραφές: Έχουν βρεθεί λίθινες πλάκες με ελληνικές επιγραφές που αναφέρουν ονόματα τοπικών αρχόντων, ευεργετών, αλλά και αναθήματα σε θεούς, οι οποίες βοήθησαν τους ιστορικούς να ταυτοποιήσουν με ακρίβεια τη θέση της Ειρηνούπολης.
.

ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ
Η πόλη είχε το δικό της αυτόνομο νομισματοκοπείο κατά τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική περίοδο (ιδιαίτερα από τον 1ο έως τον 3ο αιώνα μ.Χ.).
Θεότητες: Στα χάλκινα νομίσματα της Ειρηνούπολης απεικονίζονται συχνά ο Ασκληπιός (θεός της ιατρικής) και η Υγεία, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η πόλη ήταν διάσημη στην αρχαιότητα για τις θεραπευτικές και ιαματικές πηγές της.
Αυτοκρατορικές προτομές: Πολλά νομίσματα φέρουν τις μορφές Ρωμαίων αυτοκρατόρων, όπως του Δομιτιανού, του Τραϊανού και του Σεπτίμιου Σεβήρου.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Το θρησκευτικό πιστεύω στην Ειρηνούπολη της Κιλικίας ακολούθησε μια συναρπαστική διαδρομή μεταβολών, από την ελληνορωμαϊκή ειδωλολατρία στον Χριστιανισμό, και στη συνέχεια στο Ισλάμ, αντικατοπτρίζοντας τις μεγάλες πολιτικές αλλαγές της Ανατολίας
. Ελληνορωμαϊκή Ειδωλολατρία (1ος – 4ος αιώνας μ.Χ.)
Κατά τους πρώτους αιώνες της ίδρυσής της, η πόλη ακολουθούσε το κλασικό παγανιστικό πάνθεο, με ιδιαίτερη έμφαση σε θεότητες που σχετίζονταν με τη φύση και τη θεραπεία.
Η λατρεία του Ασκληπιού και της Υγείας: Ήταν οι κυρίαρχες θεότητες της πόλης, όπως αποδεικνύεται από τα αρχαία νομίσματα. Η λατρεία τους συνδεόταν άμεσα με τις φυσικές ιαματικές πηγές της περιοχής, οι οποίες θεωρούνταν ιερές και θεραπευτικές.
Αυτοκρατορική Λατρεία: Ως πόλη που έφερε κάποτε το όνομα Νερωνιάς, υπήρχε ισχυρή παράδοση απόδοσης τιμών προς τον εκάστοτε Ρωμαίο Αυτοκράτορα ως θεϊκή οντότητα.
2. Χριστιανική & Βυζαντινή Περίοδος (4ος – 8ος αιώνας μ.Χ.)
Μετά το Διάταγμα των Μεδιολάνων, η Ειρηνούπολη εκχριστιανίστηκε πλήρως και εξελίχθηκε σε δυναμικό εκκλησιαστικό κέντρο (Επισκοπή).
Συμμετοχή σε Οικουμενικές Συνόδους: Οι επίσκοποι της πόλης, με πρώτο τον Νάρκισσο το 325 μ.Χ., συμμετείχαν ενεργά στη διαμόρφωση του χριστιανικού δόγματος.
Η πρόσφατη αρχαιολογική ανακάλυψη: Το βάθος της χριστιανικής πίστης και της λειτουργικής ζωής στην πόλη επιβεβαιώθηκε από μια παγκοσμίου ενδιαφέροντος αρχαιολογική ανακάλυψη. Στην αρχαία θέση βρέθηκαν απανθρακωμένα πρόσφορα (άρτοι θείας κοινωνίας) 1.300 ετών. Το ένα από αυτά φέρει μια σπάνια και μοναδική σφραγίδα που απεικονίζει τον «Χριστό ως Σπορέα» (αντί για τον συνηθισμένο Παντοκράτορα) με την ελληνική επιγραφή «Μετά των ευχαριστιών μας στον Ευλογημένο Ιησού». Αυτό δείχνει πώς οι ντόπιοι αγρότες συνέδεαν την καθημερινή τους εργασία με τη χριστιανική λατρεία.
Θεολογικές Διαμάχες: Κατά τον 5ο αιώνα, η πόλη βρέθηκε στο επίκεντρο δογματικών συγκρούσεων. Ο επίσκοπός της, Βασίλειος Κιλικίας, κατηγορήθηκε από την Κωνσταντινούπολη ως υποστηρικτής της αίρεσης του Νεστοριανισμού.
Ισλαμική & Οθωμανική Περίοδος (8ος αιώνας – Σήμερα)
Η άφιξη των Αράβων άλλαξε ριζικά το θρησκευτικό τοπίο.
Η ίδρυση της Χαρουνίγιε: Όταν ο Χαλίφης Χαρούν αλ Ρασίντ μετέτρεψε την πόλη σε στρατιωτικό φυλάκιο, εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμος μουσουλμανικός πληθυσμός. Χτίστηκαν τα πρώτα τζαμιά και η πόλη έγινε προπύργιο του Ισλάμ στα σύνορα με το Βυζάντιο.
Αρμενικό Διάλειμμα: Κατά τον 12ο-13ο αιώνα, με την ίδρυση του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας, ο Χριστιανισμός (αυτή τη φορά μέσω της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας) επανήλθε προσωρινά σε θέση ισχύος.
Σύγχρονη Εποχή: Με την οριστική ενσωμάτωση της περιοχής στο οθωμανικό και μετέπειτα τουρκικό κράτος (Düziçi), το κυρίαρχο θρησκευτικό πιστεύω εδραιώθηκε ως το Σουνιτικό Ισλάμ, το οποίο πρεσβεύει η συντριπτική πλειονότητα των σημερινών κατοίκων.

ΠΑΙΔΕΙΑ

Η εξέλιξη της παιδείας και της εκπαίδευσης στην Ειρηνούπολη της Κιλικίας (στο σημερινό Düziçi) ακολούθησε τις μεγάλες πολιτισμικές στροφές της περιοχής, περνώντας από την κλασική ελληνική παιδεία, στη χριστιανική γραμματεία και τις ισλαμικές σχολές, για να καταλήξει σε ένα από τα πιο πρωτοποριακά εκπαιδευτικά πειράματα της σύγχρονης Τουρκίας.
1. Ελληνορωμαϊκή Περίοδος:(1ος – 4ος αι. μ.Χ.)
Ως πόλη της Κιλικίας με έντονο το ελληνικό στοιχείο, η εκπαίδευση βασιζόταν στο παραδοσιακό ελληνορωμαϊκό μοντέλο.
Γυμνάσια και Ρητορική: Οι γιοι των επιφανών πολιτών εκπαιδεύονταν στα τοπικά Γυμνάσια. Έδιναν μεγάλη έμφαση στη γραμματική, τη φιλοσοφία και κυρίως τη ρητορική, η οποία ήταν απαραίτητη για μια καριέρα στη δημόσια διοίκηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ιατρική Παιδεία: Λόγω της έντονης λατρείας του Ασκληπιού και των θεραπευτικών πηγών, η πόλη διέθετε παράδοση στη μετάδοση πρακτικών ιατρικών και θεραπευτικών γνώσεων.
2. Βυζαντινή Περίοδος:  (4ος – 8ος αι. μ.Χ.)
Με την επικράτηση του Χριστιανισμού, η παιδεία μετατοπίστηκε γύρω από την Εκκλησία και την Επισκοπή της πόλης.
Επισκοπικές Σχολές: Η Ειρηνούπολη, ως έδρα επισκόπου, διέθετε σχολές για τη μόρφωση του κλήρου. Η εκπαίδευση περιλάμβανε τη μελέτη των Γραφών, της θεολογίας και της ελληνικής γλώσσας.
Θεολογική Συγγραφή: Η πόλη ανέδειξε λόγιους ιεράρχες. Ο επίσκοπος Βασίλειος Κιλικίας (5ος αι.) υπήρξε διαπρεπής εκκλησιαστικός συγγραφέας και ιστορικός, το έργο του οποίου διασώθηκε εν μέρει από μεταγενέστερους Βυζαντινούς λόγιους, αποδεικνύοντας το υψηλό πνευματικό επίπεδο της τοπικής εκκλησίας.
Οθωμανική Περίοδος:  (8ος – 20ος αι.)
Η ίδρυση της Haruniye από τον Χαρούν αλ Ρασίντ άλλαξε τον προσανατολισμό της παιδείας.
Στρατιωτική και Θρησκευτική Κατήχηση: Κατά τον Μεσαίωνα, ως συνοριακό φρούριο, η εκπαίδευση ήταν κυρίως στρατιωτική για τους πολεμιστές (Ghazi) και θρησκευτική γύρω από τα πρώτα τζαμιά.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
Η απασχόληση και η οικονομική δραστηριότητα στην Ειρηνούπολη (Düziçi) ακολούθησαν την ίδια διαχρονική εξέλιξη, με τη γεωργία να αποτελεί πάντα τη βάση, αλλά τις μορφές εργασίας να προσαρμόζονται ανάλογα με την εποχή.
: Η Ειρηνούπολη ήταν επίσημο κέντρο παραγωγής όπλων για τον ρωμαϊκό στρατό. Η λειτουργία των κρατικών εργοστασίων λογχών (fabricae) απασχολούσε μεγάλο αριθμό εξειδικευμένων σιδηρουργών και τεχνιτών.
Θεραπευτικός Τουρισμός: Λόγω των ιαματικών πηγών και της λατρείας του Ασκληπιού, πολλοί κάτοικοι εργάζονταν σε πανδοχεία, λουτρά και ιαματικά κέντρα, εξυπηρετώντας επισκέπτες που αναζητούσαν θεραπεία.
Εμπόριο και Γεωργία: Λόγω της θέσης της σε ορεινό πέρασμα, πολλοί απασχολούνταν ως έμποροι, αγωγιάτες και φύλακες καραβανιών, ενώ στην πεδιάδα κυριαρχούσε η καλλιέργεια σιτηρών και η κτηνοτροφία.
Στρατιωτική Απασχόληση (Φρουρές): Ως συνοριακό οχυρό των Αράβων (Haruniye) και αργότερα των Αρμενίων, η κύρια πηγή εισοδήματος και απασχόλησης για τον πληθυσμό ήταν η στρατιωτική θητεία. Οι κάτοικοι ήταν πολεμιστές, φύλακες του κάστρου και συντηρητές των οχυρώσεων.
Οικοδομικές Εργασίες:
Οι συνεχείς καταστροφές και ανακαταλήψεις του κάστρου δημιουργούσαν διαρκή ανάγκη για χτίστες, λιθοξόους και εργάτες.
Παραδοσιακή Γεωργία & Αγροτική Ζωή:
Η πόλη έχασε τη στρατιωτική της σημασία και μετατράπηκε σε έναν κατ’ εξοχήν αγροτικό οικισμό.
Η πλειονότητα των κατοίκων απασχολούνταν στην παραγωγή δημητριακών, σταφυλιών και στην παραδοσιακή κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα).
Σήμερα, η οικονομία της περιοχής έχει διαφοροποιηθεί, αν και ο αγροτικός τομέας παραμένει κυρίαρχος:

ΣΗΜΕΡΑ

Ο καθαρός αστικός πληθυσμός της πόλης σήμερα ανέρχεται σε περίπου 56.700 κατοίκους. .

Η απασχόληση και η οικονομική δραστηριότητα στην Ειρηνούπολη (Düziçi) ακολούθησαν την ίδια διαχρονική εξέλιξη, με τη γεωργία να αποτελεί πάντα τη βάση, αλλά τις μορφές εργασίας να προσαρμόζονται ανάλογα με την εποχή.
Γεωργία και Εντατικές Καλλιέργειες:
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού απασχολείται στην καλλιέργεια φιστικιών (η περιοχή της Οσμάνιγιε φημίζεται για τα φιστίκια της), βαμβακιού, σιταριού, καλαμποκιού και ελαιόδεντρων.
Κτηνοτροφία και Μελισσοκομία:
Λόγω των γύρω βουνών Amanos, η ορεινή μελισσοκομία και η παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων αποτελούν σημαντικό πόρο απασχόλησης.
Υπηρεσίες και Δημόσιος Τομέας:
Μεγάλο ποσοστό των κατοίκων εργάζεται πλέον στο εμπόριο, στις τοπικές δημόσιες υπηρεσίες, στις μεταφορές και στην εκπαίδευση, συνεχίζοντας τη μακρά εκπαιδευτική παράδοση της πόλης
Οι ελληνόφωνοι χριστιανικοί πληθυσμοί (καθώς και οι αρμενικές κοινότητες) είχαν συνεχή παρουσία στην ευρύτερη περιοχή της Κιλικίας και της Χαρουνίγιε (Haruniye) για αιώνες.
Το τέλος της παρουσίας (1920–1923): Οι τελευταίοι ελληνικοί πληθυσμοί αποχώρησαν οριστικά από την περιοχή κατά την περίοδο 1920 με 1923.
Οι Γαλλικές επιχειρήσεις (1920): Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή τέθηκε υπό γαλλική κατοχή.
Όταν οι Γάλλοι αποχώρησαν ηττημένοι από την Κιλικία το 1920 (μετά την τουρκική εθνική αντίσταση στο Düziçi), ένα μεγάλο κύμα χριστιανών (Ελλήνων και Αρμενίων) εγκατέλειψε την πόλη φοβούμενο αντίποινα.
Η Ανταλλαγή Πληθυσμών (1923):
Όσοι εναπομείναντες Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί είχαν απομείνει στην ευρύτερη επαρχία, εκδιώχθηκαν de jure και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα με την υπογραφή της Σύμβασης Ανταλλαγής Πληθυσμών της Λωζάνης το 1923. Έκτοτε, δεν υφίσταται ελληνική κοινότητα στην πόλη.