ΑΗΣ Καρδιάς: Η “κρυμμένη” πολιτική αντίφαση πίσω από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας με αφορμή την επίσκεψη του Πρωθυπουργού

Με αφορμή την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας και τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη διασταύρωση του ΑΗΣ Καρδιάς, θα περίμενε κανείς να δει μια δυναμική εικόνα μιας τοπικής κοινωνίας που αγωνιά για το μέλλον της.

Και πράγματι, υπήρξαν πολίτες που βρέθηκαν εκεί για να διαμαρτυρηθούν.

Υπήρξε όμως και μια δεύτερη “κρυμμένη” εικόνα. Μια εικόνα που προκαλεί πολιτικό προβληματισμό – και ένα πικρό χαμόγελο.

Παρακολουθώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο της συγκέντρωσης που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, είναι δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς την παρουσία ανθρώπων που έχουν εκφράσει έντονα την υποστήριξή τους προς συγκεκριμένο βουλευτή της περιοχής και εξακολουθούν να βρίσκονται στο στενό πολιτικό του περιβάλλον.

Μάλιστα, από μια πρόχειρη καταγραφή του οπτικού υλικού, η παρουσία τους φαίνεται να αγγίζει τουλάχιστον το 30% των –δυστυχώς όχι και τόσο πολλών– συγκεντρωμένων.

Μέχρι εδώ, κανένα πρόβλημα. Ο καθένας έχει δικαίωμα να στηρίζει όποιον πολιτικό επιθυμεί.

Το ενδιαφέρον αρχίζει όταν θυμηθούμε τι ακριβώς έχει ψηφίσει και στηρίξει πολιτικά ο συγκεκριμένος βουλευτής σε σχέση με την απολιγνιτοποίηση και το ενεργειακό μέλλον της Δυτικής Μακεδονίας.

Η πολιτική εξίσωση που δεν βγαίνει

Από τη μία έχουμε τη σημερινή διαμαρτυρία. Από την άλλη, τις κυβερνητικές επιλογές για την απολιγνιτοποίηση, την απόσυρση των λιγνιτικών μονάδων και τη μετάβαση της περιοχής σε ένα διαφορετικό ενεργειακό μοντέλο.

Και κάπου ανάμεσα βρίσκονται όχι μόνο οι πολιτικοί που στήριξαν αυτές τις επιλογές, αλλά και εκείνοι που εξακολουθούν να τους στηρίζουν πολιτικά, ενώ σήμερα διαμαρτύρονται για τις συνέπειες των ίδιων αποφάσεων.

Γιατί, τελικά, δεν γίνεται να καταγγέλλεις μια πολιτική επιλογή και ταυτόχρονα να επιβραβεύεις πολιτικά εκείνον που την ψήφισε.

Εκτός κι αν ανακαλύψαμε ένα νέο μοντέλο πολιτικής συνέπειας:

«Ψηφίζω τον πολιτικό που ψήφισε την απολιγνιτοποίηση και μετά διαμαρτύρομαι για την απολιγνιτοποίηση που ψήφισε».

Χθες ψηφίζουμε με τα δύο χέρια.

Σήμερα διαμαρτυρόμαστε και με τα δύο χέρια.

Και αύριο… βλέπουμε.

Εδώ η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Η απολιγνιτοποίηση, όμως, δεν είναι σύνθημα μιας ημέρας. Είναι πολιτική επιλογή που συζητήθηκε, ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε, επηρεάζοντας εργαζομένους, επιχειρήσεις, οικογένειες και ολόκληρη την οικονομική ζωή της Δυτικής Μακεδονίας.

Γι’ αυτό η συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται με κοντή πολιτική μνήμη.

Δεν γίνεται να ξεχνάμε ποιος ψήφισε τι όταν είμαστε στην κάλπη και να το θυμόμαστε όταν κρατάμε πανό.

Αν κάποιος θεωρεί πλέον ότι η απολιγνιτοποίηση ήταν λάθος ή ότι η μετάβαση έγινε με λάθος τρόπο, ας το πει καθαρά. Αλλά ας το κάνει με ονοματεπώνυμο και χωρίς πολιτικά φίλτρα ομορφιάς.

Γιατί η πολιτική έχει και ευθύνη.

Και η ευθύνη δεν μπορεί να αλλάζει χρώμα ανάλογα με το αν είμαστε στη Βουλή ή στη διασταύρωση του ΑΗΣ Καρδιάς.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ποιος φταίει.

Είναι και το εξής:

«Εσύ τι ψήφισες τότε; Και σήμερα, τι ακριβώς ζητάς;»

Και ίσως ακόμη πιο δύσκολο:

«Εγώ γιατί συνεχίζω να στηρίζω έναν πολιτικό για τις επιλογές του οποίου διαμαρτύρομαι;»

Η Δυτική Μακεδονία δεν χρειάζεται άλλη μία παράσταση πολιτικής αντίφασης. Χρειάζεται ειλικρίνεια, ευθύνη και καθαρές κουβέντες.

Γιατί ο λιγνίτης δεν είναι ούτε πανό ούτε προεκλογικό σύνθημα. Είναι η ζωή και η οικονομία μιας ολόκληρης περιοχής.

Και στον καθρέφτη, όσο κι αν αλλάξεις γωνία, φωτισμό ή φίλτρο, η πολιτική μνήμη δεν διαγράφεται.

Παναγιώτης Αβραμίδης