Η 3η Σεπτέμβρη πέρασε… και το ΠΑΣΟΚ Κοζάνης απουσίαζε

Η 3η Σεπτέμβρη πέρασε… και το ΠΑΣΟΚ Κοζάνης απουσίαζε

Υπάρχουν ημερομηνίες που για ένα κόμμα δεν είναι απλώς ημερομηνίες, είναι η ίδια του η ιστορία.

Η 3η Σεπτεμβρίου είναι ακριβώς μία από αυτές.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την πτώση της δικτατορίας, ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσίασε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Μια διακήρυξη που έμελλε να σημαδέψει την πολιτική ζωή της χώρας και να συνδεθεί με έννοιες όπως η λαϊκή κυριαρχία, η κοινωνική απελευθέρωση, η δημοκρατία και η εθνική ανεξαρτησία.

Για το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, η 3η Σεπτέμβρη είναι  ημέρα της πολιτικής του γέννησης. Και γι’ αυτό προκαλεί εύλογα ερωτήματα η απουσία μιας δημόσιας εκδήλωσης ή έστω μιας οργανωμένης πολιτικής πρωτοβουλίας από το ΠΑΣΟΚ Κοζάνης.

Όχι απαραίτητα μιας παλιάς κοπής κομματικής συγκέντρωσης με σημαίες, συνθήματα, εξέδρες και εκατοντάδες ανθρώπους. Οι εποχές αυτές, άλλωστε, έχουν περάσει.

Η κοινωνία έχει αλλάξει. Τα κόμματα έχουν αλλάξει. Οι πολίτες έχουν αλλάξει. Και η σχέση τους με τους κομματικούς μηχανισμούς είναι πλέον πολύ διαφορετική.

Αλλά ακριβώς γι’ αυτό ίσως θα είχε ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον μια διαφορετική εκδήλωση.

Μια συζήτηση. Μια πολιτική εκδήλωση για το τι σήμαινε η 3η Σεπτέμβρη τότε και τι μπορεί να σημαίνει σήμερα, μια εκδήλωση μνήμης, αλλά ταυτόχρονα και αυτοκριτικής.

Γιατί ένα κόμμα που θέλει να διεκδικήσει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνία δεν αρκεί να θυμάται την ιστορία του, οφείλει και να συζητά τι από εκείνη την ιστορία παραμένει ζωντανό.

Γιατί δεν έγινε κάτι;

Δεν υπήρχε η διάθεση; Δεν υπήρχε ο χρόνος; Δεν κρίθηκε πολιτικά αναγκαίο; Ή μήπως υπήρχε ένας άλλος, πιο δύσκολος προβληματισμός; Ότι μια τέτοια εκδήλωση ενδεχομένως δεν θα είχε τη συμμετοχή που θα περίμενε κανείς;

Αν ισχύει το τελευταίο, τότε ίσως το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό.

Η 3η Σεπτέμβρη θα μπορούσε να αποτελέσει μια εξαιρετική αφορμή, όχι για να ξαναζήσουμε το ΠΑΣΟΚ του 1981, ούτε για να αναπαραγάγουμε νοσταλγικά εικόνες μιας άλλης εποχής, αλλά για να ανοίξει μια συζήτηση για το τι σημαίνει σήμερα προοδευτική πολιτική στην Κοζάνη, στη Δυτική Μακεδονία και στην Ελλάδα.

Για το τι απέμεινε από τις αρχές της 3ης Σεπτέμβρη, για το τι άλλαξε, για το τι πρέπει να αλλάξει ξανά.

Και κυρίως για το αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναβρεί μια ουσιαστική σχέση με την κοινωνία πέρα από εκλογικούς μηχανισμούς, κομματικές ισορροπίες και εσωτερικές διαδικασίες.

Ένα κόμμα που θέλει να αλλάξει την κοινωνία οφείλει πρώτα απ’ όλα να δείχνει ότι θυμάται γιατί γεννήθηκε.