Γιάννης Φασίδης: Στον Πρωθυπουργό με θέσεις και διεκδικήσεις οχι για χειραψίες…

Ο λόγος για τον πρόεδρο του «Σπάρτακου», Γιάννη Φασίδη.

Η παρουσία του Πρωθυπουργού στην περιοχή θα μπορούσε να περάσει όπως τόσες άλλες επισκέψεις. Με τις καθιερωμένες συναντήσεις, τις δηλώσεις και τις φωτογραφίες.

Μόνο που ο πρόεδρος του «Σπάρτακου» είχε βάλει έναν συγκεκριμένο στόχο: να συναντήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και να του θέσει απευθείας τα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους και την περιοχή.

Και τελικά το πέτυχε.

Μαζί με τον γραμματέα του Σωματείου Γιάννη Σπανοδημητρίου, συναντήθηκαν με τον Πρωθυπουργό στο Νοσοκομείο Κοζάνης και κατέθεσαν τις θέσεις και τις προτάσεις του «Σπάρτακου». Δεν έμειναν, δηλαδή, στη γενικόλογη διαπίστωση ότι «η περιοχή αντιμετωπίζει προβλήματα». Μπήκαν στη διαδικασία να τα βάλουν στο τραπέζι και να ζητήσουν απαντήσεις.

Ο πρόεδτπς του “ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ” δεν περίμενε απλώς να του δοθεί η ευκαιρία, τη διεκδίκησε.

Και όταν ένας συνδικαλιστικός εκπρόσωπος επιδιώκει να βρεθεί απέναντι από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό για να του μιλήσει για τα προβλήματα των εργαζομένων, αυτό δεν μπορεί παρά να καταγράφεται στα θετικά.

Μάλιστα, αυτή η μαχητικότητα δεν είναι σημερινό φαινόμενο.

Το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος του «Σπάρτακου» έχει δείξει ότι επιλέγει να βγαίνει μπροστά, να μιλάει καθαρά και να μην αποφεύγει τις δύσκολες κουβέντες.

Και αυτό είναι που ίσως έχει κάνει τη διαφορά.

Δεν χρειάζεται ένας πρόεδρος Συνδικάτου να συμφωνεί με την εκάστοτε κυβέρνηση.

Ούτε χρειάζεται να είναι αρεστός σε όλους.

Χρειάζεται, όμως, όταν έρχεται η ώρα, να βρίσκει τον τρόπο να βάζει τα ζητήματα των εργαζομένων μπροστά σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις.

Όταν βλέπεις ότι χτυπά την πόρτα και δεν φεύγει μέχρι να ανοίξει, δύσκολα δεν του αναγνωρίζεις κάτι.

Και αυτό, για τον «Σπάρτακο», είναι μια διαφορετική εικόνα από αυτή που είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια.

Ο Φασίδης φαίνεται πως έχει επιλέξει να είναι πρόεδρος με παρουσία.

Με παρεμβάσεις.

Με διεκδίκηση.

Και, κυρίως, με διάθεση να βρίσκεται απέναντι από την εξουσία όταν πρέπει.

Όταν ένας πρόεδρος κυνηγά μια συνάντηση, την πετυχαίνει και πηγαίνει εκεί με συγκεκριμένες θέσεις για την περιοχή και τους εργαζόμενους, αυτό είναι συνδικαλισμός που αξίζει να καταγραφεί.