779
Ημέρα της Συγχώρεσης. Η Κυριακή της Τυρινής στο Βόιο
Από τα χαράματα ακόμη, πριν καλά καλά φωτίσει ο ουρανός, μια γλυκιά ανησυχία πλανιόταν πάνω από τα χωριά του Βοίου. Οι καμινάδες κάπνιζαν, οι νοικοκυρές άνοιγαν φύλλα για τις πίτες, και το άρωμα από φρέσκο βούτυρο και γάλα ζεστό απλωνόταν στα σοκάκια. Όμως κάτω από τη γνώριμη γιορτινή όψη, υπήρχε μια σιωπηλή προσμονή: το βράδυ θα ερχόταν η ώρα της συγγνώμης.
Η μέρα περνούσε με τραπέζια στρωμένα και γέλια που προσπαθούσαν να κρύψουν παλιές μικρές πικρίες. Τα παιδιά έτρεχαν για παιχνίδια, μα οι μεγαλύτεροι αντάλλασσαν βλέμματα γεμάτα νόημα. Όλοι ήξεραν πως πριν δύσει ο ήλιος, θα έπρεπε να γονατίσουν — όχι από υποχρέωση, αλλά από ανάγκη καρδιάς.
Σαν έφτασε το απόγευμα και οι καμπάνες καλούσαν στον εσπερινό της Συγγνώμης, ο κόσμος γέμισε την εκκλησία. Τα κεριά άναβαν ένα ένα, και το φως τους έτρεμε πάνω στα πρόσωπα, φωτίζοντας ρυτίδες, μάτια υγρά, στόματα σφιγμένα. Ο ιερέας μίλούσε για την αγάπη που προηγείται της νηστείας, για τη συγχώρηση που ανοίγει δρόμο στη μετάνοια.
Κι ύστερα ήρθε η ώρα.
Οι νέοι πλησίαζαν πρώτοι. Παιδία, στέκοντας μπροστά στους γονείς και τους συγγενείς. Κάποιοι για μήνες είχαν ανταλλάξει βαριές κουβέντες· ο θυμός της νιότης είχε συγκρουστεί με την αυστηρότητα των χρόνων. Τώρα όμως το βλέμμα των νεότερων είχε μαλακώσει.
Έσκυβαν και φιλούσαν τα ροζιασμένα χέρια.
«… συγχώρεσέ με για ό,τι σου είπα.»
Οι γεροντότεροι άφησαν τη μαγκούρα του να γείρει στον τοίχο. Τα μάτια τουςγυάλισαν.
«Ο Θεός να σε συγχωρεί, παιδί μου. Κι εγώ σε συγχωρώ. Και να με συγχωρείς κι εσύ.»
Κι εκεί, μέσα στη σιωπή, αγκαλιάζονταν σφιχτά — σαν να έκλειναν μέσα τους όλο τον χρόνο που τους είχε χωρίσει.
Τα μικρότερα παιδιά πλησίαζαν τους νονούς και τις θείες τους, σκυφτά και ντροπαλά. Άπλωναν τα χεράκια τους και ψιθύριζαν: «Συγχώρεσέ με». Μερικά δεν ήξεραν καν για ποιο πράγμα ζητούσαν συγγνώμη· μα ένιωθαν πως ήταν κάτι ιερό, σαν παιχνίδι σοβαρό που έπρεπε να παιχτεί με καθαρή ψυχή.
Όταν τελείωνε η ακολουθία, οι άνθρωποι σχημάτισαν έναν κύκλο άτυπο, έναν κύκλο αγκαλιάς. Ο καθένας ζητούσε και έδινε συγχώρηση. Οι λέξεις ήταν λίγες, σχεδόν ίδιες· μα κάθε φορά είχαν άλλο βάρος, άλλη ιστορία.
Η συγχώρηση δεν ακουγόταν σαν κραυγή· ακουγόταν σαν ανάσα που ελευθερώνεται.
Κι όταν εβγαιναν έξω, ο ουρανός είχε πάρει εκείνο το βαθύ μωβ του σούρουπου. Το χωριό έμοιαζε πιο ήσυχο. Οι δρόμοι ίδιοι, τα σπίτια ίδια — μα οι άνθρωποι διαφορετικοί. Πιο ελαφροί. Πιο ταπεινοί. Πιο αληθινοί.
Η Κυριακή της Τυρινής δεν έσβηνε τα λάθη· τα αγκάλιαζε και τα μεταμόρφωνε. Έδινε στους νέους το θάρρος να σκύψουν το κεφάλι και στους μεγαλύτερους τη σοφία να ανοίξουν τα χέρια.
Κι έτσι, όταν άρχισε η Σαρακοστή, δεν ήταν μόνο τα τραπέζια που άδειασαν από τα γαλακτερά. Ήταν οι καρδιές που άδειασαν από το βάρος. Και μέσα στη γλυκιά εκείνη νύχτα, η συγχώρηση γινόταν το πρώτο φως της νηστείας — ένα φως μικρό, μα αρκετό για να φωτίσει ολόκληρη τη διαδρομή ως το Πάσχα.
Βασίλης Παπαδημούλης
