Η Υγεία ως Ανάχωμα στην Ερήμωση της Περιφέρειας. Γράφει ο Αθανάσιος Μπαγκατζούνης

Ο «Νόμος της Ανάστροφης Φροντίδας» (Inverse Care Law) είναι μια θεμελιώδης αρχή της κοινωνιολογίας της υγείας, την οποία διατύπωσε ο γιατρός Julian Tudor Hart το 1971. Σύμφωνα με αυτήν, η διαθεσιμότητα ποιοτικής ιατρικής και κοινωνικής φροντίδας τείνει να μεταβάλλεται αντίστροφα προς τις ανάγκες του πληθυσμού που εξυπηρετεί. Με απλά λόγια: αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για υπηρεσίες υγείας (π.χ. φτωχότεροι, ηλικιωμένοι, κάτοικοι υποβαθμισμένων περιοχών) έχουν τη μικρότερη πρόσβαση σε αυτές, ενώ οι πιο υγιείς και εύποροι απολαμβάνουν περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες. Τα πρόσφατα γεγονότα στον χώρο της υγείας αποδεικνύουν ότι το ΕΣΥ δεν μπορεί να λειτουργεί με τους τυφλούς νόμους της ελεύθερης αγοράς.

Ειδικά, με την εφαρμογή χρεοκοπημένων μοντέλων στο ΕΣΥ, όπως τα γερμανικά DRGs, κινδυνεύουν να ερημώσουν τα νοσοκομεία της επαρχίας και των νησιών μας και πολύ σύντομα κάποια από αυτά θα εξαγοραστούν από τους μεγάλους ιδιωτικούς κερδοσκοπικούς ομίλους.

Η γεωγραφική μας ιδιομορφία και ο τουρισμός απαιτούν Κεντρικό Σχεδιασμό και εγγυημένο «κόστος ετοιμότητας».

Η Μεγάλη Ευκαιρία:

Είμαι σίγουρος ότι με φόντο τις ραγδαίες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στην Κεντρική Ευρώπη, χιλιάδες Έλληνες ομογενείς συνταξιούχοι (π.χ. από τη Γερμανία) θέλουν να επιστρέψουν στα χωριά τους. Το μόνο που τους κρατάει πίσω είναι η ανασφάλεια για την περίθαλψή τους.

Αν θωρακίσουμε το ΕΣΥ στην περιφέρεια, πετυχαίνουμε ένα τριπλό κέρδος:

– Δημογραφική ανάσα για την ύπαιθρο που ερημώνει.

– Οικονομική τόνωση των τοπικών αγορών από τις συντάξεις του εξωτερικού.

– Εισροή πόρων στο ΕΣΥ, καθώς οι δαπάνες τους καλύπτονται από τα ξένα ασφαλιστικά ταμεία.

Η επένδυση στη δημόσια υγεία της περιφέρειας δεν είναι απλώς κοινωνική υποχρέωση. Είναι το κλειδί για να φέρουμε τους συνταξιούχους μετανάστες (και όχι μόνο αυτούς) πίσω στις ρίζες τους, με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.