Ένας υπέροχος άνθρωπος

1995. Είμαι 28 ετών και επιστρέφω από τις Η.Π.Α., καθώς μπαίνει το καλοκαίρι, μετά από μια δύσκολη εγχείρηση δισκοκήλης. Αν και η εγχείρηση είχε πετύχει (είχε γίνει με λέιζερ από τον διασημότερο νευροχειρουργό στο Σικάγο), είχα πολλές επιπλοκές για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν ότι πως δεν μπορούσα να ακολουθήσω τις οδηγίες του γιατρού μου για απόλυτη ανάπαυση, να μην σηκώνω βάρη (ο Νίκος μου ήταν μόλις 1,5 ετών, οπότε αυτό ήταν αδύνατον) και γενικά να προσέχω και να μην ταλαιπωρώ την εγχειρισμένη μέση μου. Αναγκαστικά έκανα τα αντίθετα (έγραφα και το διδακτορικό μου τότε, εργαζόμουν και ως βοηθός σε 3 καθηγητές) και έτσι επέστρεψα στην Ελλάδα σε κακά χάλια. Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες, η ουσία είναι πως ένας ορθοπεδικός και ένας νευροχειρουργός που με εξέτασαν στη Θεσσαλονίκη με θεώρησαν καμένο χαρτί. «Αυτός δεν πρόκειται να ξανασηκωθεί από το κρεβάτι», είπαν στους δικούς μου. Έπρεπε να παραμένω ξαπλωμένος όλη την ημέρα, να κάνω 3 ενέσεις (πρωί, μεσημέρι, βράδυ) – ακόμα και την τουαλέτα παραλίγο να μου την απαγορεύσουν. Όλα αυτά για πάνω από 2-3 μήνες.

Εγώ, βέβαια, άνθρωπος αισιόδοξος, δεν πίστευα ότι δεν υπήρχε κάποιος τρόπος, κάτι να κάνω, κάποιος να με βοηθήσει. Αλλά ποιος; Μου έλεγαν και κάτι σαχλαμάρες για παραϊατρικά και εναλλακτικά και με εκνεύριζαν ακόμα περισσότερο. Αν υπήρχε λύση θα ήταν οπωσδήποτε επιστημονική – φτάνει να βρω τον καλύτερο, αυτόν που θα μπορούσε να με θεραπεύσει ή έστω να με ανακουφίσει. Ο γιατρός μου στο Σικάγο ήταν σαφής: βρες έναν καλό νευροχειρουργό στη Θεσσαλονίκη, τον τοπ αν γίνεται, και πήγαινε να σε δει.π

Ποιος ήταν όμως ο τοπ; Με τα πολλά έμαθα ότι ο πιο φημισμένος γιατρός, διάσημος, θαυματουργός, ήταν ο Χρήστος Αντωνιάδης, νευροχειρουργός και καθηγητής στο ΑΠΘ. Αλλά (μου είπαν), πως ήταν, υποτίθεται, πανάκριβος και ακριβοθώρητος. Θα κάνεις μήνες μέχρι να πετύχεις ραντεβού.

Δεν θυμάμαι τι μέσο έβαλα και τελικώς βρήκα μια σχετικά κοντινή ημερομηνία και πήγα. Θυμάμαι ότι μόλις μπήκα στο γραφείο (που ήταν πολύ μεγάλο, ήταν άλλος ένας διάσημος γιατρός μέσα), ζορίστηκα λίγο. Πολύς κόσμος στην αναμονή, πολυτελές, γραμματεία κλπ. Δεν είχα συνηθίσει σε τέτοιου είδους ιατρεία, στη Θεσσαλονίκη πρέπει να ήταν ακόμα λίγα, στο δε Σικάγο τα πάντα ήταν διαφορετικά έτσι κι αλλιώς.

– Ωχ, σκεφτόμουν, εδώ θα με σφάξουν. Ποιος ξέρει τι θα μου ζητήσει. Είχα φέρει χρήματα μαζί μου (δραχμούλες) αλλά δεν ήμουν καθόλου βέβαιος ότι θα έφταναν.

Τέλος πάντων, έρχεται η σειρά μου και μπαίνω μέσα. Ο 45χρονος, τότε, Αντωνιάδης ήταν ένας πολύ ωραίος τύπος και προφανώς και πολύ καλός γιατρός. Με εξέτασε, μου σταμάτησε τις ενέσεις, μου είπε να σηκωθώ αμέσως από το κρεβάτι, με έστειλε στη φυσιοθεραπεία αλλά με πολύ σαφείς οδηγίες, γενικώς με έσωσε. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, μου σύστησε να κάνω ό,τι ακριβώς έπρεπε να κάνω. Σύντομα ήμουν πολύ καλύτερα και άρχισα να ζω και πάλι σχεδόν φυσιολογικά.

Εκείνο το απόγευμα, λίγο πριν φύγω από το ιατρείο του, ζήτησα να μου δώσει μια βεβαίωση ότι λόγω της κατάστασης δεν μπορώ να εργαστώ. Το Ταμείο Προνοίας των Δικηγόρων της Θεσσαλονίκης έδινε ένα μικρό μηνιαίο βοήθημα για ένα μικρό διάστημα. Κάθισε να το ετοιμάσει μόνος του και μου το έδωσε πριν φύγω.

Μόλις βγήκα από το γραφείο του πήγα να πληρώσω στη Γραμματεία. Ό,τι και να έδινα θα άξιζε.

– Τι χρωστάω;

– Τίποτε, μου λέει η γραμματεία.

Δεν κατάλαβα τι γινόταν, είχα μπερδευτεί. Της λέω:

– Μόλις με εξέτασε ο γιατρός και δεν έχω πληρώσει.

– Δεν οφείλετε τίποτα.

– Μα γιατί, δεν καταλαβαίνω.

– Δεν γνωρίζω, ο γιατρός μου είπε ότι δεν οφείλετε κάτι.

Συνέχιζα να μην καταλαβαίνω, επέμενα, δεν έφευγα, αναγκάστηκε να φωνάξει τον γιατρό που ήδη εξέταζε τον επόμενο ασθενή. Βγήκε ο Αντωνιάδης λίγο ενοχλημένος.

– Γιατί φωνάζεις;

– Γιατρέ εδώ η γραμματέας σας μου λέει ότι δεν οφείλω κάτι. Γιατί;

– Έτσι, δεν θέλω.

– Μα δεν καταλαβαίνω γιατρέ, γιατί δεν δέχεστε;

– Γιατί μόλις σου έδωσα βεβαίωση ότι δεν μπορείς να εργαστείς ως δικηγόρος και εγώ ο ίδιος σου είπα να μην εργαστείς, ούτε στο διδακτορικό σου, για τουλάχιστον 3 μήνες ακόμα. Πώς να σου πάρω λεφτά, δεν θέλω!

Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Κάθισα άλλο ένα πεντάλεπτο να «μαλώνω» μαζί του, να επιμένω, να του λέω ότι το ταμείο μας επιστρέφει το 70% αλλά τίποτα, ήταν ανένδοτος, δεν θα έπαιρνε δραχμή από μένα.

Καθώς έφευγα σκεφτόμουν ότι δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοιον άνθρωπο, έναν αληθινό γιατρό. Και αποφάσισα πως ένας τόσο σπουδαίος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι και σπουδαίος επιστήμονας. Οπότε ακολούθησα με ακρίβεια τις οδηγίες του. Και συνήλθα. Ήταν τόσο ορθές οι οδηγίες που δεν χρειάστηκε να τον ξαναδώ, είχα γίνει άλλος άνθρωπος.

Θα ήθελα πολύ να τον ξανασυναντήσω αλλά δεν μπόρεσα, επέστρεψα Αμερική και μετά από εκεί στην Αθήνα. Ίσως κάποια ευκαιρία να βρισκόταν αλλά ο Χρήστος Αντωνιάδης πέθανε νεότατος, 63 ετών, από ανακοπή, τον Ιανουάριο του 2013. Τότε έμαθα ότι καταγόταν από την Κοζάνη, είχε πάρει το διδακτορικό του στη Γερμανία και ήταν Πόντιος και μάλιστα σπουδαίος καλλιτέχνης, στιχουργός με επτά δίσκους. Ο ποιητής των Ποντίων.

Στα σχόλια θα δείτε ένα βίντεο γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Σας παρακαλώ πολύ να το δείτε ολόκληρο. Θα τον ακούσετε να μιλάει αλλά και να μιλούν γι’ αυτόν. Θα δείτε πόσο σημαντικός ήταν για τον Ποντιακό Ελληνισμό, τι σήμαινε για πολλούς ανθρώπους. Ακούστε την ανώνυμη κυρία στο 4.35 που επιβεβαιώνει τη δική μου εμπειρία, ήταν ένας Άνθρωπος με κεφαλαίο. Ακούστε τον καθηγητή μου στο Πειραματικό Σχολείο του ΑΠΘ, τον Στάθη Πελαγίδη που έγινε αργότερα καθηγητής πανεπιστημίου ή έναν άλλον ανώνυμο κύριο να λέει ότι ήταν ένας δεύτερος Θεός των ανθρώπων, κυριολεκτικά τους έσωζε.

Το λιγότερο που μπορώ να κάνω γι’ αυτόν είναι να γράψω ένα σημείωμα για να μάθουν γι’ αυτόν άνθρωποι που δεν τον γνώρισαν και να τον θυμηθούν όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Περνάνε ανάμεσά μας, κάποια στιγμή, σπάνιοι άνθρωποι που μας αγγίζουν και μας αλλάζουν τη ζωή. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Χρήστος Αντωνιάδης.