Ιστορική Δυσαρμονία
&. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog “ΙΔΕΟπολις”
*Η Ελλάδα που εμπνέει τον κόσμο, αλλά αδυνατεί να αξιοποιήσει την ιστορική της κληρονομιά.
** Όταν το παρελθόν λάμπει και το παρόν σκιάζεται.
***Η ομιλία του Ρούμπιο στην Πνύκα και οι αντιφάσεις της σύγχρονης Ελλάδας.
&.«Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την ιστορία. Οι Έλληνες μας χάρισαν την ίδια την ιστορία…»/«Η ιστορία της Ελλάδας μάς αποκαλύπτει μια εικόνα του ίδιου μας του εαυτού…» (Ρούμπιο).
Υπάρχουν στιγμές που το παρελθόν μιας χώρας φωτίζει εκτυφλωτικά το παρόν της, όχι μόνο για να αναδείξει το μεγαλείο του, αλλά και για να αποκαλύψει τις αντιφάσεις του. Ο λόγος του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα ήταν μία τέτοια στιγμή. Ανάμεσα στην ιστορική μνήμη και στη σύγχρονη πραγματικότητα ανοίγεται ένα χάσμα που δεν επιτρέπεται να αγνοούμε.
Ο Σι Τζινπίνγκ μίλησε, στο γεύμα με τον Τραμπ, για την «Παγίδα του Θουκυδίδη». Ο Τραμπ επισήμανε στο ίδιο γεύμα πως οι ΗΠΑ ανάγουν τις πολιτιστικές καταβολές τους στην αρχαία Αθήνα και τη Σπάρτη. Και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, στην Πνύκα, έπλεξε το εγκώμιο της αρχαίας Ελλάδας με λόγια «ζεστά», που υπερβαίνουν μια απλή εθιμοτυπική επίσκεψη ξένου υπουργού στη χώρα μας.
Να θεωρήσουμε πως η Ελλάδα περνά καλό φεγγάρι; Πως η πολιτική της νυν κυβέρνησης εκτιμάται θετικά από τους ξένους; Ή μήπως ζούμε ως χώρα από το παρελθόν μας, από ένα ιστορικό κεφάλαιο που εξακολουθεί να εμπνέει τον κόσμο, ενώ εμείς δυσκολευόμαστε να αξιοποιήσουμε δημιουργικά τα διδάγματά του;
Αν οι συχνές δηλώσεις ξένων ηγετών και αξιωματούχων ενισχύουν την τρίτη άποψη, τότε προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Η Ελλάδα πώς εκμεταλλεύεται το «ένδοξο παρελθόν» της; Πώς το διδάσκεται και πώς το μετουσιώνει σε τρόπο ζωής, σε θεσμούς, σε πολιτική διαπαιδαγώγηση και, κυρίως, σε βίωμα ενός εθνικού οράματος;
Γιατί η ιστορία δεν αποτελεί απλώς ένα πολύτιμο απόθεμα μνήμης ούτε ένα εύχρηστο εργαλείο εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης. Είναι, πρωτίστως, ευθύνη απέναντι στο παρόν και υποχρέωση προς το μέλλον.
Χθες – Σήμερα – Αύριο. Τρεις χρονικές βαθμίδες που θα έπρεπε να συνδέονται οργανικά, συγκροτώντας μια αδιάσπαστη αλυσίδα ιστορικής συνέχειας. Το Χθες να προσφέρει τη γνώση και την αυτογνωσία, το Σήμερα να μετατρέπει αυτή τη γνώση σε πράξη και το Αύριο να αποτελεί τον ορίζοντα ενός συλλογικού οράματος.
Περισσότερα ΕΔΩ
