Γεφύρι του Πασά: αυξήθηκαν τα κονδύλια, αλλά το μνημείο ακόμη στα χαρτιά και παραμένει στα ερείπια.

Γεφύρι του Πασά: αυξήθηκαν τα κονδύλια, αλλά το μνημείο ακόμη στα χαρτιά και παραμένει στα ερείπια.

Στις όχθες του Αλιάκμονα, ανάμεσα στη Σιάτιστα και τα Γρεβενά, τα ερείπια του Γεφυριού του Πασά συνεχίζουν να θυμίζουν ένα από τα σημαντικότερα πέτρινα γεφύρια της Μακεδονίας. Ένα έργο του 1806 που δεν έσβησε μόνο από τον χρόνο, αλλά και από μια ανατίναξη το 1941, όταν ο αγγλικός στρατός το κατέστρεψε για να ανακόψει τη γερμανική προέλαση.

Σήμερα, περισσότερα από 80 χρόνια μετά, το τοπίο παραμένει σχεδόν ίδιο. Το γεφύρι δεν υπάρχει, μόνο τα απομεινάρια του και η ιστορική μνήμη που το συνοδεύει.

Το τελευταίο διάστημα, το έργο της αποκατάστασης έχει επανέλθει στο προσκήνιο και μάλιστα με αυξημένο προϋπολογισμό που πλέον αγγίζει τα 5,7 εκατομμύρια ευρώ, από τα περίπου 3,9 εκατομμύρια που είχαν αρχικά αναφερθεί. Μια αύξηση που από μόνη της δείχνει ότι το έργο προχωρά – τουλάχιστον στα χαρτιά.

Γιατί στην πράξη, το ερώτημα παραμένει ένα: πότε θα ξεκινήσει πραγματικά η αποκατάσταση;

Παρά τις ανακοινώσεις, τις εγκρίσεις και τις συνεχείς αναφορές σε μελέτες και τεύχη, το μνημείο εξακολουθεί να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση εγκατάλειψης. Ένα έργο που επανέρχεται κατά καιρούς στο προσκήνιο, αλλά δεν έχει ακόμη φτάσει στο σημείο της ουσιαστικής υλοποίησης.

Σε πρόσφατες τοποθετήσεις της η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έχει τονίσει τη σημασία του έργου και την πρόθεση να προχωρήσουν οι διαδικασίες αποκατάστασης, μέσα από τη συνεργασία των αρμόδιων υπηρεσιών και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, η εικόνα στο σημείο παραμένει αμετάβλητη.

Η εικόνα είναι γνώριμη στην τοπική κοινωνία. Υποσχέσεις, συζητήσεις, εγκρίσεις και τεχνικά δελτία, αλλά το ίδιο το γεφύρι παραμένει βουβό πάνω από τον Αλιάκμονα, χωρίς εργασίες, χωρίς παρέμβαση, χωρίς ορατό χρονοδιάγραμμα.

Κι όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο έντονο γίνεται το ερώτημα: θα αποκατασταθεί τελικά το Γεφύρι του Πασά ή θα παραμείνει ένα ακόμη μνημείο που θυμόμαστε μόνο όταν συζητάμε για χρηματοδοτήσεις και αποφάσεις;

Η τοπική κοινωνία δεν ζητά πολλά. Ζητά να δει πράξεις αντί για επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες. Γιατί τα μνημεία δεν αντέχουν άλλο χρόνο χαμένο σε γραφειοκρατικές διαδρομές.

Και το Γεφύρι του Πασά, όσο στέκει ακόμη στα ερείπια του Αλιάκμονα, υπενθυμίζει σιωπηλά ότι η ιστορία δεν περιμένει επ’ αόριστον.