22
Το πληγωμένο βουνό.
Του Τσολάκη Πασχάλη
Κίνησα φορτωμένος με λέξεις,
ποτισμένες με γιατρικά και βότανα,
να επουλώσω τις πληγές του Βέρμιου.
Εκεί που κάποτε ήταν οι κήποι του Μίδα,
εκεί που φύτρωναν εκατοντάφυλλα τριαντάφυλλα.
Από παντού έσταζε μαύρο αίμα και πύον.
Τρομάξανε τα πουλιά και το εγκατέλειψαν.
Με γύρισε πίσω το βουνό λέγοντας με.
Φύγε- είναι μεγάλες οι πληγές μου,
θα καταπιούν τις λέξεις και σένα μαζί.
Το είδα που έγερνε κουρασμένο.
Άρχισε να γλείφει τις πληγές που αιμορραγούσαν.
Τα φτερωτά τέρατα συνέχιζαν
να βασανίζουν το κορμί του,
βγάζοντας άναρθρες κραυγές.
Ο βοριάς άρχισε να χορεύει
το ζεϊμπέκικο του πόνου.
Το δάσος ξεκίνησε το μοιρολόι,
για τη χαμένη άνοιξη,
που την κατάπιε ο δράκοντας του πλούτου.
