79
Κάθε οφειλή κρύβει πίσω της έναν άνθρωπο.
Η Πολιτεία έπραξε σωστά: 120 δόσεις για όσους οφείλουν στην Εφορία και στα Ταμεία. Τριάντα ευρώ τον μήνα, ώστε μια οικογένεια ή ένας μικρός επαγγελματίας να σταθεί ξανά στα πόδια του. Να πληρώσει ό,τι μπορεί, όπως μπορεί.
Όμως, εάν ο ίδιος άνθρωπος χρωστάει στον Δήμο του, αυτή η ανάσα δεν υπάρχει. Το πλαίσιο εδώ είναι πολύ πιο αυστηρό.
Και αναρωτιέμαι: έχει λιγότερη ανάγκη ο πολίτης επειδή χρωστάει στον Δήμο και όχι στην Εφορία; Ασφαλώς όχι.
Έχω δει συμπολίτες μας στην Κοζάνη να έρχονται στο Δημαρχείο και να λένε: «Θέλω να πληρώσω, αλλά δεν μπορώ να δώσω πέντε χιλιάδες ευρώ μαζεμένα. Δώστε μου πενήντα ευρώ τον μήνα να είμαι εντάξει.»
Και έχουν δίκιο. Γιατί αυτό είναι τελικά και προς το συμφέρον του Δήμου. Δεν επιδιώκουμε χρέη στα χαρτιά που δεν εισπράττονται ποτέ. Θέλουμε ο δημότης να μπορεί πραγματικά να πληρώσει. Να μπαίνει κάθε μήνα ένα ποσό στο ταμείο του Δήμου, για να μπορεί να καλύπτει περισσότερες καθημερινές ανάγκες σε τεχνικά έργα, στα σχολικά κτήρια, στον Πολιτισμό, στον Αθλητισμό κλπ.
Οι Δήμοι σε ολόκληρη τη χώρα πιεζόμαστε. Το κόστος λειτουργίας έχει εκτοξευθεί σε 5,35 δισ. ευρώ μόνο για το 2025.
Είναι κάτι απλό και δίκαιο: 120 δόσεις και για τις οφειλές προς τους Δήμους. Όχι για να χαρίσουμε χρέη. Απλά για να δοθεί στον άνθρωπο η δυνατότητα να είναι συνεπής, με αξιοπρέπεια.
Γιατί όταν ο δημότης μπορεί να πληρώσει, τότε και ο Δήμος του, μπορεί να του προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες.
Γιάννης Ιωαννίδης
