130
Από ένα ορφανό παιδί μικρού χωριού του Βοΐου, σε έναν τιμημένο Έλληνα της αμερικανικής μεγαλούπολης
ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΦΑΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΣΤΗΝ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ Ν.Υ
Υπάρχουν ζωές που μοιάζουν με ολόκληρο μυθιστόρημα. Ζωές που αρχίζουν μέσα στη φτώχεια και την απώλεια, περνούν από τις συμπληγάδες του πολέμου, δοκιμάζονται στην ξενιτιά και, κόντρα σε κάθε δυσκολία, καταφέρνουν να φτάσουν στην καταξίωση. Μια τέτοια ζωή έζησε ο Κώστας Ζιώτας. Ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από ένα μικρό χωριό του Βοΐου, κουβάλησε τις πληγές μιας δύσκολης παιδικής ηλικίας, γνώρισε τον πόλεμο και τη μετανάστευση και τελικά κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου.
Η ιστορία του αρχίζει στην Κορυφή. Εκεί γεννήθηκε το 1930, με το όνομα Κώστας Τόλιος. Πατέρας του ήταν ο Γιάννης Τόλιος και μητέρα του η Γλυκερία Ζήκου. Όμως, η μοίρα δεν του επιφύλαξε μια ανέμελη παιδική ηλικία. Πριν προλάβει να γνωρίσει καλά καλά τη μητρική αγκαλιά, ο θάνατος χτύπησε την οικογένεια. Η μητέρα του έφυγε από τη ζωή μόλις στα 28 της χρόνια, αφήνοντας πίσω δύο μικρά παιδιά, τον Κώστα και τον μικρότερο αδελφό του, Νίκο.
Ο μικρός Κώστας γνώρισε από πολύ νωρίς το πιο σκληρό πρόσωπο της ζωής: την ορφάνια. Στα χρόνια εκείνα, όταν η επιβίωση ήταν καθημερινός αγώνας και η φτώχεια βάραινε τα περισσότερα σπίτια του χωριού, ο πατέρας του δυσκολευόταν να μεγαλώσει μόνος τα δύο παιδιά. Ξαναπαντρεύτηκε σχεδόν αμέσως και από τον δεύτερο γάμο απέκτησε ακόμη δύο κόρες. Οι ανάγκες της οικογένειας μεγάλωναν, οι δυσκολίες πλήθαιναν και ο Γιάννης Τόλιος βρέθηκε μπροστά σε μια απόφαση που δεν ήταν εύκολη για κανέναν πατέρα.
Έδωσε τον Κώστα για υιοθεσία στην αδελφή του Βασιλεία, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Θεοχάρη Ζιώτα και δεν είχε δικά της παιδιά. Έτσι, το ορφανό αγόρι βρήκε μια νέα οικογενειακή στέγη. Ο Κώστας Τόλιος έγινε Κώστας Ζιώτας. Άλλαξε επώνυμο, άλλαξε οικογενειακό περιβάλλον, όμως δεν άλλαξε ο τόπος που τον γέννησε. Η Κορυφή παρέμεινε η πρώτη του πατρίδα, το σημείο από όπου ξεκίνησε η περιπέτεια της ζωής του.
Μεγάλωσε, φοίτησε στο σχολείο και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο, σε μια εποχή που τίποτα δεν χαριζόταν και κάθε βήμα απαιτούσε κόπο και επιμονή. Ακολούθησε η στρατιωτική του θητεία και το 1952 βρέθηκε μπροστά σε μια ακόμη μεγάλη δοκιμασία: τον Πόλεμο της Κορέας Μακριά από την Ελλάδα, έζησε την αγωνία και την αβεβαιότητα μιας πολεμικής περιόδου. Δεν ήταν πια το παιδί που αποχωρίστηκε τη μητέρα του και άλλαξε οικογένεια. Ήταν ένας νέος άνδρας που έπρεπε να σταθεί όρθιος μπροστά στις απαιτήσεις της εποχής
Επέστρεψε σώος και όταν πίστευε πως άνοιγε μπροστά του ένα καινούργιο κεφάλαιο, παντρεύτηκε την Ασπασία Μπαντή από τον Πεντάλοφο.
Η ζωή όμως τού επιφύλασσε μια ακόμη μεγάλη απόφαση. Μαζί με την Ασπασία πήραν τον δρόμο της μετανάστευσης. Άφησαν πίσω τους την πατρίδα, τους συγγενείς, τις γνώριμες εικόνες και τις μνήμες του τόπου τους και ξεκίνησαν για την Αμερική. Όπως χιλιάδες Έλληνες της γενιάς τους, δεν αναζητούσαν την περιπέτεια, αλλά μια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή. Πίσω τους άφηναν όσα γνώριζαν· μπροστά τους είχαν έναν άγνωστο κόσμο, μια ξένη γλώσσα και έναν δύσκολο αγώνα για να ριζώσουν από την αρχή.
Στην Αμερική ο Κώστας Ζιώτας εντάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών, υπηρετώντας ως εθελοντής. Άνοιξε πιτσαρία και με εργατικότητα, πειθαρχία και αίσθημα ευθύνης άρχισε να χτίζει τη δική του πορεία. Όμως, η επαγγελματική του διαδρομή δεν ήταν παρά μόνο ένα κομμάτι της ζωής του. Γιατί ο Κώστας δεν ήθελε απλώς να προκόψει ο ίδιος. Ήθελε να προσφέρει, να συμμετέχει, να δημιουργεί και να αφήνει κάτι πίσω του.
Στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης έγινε ένας από τους δραστήριους ανθρώπους της ελληνικής ομογένειας. Δεν έμεινε θεατής της ζωής της κοινότητας. Μπήκε μπροστά, ανέλαβε ευθύνες, εργάστηκε με συνέπεια και αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην υπηρεσία της εκκλησίας και των συμπατριωτών του.
Για περισσότερα από 36 χρόνια συμμετείχε στο εκκλησιαστικό συμβούλιο της ενορίας των Τριών Ιεραρχών, όπου διετέλεσε και δεύτερος αντιπρόεδρος. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ταμείου «Σταυρός της Ζωής», ανέλαβε την προεδρία τεσσάρων ελληνικών φεστιβάλ και συνέβαλε οικονομικά στην ανέγερση του Καθεδρικού Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Μπρούκλιν.
Η δράση του δεν περιορίστηκε στα όρια της ελληνικής παροικίας. Η προσφορά του επεκτάθηκε στην ευρύτερη κοινωνία, αποδεικνύοντας ότι ο άνθρωπος που αγαπά τον τόπο του μπορεί ταυτόχρονα να γίνεται πολύτιμο μέλος και της κοινωνίας που τον φιλοξενεί. Κέρδισε την εκτίμηση των ανθρώπων γύρω του όχι μόνο για όσα έκανε, αλλά και για τη σταθερή παρουσία του, τη γενναιοδωρία και τη διάθεσή του να προσφέρει.
Και ήρθε η στιγμή που αυτή η μακρόχρονη διαδρομή αναγνωρίστηκε επίσημα.
Στις 29 Μαρτίου 2006, ο Marty Markowitz, Πρόεδρος του Δημοτικού Διαμερίσματος του Μπρούκλιν, του απένειμε τιμητική διάκριση, αναγνωρίζοντας τη συνολική κοινωνική και κοινοτική του προσφορά. Το επίσημο έγγραφο εξυμνούσε την ελληνική παρουσία στη Νέα Υόρκη, την πολιτιστική μας κληρονομιά και τη συμβολή των Ελληνοαμερικανών στην πρόοδο και τη ζωή της πόλης.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Κώστα Ζιώτα, στον βετεράνο του Πολέμου της Κορέας, στον εθελοντή της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, στον άνθρωπο που για περισσότερες από τρεις δεκαετίες υπηρέτησε με συνέπεια την εκκλησία και την ελληνική κοινότητα. Ο Πρόεδρος του Μπρούκλιν, εκ μέρους όλων των κατοίκων, τον ευχαρίστησε για την πολυετή προσφορά του και τον συνεχάρη για τη συμβολή του στο να γίνει το Μπρούκλιν ένας καλύτερος τόπος για να ζει, να εργάζεται και να μεγαλώνει κανείς την οικογένειά του.
Δεν ήταν μια απλή τιμητική πλακέτα ούτε ένα συνηθισμένο έγγραφο με μια επίσημη υπογραφή. Ήταν η δημόσια αναγνώριση μιας ολόκληρης ζωής. Ήταν η επιβεβαίωση ότι η προσφορά ενός ανθρώπου μπορεί να ξεπεράσει σύνορα, γλώσσες και πατρίδες.
Και πίσω από αυτή την τιμητική διάκριση υπήρχε μια ιστορία που άξιζε να ειπωθεί. Η ιστορία του μικρού ορφανού από την Κορυφή, που έχασε τη μητέρα του, αποχωρίστηκε το πατρικό του επώνυμο, μεγάλωσε μέσα στις δυσκολίες, βρέθηκε στον πόλεμο και αργότερα πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς. Του ανθρώπου που, αντί να αφήσει τις δυσκολίες να καθορίσουν τη ζωή του, τις μετέτρεψε σε δύναμη για να προχωρήσει.
Ο Κώστας Ζιώτας μπορεί να έζησε, να εργάστηκε και να καταξιώθηκε στην Αμερική, όμως η ιστορία του έχει βαθιές ρίζες στην Κορυφή του Βοΐου. Εκεί βρίσκεται η αρχή της. Εκεί γεννήθηκε το παιδί που κάποτε θα τιμούσε την ελληνική ομογένεια και θα αναγνωριζόταν από την πόλη της Νέας Υόρκης.
Από ένα ορφανό παιδί ενός μικρού χωριού του Βοΐου, σε έναν τιμημένο Έλληνα της αμερικανικής μεγαλούπολης. Από την απώλεια και τη στέρηση στην προσφορά και την καταξίωση. Αυτή είναι η διαδρομή του Κώστα Ζιώτα.
Και η τιμή που του απονεμήθηκε στο Μπρούκλιν δεν σταματά στο δικό του όνομα. Φτάνει μέχρι την Κορυφή, τον τόπο που τον γέννησε και από τον οποίο ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι της ζωής του.
Γιατί οι άνθρωποι που τιμούν τον τόπο τους με τη ζωή και τις πράξεις τους δεν ανήκουν μόνο στον εαυτό τους. Ανήκουν και στην ιστορία του τόπου που τους γέννησε.
Βασίλης Παπαδημούλης









