“Σήμερα άλλη μια απώλεια στην Κοζάνη που σας καλώ να σιωπήσετε με σεβασμο”.

Σεβαστείτε τους γονείς. Σεβαστειτε τ’αδερφια ,παππούδες , γιαγιάδες , φίλους, δασκάλους που βρίσκονται σε σοκ μπροστά στον πρόωρο θανάτου. Σεβαστείτε τη δυσκολία τους. Αφήστε τους τον χρόνο και τον χώρο να καταλάβουν τι συνέβη.

Σε κάθε αυτοχειρία, πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε το «τι» και το «πώς», τα οποία δεν είναι δική σου δουλειά άνθρωπε του καναπέ , ας κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα. Ας κοιτάξουμε την κοινωνία μας. Τη μαγκιά κάθε μορφής,όσων δήθεν δεν ασχολούνται κι όλη μέρα μεταφέρουν και σχολιάζουν , συζητούν και παινεύονται. Τη σκληρότητα, την αδιαφορία, την επίκριση, τη δήθεν δύναμη ρόλου ,πλούτου κλπ, την ανάγκη να δείχνουμε ότι «αντέχουμε» και ότι ξέρουμε πάντα τι έπρεπε να είχε γίνει. Εσείς που συμβουλεύετε να μην μιλάμε για να μην πέφτουμε χαμηλά,εσείς που ανεβάζετε όσους σας γλύφουν.

Το παιδί υπέφερε από κάτι τόσο μεγάλο ,προσπάθησε να μην επιβαρύνει και να το αποτέλεσμα…αυτό το πρόβλημα το δημιούργησες εσύ κύριε και κύρια των τιμών!

Το παιδί ήταν θύμα και εσύ ο θύτης!

Μην ψάχνετε εύκολες εξηγήσεις για τον άνθρωπο που έφυγε. Μην φορτώνετε στους γονείς ερωτήματα, ενοχές και υποθέσεις τη στιγμή που προσπαθούν απλώς να σταθούν όρθιοι.

Κοιτάξτε πρώτα μέσα σας.

Αναρωτηθείτε τι κάναμε ως άνθρωποι, ως οικογένεια, ως φίλοι, ως σχολείο, ως κοινωνία. Πού σταματήσαμε να ακούμε; Πού δεν είδαμε; Πού προσπεράσαμε; Που μειώσαμε ,που δημιουργήσαμε πρόβλημα με μια φράση ή ειρωνία μας.

Και ίσως τότε καταλάβουμε ότι το πένθος δεν χρειάζεται δικαστές. Χρειάζεται σεβασμό, σιωπή, ανθρωπιά και χρόνο. Να πιο πολύ σεβασμό , ανθρωπιά και θετικό χρόνο χρειαζόμαστε καθημερινά στη ζωή – αγαπήσετε ,αποδεχτείτε , αγκαλιάστε!

Ελπίζω ο Θεός να μας συγχωρέσει όλους εκεί όπου, με πράξεις ή παραλείψεις, δεν σταθήκαμε όπως θα έπρεπε.

Ο Θεός ξέρει καλύτερα να φυλάει την καλύτερη θέση στον παράδεισο…

Μια μανούλα σήμερα σταμάτησε να ζει και πάλι !

Μακάρι να ήμουν εγώ η τελευταία μάνα που η ζωή μου έληξε εκείνη τη μέρα με τον τρομερό πόνο αφαίμαξης της καρδιάς μου !

Βάια Λαμπροπούλου