Καλοκαιρινές Διακοπές: Λιγότερα Πράγματα, Περισσότερη Ζωή. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος

Καλοκαιρινές Διακοπές: Λιγότερα Πράγματα, Περισσότερη Ζωή

         Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog “ΙΔΕΟπολις”

                        *Όταν ο μινιμαλισμός γίνεται τρόπος ζωής

Ολοένα και περισσότεροι ταξιδιώτες τα τελευταία χρόνια, αδιακρίτως ηλικίας και οικονομικής κατάστασης, επιλέγουν τις ήσυχες διακοπές με αποδράσεις σε μέρη που τα χαρακτηρίζει η απλότητα, η ησυχία και η παρθένα φύση μακριά από το πολύβουα τουριστικά θέρετρα και κοσμικά νησιά.

Ο μινιμαλισμός επιστρέφει ως επιλογή και στις καλοκαιρινές διακοπές, αφού πολλοί είναι αυτοί που περισσότερο νοιάζονται για την εμπειρία του ταξιδιού-διακοπών και λιγότερο για τα επουσιώδη, του τύπου πόσα πράγματα θα πάρω μαζί μου ή πόσες βαλίτσες θα συνοδεύουν το ναρκισσιστικό και άπληστο, όσο και τυραννικό Εγώ μας.

                   Η μάχη της ξαπλώστρας και η τυραννία της εικόνας

Το καλοκαίρι υπήρξε κάποτε συνώνυμο της ξεγνοιασιάς, της επαφής με τη φύση και της εσωτερικής γαλήνης. Σήμερα, όμως, ο υπερτουρισμός και η κυριαρχία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μεταμορφώνουν ακόμη και τις διακοπές σε μια αρένα διαρκούς επίδειξης.

Η κατάκτηση μιας ξαπλώστρας, η «τέλεια» φωτογραφία και η δημόσια προβολή της προσωπικής ευτυχίας αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την εμπειρία. Η εικόνα υποκαθιστά την ουσία και η ανάγκη κοινωνικής αναγνώρισης συχνά υπερνικά την ανάγκη για αυθεντική ζωή. Το ερώτημα είναι αν ζούμε πραγματικά ή αν απλώς φροντίζουμε να φαίνεται πως ζούμε.

Δεν είναι ο ρομαντισμός που καθορίζει τις προσδοκίες των διακοπών, ούτε η επιθυμία για επίδειξη μέσα από πολυτελή ξενοδοχεία και εμπειρίες κατασκευασμένες από τη διαφήμιση. Είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να επιστρέψει στις φυσικές του ρίζες, εκεί όπου ο ήλιος, η θάλασσα, η γη, ο αέρας και οι μυρωδιές της φύσης συνθέτουν την αυθεντική του πατρίδα. 

Ένα απλό καφενεδάκι δίπλα στον μικρό όρμο, ένα σιδερένιο τραπεζάκι, ο αχνιστός καφές και το αγαπημένο βιβλίο αρκούν για να μετατρέψουν ένα πρωινό σε εσωτερικό ταξίδι, μακριά από τον θόρυβο, την ταχύτητα και την ψευδαίσθηση της κατανάλωσης.

Ο Έντγκάρ Μορέν μάς δίδαξε ότι ο κόσμος είναι ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων, αβεβαιοτήτων και αλληλεξαρτήσεων. Ωστόσο, η επίγνωση αυτής της πολυπλοκότητας δεν αναιρεί την ανάγκη μας να αναζητούμε την πρωτόγονη γοητεία της απλότητας.

Αντίθετα, ίσως την καθιστά ακόμη πιο πολύτιμη. Μέσα στην ηρεμία ενός μικρού όρμου, ο άνθρωπος ξαναβρίσκει τον χαμένο διάλογό του με τη φύση και με τον εαυτό του. Δεν δραπετεύει από την πραγματικότητα, αλλά επιστρέφει στην ουσία της, εκεί όπου οι μικρές απολαύσεις αποκτούν το βάρος και το νόημα μιας ολόκληρης φιλοσοφίας ζωής.

Οι ακτίνες του πρωινού ήλιου που χαϊδεύουν τα κύματα, ο ήχος της θάλασσας, η μυρωδιά του καφέ, ο ίσκιος ενός δέντρου και οι σελίδες ενός αγαπημένου βιβλίου συνθέτουν μια σκηνοθεσία που κανένα πολυτελές θέρετρο δεν μπορεί να προσφέρει. Εκεί ο χρόνος επιβραδύνεται, η σκέψη απελευθερώνεται και η φαντασία ταξιδεύει σε τόπους που δεν γνωρίζουν σύνορα. Η μεγαλύτερη πολυτέλεια δεν είναι η χλιδή αλλά η δυνατότητα να βλέπεις, να αισθάνεσαι και να συλλογίζεσαι.

Ίσως τελικά οι πιο όμορφες διακοπές να είναι εκείνες που μας επιστρέφουν στον αυθεντικό, απλό και βαθιά ανθρώπινο εαυτό μας.

Στην εποχή του υπερτουρισμού, ο μεγαλύτερος στόχος πολλών δεν είναι πλέον η εμπειρία, αλλά η απόδειξη ότι την έζησαν.

Η μάχη για μια ξαπλώστρα, μια φωτογραφία στο Facebook ή στο Instagram και λίγα «μου αρέσει» (like) μετατρέπεται σε έναν ιδιότυπο αγώνα κοινωνικής επιβεβαίωσης. Δεν αναζητούμε τόσο τη γαλήνη της θάλασσας όσο το βλέμμα των άλλων.

Περισσότερα ΕΔΩ