Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου, 2026

Κλέψιος των αετών υψιπετείς. Δάφνη Βοΐου: όταν η φύση θυμάται για εμάς

0 comment 5 minutes read
Κλέψιος των αετών υψιπετείς.
Δάφνη Βοΐου: όταν η φύση θυμάται για εμάς
Τη μυρωδιά της χριστουγεννιάτικης σαιζόν και της πρωτοχρονιάς τη θυμάμαι παιδιόθεν διακριτικά. Εκεί στη γειτονιά της Πίνδου στο Άνω Βοΐο βρίσκεται, η γενέτειρα μου το πεπρωμένο μου, το χωριό Δάφνη κι όποιος διατηρεί την ικανοτητά να βλέπει την ομορφιά της φύσης δεν γερνάει ποτέ. Αυτό το θαύμα ιδέσθαι ομοφαίνει επειδής του μοιάζουμε κι η αμόλυντη φύση φαντάζει παντοδύναμη. Τα Απέραντα βαθύσκια δάση οξιάς, καστανιάς, και βελανιδιάς περικυκλώνουν το χωριό. Οι άνθρωποι, τα πέτρινα σπίτια μοιάζουν ξεχασμένα, υποταγμένα. Μόνο οι εποχές έχουν τη δύναμη να μεταλλάσσουν το ποικιλόμορφο τοπίο και να πιστοποιούν ότι ο χρόνος κυλά και δίνει όλες τις απαντήσεις και δεν χρειάζεται καν τις ερωτήσεις.΄Ετσι ο επισκέπτης, έρμαιο αυτής της μαγείας, απλώς αφήνεται να τον συνεπάρει το τοπίο, ούτως ή άλλως πάντα θα νοσταλγεί και θα ελπίζει στην επιστροφή. Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου και την παλιά τη γνώμη καθενός, όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου στις πράσινες λαγκαδιές του παραδείσου…. Αν, όμως, είναι έτσι τα πράγματα, από πού έρχεται αυτή η αναμνηστική μυρωδιά, που αναφέρω παραπάνω θα αναρωτηθείτε: από τα απόκρυφα χωριουδάκια, της πατρίδας μας που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την καταγωγή μας. Αυτά τα λιλιπούτεια στολίδια των χιονισμένων βουνών μας, κρατούν ως πολύτιμο φυλαχτό τους την αειθαλή πρωτογενή ομορφιά, μαζί με την επίμονη άρνηση να παραδοθούν στη λήθη. Κι όσο κι αν η ερημιά και η εγκατάλειψη τα λαβώνει συνεχώς, τόσο αυτά βαστάνε προσμένοντας την πολυπόθητη Άνοιξη, της επιστροφής μας, το χαμόγελο της ελπίδας και της αναγέννησης που μας έμεινε από την φτωχή πλην όμως όμορφη Ελλάδα. Θυμάμαι το νέφος καπνού κι αιθάλης, να στηλιτεύει το περιβάλλον απ’ την αναλογία ξύλου που καίγαμε στα τζάκια ή στην ξυλόσομπα να «καπνίζει» διακριτικά τον παγωμένο αέρα και μπερδεύεται με τα αρώματα του νοτισμένου χώματος, του βρεγμένου ξύλου και της υγρής χειμωνιάτικης χλόης. Μπορούσες να διακρίνεις ένα ροζ-μοβ όπου εξαφανίζονται οι τολύπες καπνού, τα λεπτά, λευκά ίχνη που αφήνει στον αέρα η φωτιά όταν ξαναενώνει τις οικογένειες γύρω από την εστία. Το εθιμο της ιεροτελεστίας του χοιροσφαγίου , τότε που ο οικόσιτος χοίρος τεμαχιζόταν εις τα εξ ων συνετέθη, με κάθε μέρος του να αξιοποιείται ποικιλοτρόπως. Τα μέρη του κρέατος ποικίλουν και δίνουν πλούσια γεύση.. Για τις τσιγαρίδες χρησιμοποιείται συνήθως η πανσέτα, η κοιλιά δηλαδή, που έχει την ιδανική αναλογία λίπους-ψαχνού, περίπου 80:20 αντίστοιχα. Οι τσιγαρίδες δεν είναι απλώς ένας μεζές· είναι η γεύση της γιορτής, το επιστέγασμα μιας ολόκληρης χρονιάς κι αποτελούν το γαστρονομικό «χυσάφι» και «δώρο» των χριστουγεννων! Αυτό μας έμεινε ως η υψηλή ποιότητα τρόπου ζωής για να διακρίνουμε σήμερα τη σημερινή καταρράκωση που ζει η κοινωνία μας, το Ελληνικό κοινωνικό τοπίο: μια μικρή ομάδα προνομιούχων που κυριαρχεί πανω απο 2 αιώνες σε εναν κόσμο μαζικής φτώχειας. Αυτη η προκλητική ανισότητα με τη συνεπικουρία εξωγενών παραγόντων διαιωνίζει τη στασιμότητα και ευδοκιμούν η αλαζονεία η αδικία και ο φθόνος. Τα ερημωμένα και ρημαγμένα από τις θηριωδίες των ναζιστών χωριά της Ελλάδας ήταν πολλά. Οι κάτοικοί τους είχαν πληρώσει ακριβά το τίμημα της αντίστασής τους απέναντι στον φασισμό. . … Χέρι – χέρι ο λαός μας σήκωσε ο ίδιος το σταυρό του, σε όλους τους τόπους των μαρτυρίων και των βασανιστηρίων. Και έμεινε όρθιος, αλύγιστος, ασυμβίβαστος… Γιατί όλα αυτά που βίωσε στη μακρόχρονη δημιουργική του πορεία ήταν συνειδητή επιλογή ζωής… «δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, για τις… πέτρες που δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα». Αυτά Τα όμορφα αγνά χρόνια, του μόχθου, χωρίς πολύχρωμα φωτά, λαμπερούς στολισμούς, κάθε λογής γλυκίσματα, τα παιδικά μας και εφηβικά μας χρόνια, τα θυμούμαστε νοσταλγικά, γιατί ήταν γεμάτα γαλήνη και φως. Οι μνήμες έμειναν βαθιά χαραγμένες στην καρδιά μας. Οι μικρές κοινωνίες των χωριών, βίωναν την αγάπη και την αλληλεγγύη, το νόημα των Χριστουγέννων. Αυτό μας ταξιδεύει μέσα στο χρόνο ψάχνοντας τους πόθους, τα όνειρα, τον πόνο και τη νοσταλγία κάθε μετανάστη εντός και εκτός Ελλάδας φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας. Το χωριό λάμπει μες στα φώτα των ονείρων μας. Ο ήλιος πλυμένος απ’ την αυγή και το χαμόγελο του Κλέψιου μας κάνει να γονατίζουμε στο ηλιοβασίλευμα του, σημαιοστολίζοντας τα όνειρά μας. Μέσα από τον πανδαμάτορα χρόνο που υμνεί την ομορφιά της φύσης με το καθάριο πρόσωπο στραμμένο στον χωροχρόνο , απο την παράδοση, την αρχαία εύκλεια- ελληνικό αγλάισμα και εγκαλλώπισμα: ξανά θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας». Το γήινο άρωμα του τόπου και οι βροντές του Κλέψιου είνα ήχος πνευστών οργάνων και προσταγή για αμετάκλητη επιστοφή στη γενετηειρά μας! Κάθε άγιος έχει παρελθόν. Κάθε αμαρτωλός έχει μέλλον.
Βασίλης Παπαδόπουλος

Leave a Comment

Ταυτότητα Ιστοσελίδας:
Σαλακίδης Ιωάννης – Ατομική Επιχείρηση

ΑΦΜ: 046450157, ΔΟΥ ΚΟΖΑΝΗΣ

Δ/νση Έδρας: Ζαφειράκη 3, ΤΚ 0100 Κοζάνη

Email: info@efkozani.gr

Τηλ. 24610-25112

Ιδιοκτήτης, νόμιμος εκπρόσωπος και διευθυντής: Σαλακίδης Ιωάννης

Διευθύντρια Σύνταξης: Μαρία Τσακνάκη

Διαχειριστής: Σαλακίδης: Ιωάννης

Δικαιούχος του ονόματος τομέα (domain name): Σαλακίδης Ιωάννης

Efkozani logo

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα