Βουλευτές των περιοδειών: απολογισμός των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων * Μια τετραετία χαμένων ευκαιριών και ανεπαρκούς διεκδίκησης
Υπάρχει μια παράξενη συνέπεια στην πολιτική ζωή του τόπου μας. Όσο απομακρυνόμαστε από τις εκλογές, τόσο λιγοστεύουν οι επισκέψεις στα χωριά, οι δημόσιες δεσμεύσεις και το ενδιαφέρον για τα προβλήματα της περιφέρειας. Όσο, όμως, οι κάλπες αρχίζουν να διαγράφονται στον ορίζοντα, τόσο πυκνώνουν οι περιοδείες, οι χειραψίες και οι συζητήσεις με τους κατοίκους. Οι πολιτικοί θυμούνται ξανά τον δρόμο προς τα χωριά. Και μαζί τους, συνήθως, θυμούνται και τα προβλήματα που είχαν μείνει σε εκκρεμότητα.
Από το Βόιο και τα Σέρβια μέχρι το Βελβεντό και την Εορδαία, από τη Νεάπολη και το Τσοτύλι μέχρι τους μικρούς οικισμούς της Κοζάνης και της Πτολεμαΐδας, η πραγματικότητα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Οι δρόμοι παραμένουν ζητούμενο, οι υπηρεσίες απομακρύνονται, η ανεργία πιέζει, οι νέοι φεύγουν, η πρόσβαση σε γιατρούς και συγκοινωνίες δυσκολεύει. Και πίσω από τους αριθμούς και τις κατά καιρούς εξαγγελίες υπάρχει μια σκληρή αγωνία: αν ο τόπος αυτός μπορεί ακόμη να προσφέρει λόγους στους ανθρώπους του για να μείνουν.
Οι κυβερνητικοί βουλευτές της Κοζάνης δεν μπορούν να επικαλεστούν άγνοια. Τα προβλήματα είναι γνωστά, επαναλαμβάνονται εδώ και χρόνια και περιγράφονται με κάθε ευκαιρία από τους ίδιους τους κατοίκους. Δεν χρειάζονται άλλη μία ενημέρωση, άλλη μία καταγραφή, άλλη μία υπόσχεση ότι «το θέμα θα μεταφερθεί αρμοδίως».
Αυτό που λείπει δεν είναι η ενημέρωση. Είναι ο απολογισμός της διεκδίκησης.
Τι τέθηκε με επιμονή στην κυβέρνηση; Ποια αιτήματα έφτασαν μέχρι εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις; Ποιες δεσμεύσεις εξασφαλίστηκαν, ποιες παρεμβάσεις απέδωσαν και, κυρίως, για ποιες αποτυχίες ζητήθηκαν εξηγήσεις; Γιατί η κοινοβουλευτική ιδιότητα δεν είναι προνόμιο για φωτογραφίες στις πλατείες ούτε διαρκής πρόσκληση σε τοπικές εκδηλώσεις. Συνεπάγεται ευθύνη, δημόσια λογοδοσία και υποχρέωση να εκπροσωπείς τον τόπο σου ακόμη κι όταν τα αιτήματά του ενοχλούν την κυβέρνηση που στηρίζεις.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Η κυβερνητική ιδιότητα προσφέρει πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων. Το ερώτημα είναι αν αυτή η πρόσβαση μετατρέπεται σε ουσιαστική πίεση για την περιοχή ή αν εξαντλείται σε επαφές, ανακοινώσεις και διαβεβαιώσεις. Γιατί, όταν τα ίδια προβλήματα επιστρέφουν από χρονιά σε χρονιά, η επίκληση των δυσκολιών δεν αρκεί. Ούτε αρκεί η επίδειξη ενδιαφέροντος κάθε φορά που οι κάτοικοι καλούνται να ακούσουν ξανά όσα έχουν ήδη ακούσει.
Και όσο η περιφέρεια χάνει υπηρεσίες, θέσεις εργασίας και ανθρώπους, τόσο πιο επιτακτικό γίνεται το ερώτημα: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη να μετατρέψει τις ανάγκες της σε κυβερνητικές αποφάσεις;
Και τώρα, καθώς η τετραετία πλησιάζει στο τέλος της, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό. Τι αφήνει πίσω της για την περιοχή; Ποια από τα προβλήματα που καταγράφονταν στην αρχή της έχουν αντιμετωπιστεί ουσιαστικά;
Για τους κυβερνητικούς βουλευτές της Κοζάνης, ο απολογισμός δεν θα γίνει με βάση τις επισκέψεις, τις συναντήσεις και τις ανακοινώσεις, αλλά με βάση όσα άλλαξαν πραγματικά στον τόπο. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: μια τετραετία που κινδυνεύει να καταγραφεί ως τετραετία χαμένων ευκαιριών και ανεπαρκούς διεκδίκησης.
Στις επόμενες περιοδείες, λοιπόν, οι κάτοικοι έχουν κάθε λόγο να αντιστρέψουν τους ρόλους. Να μην είναι μόνο εκείνοι που απαντούν στις ερωτήσεις των βουλευτών, αλλά και εκείνοι που ζητούν συγκεκριμένες απαντήσεις. Τι διεκδικήσατε; Τι πετύχατε; Τι δεν πετύχατε;
Η περιοδεία είναι εύκολη. Η διεκδίκηση έχει κόστος. Και η απραξία, όταν παρατείνεται, παύει να είναι απλώς αδυναμία αποτελέσματος και γίνεται ζήτημα πολιτικής ευθύνης.
