Σήμερα το Βόιο στέκεται σιωπηλό. Έφυγε ένας άνθρωπος που δεν έζησε απλώς στο Βόιο. Έζησε για το Βόιο.

Σήμερα το Βόιο στέκεται σιωπηλό. Έφυγε ένας άνθρωπος που δεν έζησε απλώς στο Βόιο.
Έζησε για το Βόιο.

Σήμερα το Βόιο στέκεται σιωπηλό.
Σαν να χαμήλωσαν οι φωνές των χωριών του, σαν να βάρυναν οι πλαγιές και τα πέτρινα σπίτια του.
Γιατί έφυγε ένας άνθρωπος που δεν έζησε απλώς στο Βόιο.
Έζησε για το Βόιο.
Ο Αλέξανδρος Μπακαΐμης δεν αποχαιρετά σήμερα μόνο τη ζωή. Αποχαιρετά έναν τόπο που αγάπησε βαθιά, έναν τόπο που έκανε σκοπό και χρέος του να γνωρίσει, να μελετήσει και να διασώσει.
Περπάτησε μέσα στις μνήμες των ανθρώπων του. Άκουσε τις φωνές των παλιών. Αναζήτησε ξεχασμένες ιστορίες, ονόματα, έθιμα, πρόσωπα και γεγονότα. Και ό,τι κινδύνευε να χαθεί στη σιωπή του χρόνου, το πήρε στα χέρια του και το έκανε μνήμη γραπτή.
Γι’ αυτό και σήμερα η απουσία του πονά περισσότερο.
Γιατί δεν φεύγει μόνο ένας δάσκαλος.
Δεν φεύγει μόνο ένας λόγιος.
Φεύγει ένας από εκείνους τους ανθρώπους που κρατούσαν όρθια τη μνήμη ενός ολόκληρου τόπου.
Κι όμως…
Όσο υπάρχουν τα βιβλία του, θα ακούγεται η φωνή του.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που θα θυμούνται τις αφηγήσεις του, θα συνεχίζεται η παρουσία του.
Όσο θα περπατούμε στα χωριά του Βοΐου και θα αναζητούμε πίσω από τις πέτρες, τα νερά, τους μύλους και τα παλιά σπίτια την ιστορία τους, θα συναντούμε το βλέμμα και το έργο του.
Ο θάνατος μπορεί να πάρει έναν άνθρωπο από κοντά μας. Δεν μπορεί όμως να πάρει όσα εκείνος χάρισε στον τόπο του.
Σήμερα το Βόιο γίνεται φτωχότερο.
Μα η παρακαταθήκη του Αλέξανδρου Μπακαΐμη το κάνει, με έναν παράξενο τρόπο, πλουσιότερο για πάντα.
Καλό ταξίδι, δάσκαλε.
Κι αν υπάρχει ένας τόπος όπου η μνήμη δεν πεθαίνει,
είναι αυτός ο τόπος που αγάπησες τόσο βαθιά.
Το Βόιο θα σε θυμάται.
Τα βιβλία σου θα μιλούν για σένα.
Και οι άνθρωποί του θα λένε πως κάποτε πέρασε από εδώ ένας άνθρωπος που δεν άφησε τον τόπο του να ξεχάσει.
**Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Και αιώνια η μνήμη σου.

Βασίλης Παπαδημούλης