Το μεγάλο “Ταξίδι” των Πελαργών και των Χελιδονιών. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog “ΙΔΕΟπολις”
*Οι μεγάλοι “Ταξιδευτές”
Γ. Δροσίνης, “Φθινόπωρο”
“Χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά
γοργά ο πελαργός τα πελαγώνει
κι η φλύαρη χελιδονοφωλιά
χορτάριασε παντέρημη και μόνη”.
Κάθε φθινόπωρο, όταν οι πρώτες αλλαγές στον καιρό προαναγγέλλουν τον ερχομό του χειμώνα, οι πελαργοί και τα χελιδόνια ξεκινούν το μεγάλο τους ταξίδι προς τα ζεστά μέρη. Δεν παίρνουν μαζί τους χάρτες, πυξίδες ή ηλεκτρονικές συσκευές. Έχουν μέσα τους έναν αόρατο προσανατολισμό, έναν πανάρχαιο δρόμο που ακολουθούν γενιές ολόκληρες. Αφήνουν πίσω τις φωλιές, τα καμπαναριά και τα χωριά και ανοίγουν τα φτερά τους προς έναν άλλο τόπο, για να επιστρέψουν και πάλι την άνοιξη.
Για το παιδί της Πιάλειας εκείνων των χρόνων, η αναχώρηση και η επιστροφή τους ήταν ένα φυσικό γεγονός, σχεδόν μια γιορτή. Ο ουρανός γινόταν δρόμος και τα πουλιά ταξιδιώτες. Οι πελαργοί εγκατέλειπαν τη φωλιά τους στο καμπαναριό και τα χελιδόνια συγκεντρώνονταν πριν από το μεγάλο πέταγμα. Κανείς δεν χρειαζόταν να εξηγήσει στα παιδιά τη σημασία αυτού του ταξιδιού. Η ίδια η φύση ήταν το μάθημα.
Σήμερα, το μεγάλο αυτό ταξίδι εξακολουθεί να πραγματοποιείται, αλλά το τοπίο που συναντούν οι ταξιδιώτες του ουρανού έχει αλλάξει. Οι ανοιχτές εκτάσεις λιγοστεύουν, οι υγρότοποι υποβαθμίζονται, η εντατική γεωργία μεταβάλλει τους χώρους αναζήτησης τροφής και οι ανθρώπινες κατασκευές πολλαπλασιάζονται. Παράλληλα, η κλιματική αλλαγή επηρεάζει τις εποχές, τις θερμοκρασίες και τη διαθεσιμότητα της τροφής. Το ταξίδι παραμένει το ίδιο ως ανάγκη, αλλά ο κόσμος μέσα στον οποίο πραγματοποιείται δεν είναι πια ο ίδιος.
Περισσότερα ΕΔΩ
