Το “Θείον Πάθος” και οι ανθρώπινες στιγμές του Χριστού
*Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος,Blog “ΙΔΕΟπολις”
Για έναν απροσδιόριστο και λίγο ακατανόητο λόγο οι λίγες στιγμές από την πορεία του Ιησού προς το “Εκούσιον Πάθος” που μου προξενούσαν πάντοτε εντύπωση ήταν αυτές που σχετίζονται με τη μοναξιά και το παράπονο του Χριστού, το δάκρυ του Πέτρου μετά την άρνηση (τρεις φορές) του δασκάλου του και την μεταμέλεια του Ιούδα αλλά και την άρνηση των αρχιερέων να δεχτούν τα αργύρια της προδοσίας του Ιούδα.
Οι Ευαγγελιστές, η Υμνολογία των ημερών και η λαϊκή παράδοση αποτυπώνουν με τον πιο λιτό και συγκινητικό τρόπο τις τρεις αυτές σκηνές, όπως φαίνεται και από τα παρακάτω αποσπάσματα;
Α. Η Μοναξιά του Χριστού- Το παράπονο “Περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου”.
Ο Ιησούς βλέποντας και αισθανόμενος την απροθυμία αλλά και την αδυναμία των Μαθητών του και του Λαού-Πλήθους να αντιληφθούν και να αποδεχτούν τη Θεία φύση του και το σωτήριο έργο του εκφράζει το ανθρώπινο παράπονό του, όπως αυτό διαφαίνεται στο παραπάνω απόσπασμα. Ένα παράπονο που εν πολλοίς εμπεριέχει κι μία απογοήτευση για τη συμπεριφορά όλων.
Είναι μία ανθρώπινη στιγμή που αποτυπώνει περίτρανα το ανθρώπινο στοιχείο της διττής φύσης του και την ανθρώπινη πλευρά να υπερισχύει έναντι της θεϊκής φύσης σε αυτήν την περίπτωση.
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα