527
Υπάρχουν ταξίδια που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, αλλά σε εποχές. Διαδρομές που μοιάζουν να σε μεταφέρουν από μια Ελλάδα σε μια άλλη, από την ανάσα του βουνού στην πύρινη αγκαλιά της πεδιάδας. Μέσα σε λίγη μόλις ώρα, ο ουρανός αλλάζει χρώμα, ο αέρας αλλάζει γεύση και το σώμα καταλαβαίνει πρώτο πως αφήνει πίσω του έναν ευλογημένο τόπο.
Η Κορυφή ξημερώνει αλλιώς. Το πρωινό γεννιέται μέσα στη δροσιά, ο αέρας κατεβαίνει από το βουνό καθαρός, μυρωμένος από έλατα, βότανα και νοτισμένο χώμα. Το απόγευμα αναζητάς ένα μπουφάν και, όταν πέσει η νύχτα, ένα ελαφρύ πάπλωμα γίνεται απαραίτητο. Το θερμόμετρο αγγίζει ακόμη και τους οκτώ βαθμούς και η φύση σε αποκοιμίζει με τη σιωπή της, σαν να θέλει να σε προστατέψει από κάθε θόρυβο του κόσμου.
Και ύστερα ξεκινάς.
Μέχρι την Καστανιά όλα μοιάζουν γνώριμα. Όμως από εκεί και πέρα αρχίζει η μεγάλη μεταμόρφωση. Βγαίνοντας από τα τούνελ, ο κάμπος της Βέροιας ανοίγεται μπροστά σου σαν μια άλλη ήπειρος. Το βαθύ πράσινο των βουνών χάνεται πίσω σου και τη θέση του παίρνει η απέραντη πεδιάδα που τρεμοπαίζει κάτω από τον ήλιο. Είναι σαν κάποιος να άνοιξε την πόρτα ενός τεράστιου φούρνου. Ο δροσερός αέρας εξαφανίζεται και στη θέση του έρχεται μια καυτή ανάσα που αγγίζει το πρόσωπο και βαραίνει το σώμα.
Όσο πλησιάζεις τη Θεσσαλονίκη, τόσο η αλλαγή γίνεται αμείλικτη. Η κίνηση πυκνώνει, οι δρόμοι γεμίζουν αυτοκίνητα, οι πολυκατοικίες υψώνονται σαν τείχη από τσιμέντο. Το πράσινο λιγοστεύει, το γκρίζο κυριαρχεί. Η άσφαλτος ακτινοβολεί θερμότητα, ο αέρας πάλλεται από τη ζέστη και ο ορίζοντας μοιάζει να λιώνει κάτω από τον καυτό ήλιο.
Εκεί που λίγες ώρες πριν αναρωτιόσουν αν θα χρειαστείς μπουφάν, τώρα πετάς ακόμη και την μπλούζα. Το σώμα δεν ζητά πια ζεστασιά· ζητά μια ανάσα δροσιάς. Αναζητά μάταια εκείνον τον αέρα που φυσούσε ανάμεσα στα πλατάνια της Κορυφής.
Και όταν φτάνεις στη Νέα Μηχανιώνα, η αντίθεση κορυφώνεται. Η θάλασσα απλώνεται μπροστά σου μεγαλοπρεπής, όμως ούτε αυτή καταφέρνει να δαμάσει την κάψα του καλοκαιριού. Η νύχτα πέφτει, αλλά η ζέστη παραμένει. Προσπαθείς να κοιμηθείς πετώντας ακόμη και το σεντόνι, ενώ το μυαλό ταξιδεύει πίσω, στα βουνά του Βοΐου. Εκεί όπου τα παράθυρα έμεναν ανοιχτά όλη νύχτα, η δροσιά γέμιζε το σπίτι και το πάπλωμα ήταν απαραίτητο για να μη σε ξυπνήσει το κρύο.
Τότε είναι που συνειδητοποιείς τι σημαίνει πραγματικός πλούτος. Δεν είναι μόνο τα τοπία, ούτε οι εικόνες που φωτογραφίζεις. Είναι ο καθαρός αέρας που γεμίζει τα πνευμόνια σου. Είναι η δροσιά που δεν αγοράζεται, οι νύχτες που σε ξεκουράζουν, η γαλήνη που δεν μπορεί να προσφέρει καμία μεγαλούπολη.
Η Κορυφή δεν είναι απλώς ένα ορεινό χωριό. Είναι ένα φυσικό καταφύγιο. Ένα κομμάτι Ελλάδας που αντιστέκεται ακόμη στην ασφυξία του τσιμέντου και στη φωτιά της ασφάλτου. Είναι ένας τόπος που σε διδάσκει πως η μεγαλύτερη πολυτέλεια του καλοκαιριού δεν είναι το κλιματιστικό, αλλά το παράθυρο που μένει ανοιχτό όλη νύχτα και ο αέρας του βουνού που σκεπάζει το σώμα σαν ευλογία.
Και τότε καταλαβαίνεις πως ορισμένοι τόποι δεν σου λείπουν επειδή είναι όμορφοι. Σου λείπουν γιατί τους κουβαλάς μέσα σου. Γιατί, μόλις τους αποχωριστείς, αντιλαμβάνεσαι ότι εκεί άφησες κάτι από την ψυχή σου. Και όσο κι αν απομακρύνεσαι, όσο κι αν αλλάζουν οι εικόνες, οι θερμοκρασίες και οι ορίζοντες, η καρδιά επιστρέφει πάντα εκεί όπου το καλοκαίρι μυρίζει έλατο, οι νύχτες ζητούν ένα ελαφρύ πάπλωμα και η δροσιά θυμίζει πως η φύση εξακολουθεί να χαρίζει θαύματα σε όσους ξέρουν να τα αναγνωρίζουν.
- 1
- 2
