Μουσείο Κοζάνης: Από την αίγλη της εποχής του Κωνσταντίνου Σιαμπανόπουλου στην υποβάθμιση του σήμερα
«Απορώ πώς αυτό το μουσείο δεν είναι γνωστό στην Αθήνα ως ένα από τα πλέον πολύπλευρα μουσεία στην Ελλάδα». Η επισήμανση της αρχιτέκτονος Ελένης Λεμπέση (επί κεφαλής Κλίμακιου κορυφαίου στελεχους του ΥΠΕΧΩΔΕ συν/χου Αρχιτέκτονα ΚαςΕΛΕΝΗΣ ΛΕΜΠΕΣΗ), την οποία αναδεικνύει σε ανάρτησή του ο αρχιτέκτονας Μίμης Μαρμαράς, δεν είναι απλώς ένας έπαινος για το Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο και Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Κοζάνης. Είναι, κυρίως, μια αφορμή για προβληματισμό.
Γιατί πράγματι, πώς γίνεται ένα μουσείο με τόσο πλούσιες και πολυδιάστατες συλλογές, με ξεχωριστή αρχιτεκτονική ταυτότητα, σύγχρονες για την εποχή του προδιαγραφές και μια σπουδαία πολιτιστική παρακαταθήκη, να παραμένει τόσο λίγο γνωστό έξω από τα όρια της περιοχής;
Ο εμπνευστής και δημιουργός του, Κωνσταντίνος Σιαμπανόπουλος, δεν οραματίστηκε απλώς έναν χώρο φύλαξης εκθεμάτων. Δημιούργησε έναν ζωντανό πολιτιστικό οργανισμό, επενδύοντας προσωπικά στην κατασκευή, το περιεχόμενο και την προβολή του. Την αρχιτεκτονική μελέτη ανέλαβαν οι Πολυνείκης Αγγέλη και Μίμης Μαρμαράς, δίνοντας στο όραμά του την ξεχωριστή κτιριακή έκφραση που γνωρίζουμε.
Κι εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα: τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια για να αποκτήσει το μουσείο τη θέση που δικαιούται στον πολιτιστικό χάρτη της χώρας;
Πού είναι η οργανωμένη εξωστρέφεια; Οι συνεργασίες με πανεπιστήμια και μεγάλα μουσεία; Τα εκπαιδευτικά προγράμματα, οι οργανωμένες επισκέψεις, η συστηματική προβολή στην Αθήνα και στα πανελλαδικά δίκτυα πολιτισμού και τουρισμού;
Ένα μουσείο δεν αρκεί να έχει αξιόλογα εκθέματα και να διατηρεί τις πόρτες του ανοιχτές. Χρειάζεται σχέδιο, διαρκή ανανέωση, δράσεις, επικοινωνία και ανθρώπους που να αντιλαμβάνονται ότι η πολιτιστική του αξία πρέπει να μετατρέπεται σε πραγματική επισκεψιμότητα και αναγνωρισιμότητα.
Η παρατήρηση της κ. Λεμπέση, λοιπόν, θα έπρεπε να μας χαροποιεί, αλλά και να μας εκθέτει. Γιατί η αξία του μουσείου δεν ανακαλύφθηκε σήμερα. Εκείνο που αναδεικνύεται σήμερα είναι η δική μας αδυναμία να την επικοινωνήσουμε.
Ο Κωνσταντίνος Σιαμπανόπουλος έκανε το μεγάλο βήμα. Οι επόμενοι τι έκαναν για να συνεχίσουν το όραμά του;
Γιατί τα μεγάλα έργα δεν αρκεί να δημιουργούνται. Πρέπει και να διατηρούνται ζωντανά. Και η αφάνεια ενός τόσο σημαντικού μουσείου δεν είναι μοιραία. Είναι μια υπόθεση που απαιτεί εξηγήσεις, αυτοκριτική και, κυρίως, πράξεις.
Η απορία της Ελένης Λεμπέση ας γίνει, επιτέλους, αφορμή για αυτοκριτική. Και κυρίως για απαντήσεις από εκείνους που έχουν την ευθύνη της λειτουργίας, της προβολής και της ανάπτυξής του.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
ΑΠΟΨΕΙΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
- 1
- 2









