Υπάρχουν όνειρα που γεννιούνται μέσα στην καρδιά ενός ανθρώπου και υπάρχουν όνειρα που, με τον καιρό, γίνονται κτήμα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Υπάρχουν όνειρα που χρειάζονται μήνες για να πραγματοποιηθούν. Άλλα χρειάζονται χρόνια. Και υπάρχουν εκείνα που δοκιμάζονται από τον χρόνο, την αναμονή, τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις, αλλά δεν πεθαίνουν ποτέ.
Περιμένουν.
Περιμένουν τη στιγμή που κάποιος θα ανοίξει την πόρτα και θα τους δώσει ξανά ζωή.
Χθες, στο Τσοτύλι, μια τέτοια πόρτα άνοιξε.
Και πίσω από αυτήν δεν βρισκόταν απλώς ένα καινούργιο κτίριο.
Βρισκόταν ένα όνειρο που χρειάστηκε 26 ολόκληρα χρόνια για να γίνει πραγματικότητα.
Είκοσι έξι χρόνια από την ημέρα που τοποθετήθηκε ο θεμέλιος λίθος και δεκαέξι χρόνια από τότε που το κτίριο ολοκληρώθηκε και εξοπλίστηκε. Ένα έργο που για χρόνια έμοιαζε να περιμένει σιωπηλά, σαν να περίμενε τη δική του ώρα.
Η ώρα αυτή ήρθε.
Η μεγάλη επιθυμία του δωρητή Ηλία Δουρμούση πήρε επιτέλους σάρκα και οστά.
Το νέο Γηροκομείο του Τσοτυλίου παραδόθηκε στην εταιρεία ΕΝΗΛΙΟΝ και άνοιξε τις πύλες του, για να υποδεχθεί ανθρώπους της τρίτης ηλικίας και να τους προσφέρει κάτι πολύ σημαντικότερο από ένα δωμάτιο και ένα κρεβάτι:
να τους προσφέρει ένα σπίτι.
Ένα σπίτι με ασφάλεια.
Με φροντίδα.
Με αξιοπρέπεια.
Με ανθρώπινη παρουσία.
Ένα έργο που άντεξε στον χρόνο
Πίσω από τη σημερινή εικόνα υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία.
Τα πρώτα θεμέλια για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του δωρητή έθεσε ο πρώην δήμαρχος Βοΐου Εμμανουήλ Γκάσης. Ήταν η αρχή ενός δρόμου που έμελλε να είναι μακρύς και δύσκολος.
Το κτίριο ολοκληρώθηκε, εξοπλίστηκε, όμως η πόρτα του παρέμεινε κλειστή.
Και ίσως αυτή να ήταν η πιο δύσκολη περίοδος.
Γιατί τίποτα δεν είναι πιο σκληρό από ένα όνειρο που το βλέπεις μπροστά σου και δεν μπορείς ακόμη να το ζήσεις.
Χρειάστηκαν επιμονή, συνεχείς προσπάθειες, αγώνας και πίστη για να φτάσει το έργο μέχρι τη λειτουργία του.
Σε αυτή την προσπάθεια καθοριστική υπήρξε η συμβολή του σημερινού δημάρχου Βοΐου Χρήστου Ζευκλή, ο οποίος εργάστηκε επίμονα και επίπονα για να εξασφαλιστεί η λειτουργία της μονάδας.
Και έτσι, μετά από χρόνια αναμονής, το κτίριο έπαψε να είναι ένα σιωπηλό σύμβολο μιας ανεκπλήρωτης υπόσχεσης.
Έγινε ζωντανός οργανισμός.
Εκατό κλίνες και ένας μεγάλος στόχος
Σε πρώτη φάση, το νέο Γηροκομείο θα διαθέτει 100 κλίνες.
Διευθυντής της μονάδας είναι ο Νίκος Τάτσης, ο οποίος καλείται να υπηρετήσει έναν στόχο που είναι τόσο απλός στη διατύπωσή του όσο και δύσκολος στην πράξη δηλωσε:
« Δεν έχουμε μαγικά ραβδία αλλά υποσχόμαστε πώς η κάθε μέρα να είναι καλύτερη από την προηγούμενη για τους ανθρώπους που φιλοξενούνται εδώ».
Η μονάδα θα διαθέτει ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, φυσιοθεραπευτές και εξειδικευμένους επαγγελματίες, με παρουσία όλο το εικοσιτετράωρο.
Θα υπάρχει ιατρική παρακολούθηση, νοσηλευτική φροντίδα, φυσιοθεραπεία και ψυχολογική υποστήριξη.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο η ασθένειά του.
Δεν είναι μόνο η ηλικία του.
Δεν είναι μόνο οι ανάγκες του.
Είναι οι αναμνήσεις του.
Είναι η ζωή που έζησε.
Είναι τα παιδιά του, τα εγγόνια του, οι άνθρωποι που αγάπησε.
Είναι η ανάγκη να τον κοιτάξει κάποιος στα μάτια και να του πει:
«Είσαι σημαντικός. Δεν είσαι μόνος.»
Και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία για κάθε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων: να μην προσφέρει απλώς υπηρεσίες, αλλά να προσφέρει ανθρωπιά.
Η μεγάλη δωρεά που δεν τελειώνει στους τοίχους
Όμως η ιστορία του Ηλία Δουρμούζη δεν τελειώνει στην κατασκευή του Γηροκομείου.
Ίσως εκεί αρχίζει η πιο σημαντική της σελίδα.
Ο δωρητής παραχώρησε στον Δήμο 73 ακίνητα, ώστε τα έσοδα από τα ενοίκια να μπορούν να αξιοποιούνται για τη φροντίδα άπορων ηλικιωμένων Βοϊωτών.
Για να μπορούν άνθρωποι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εξασφαλίσουν μια τέτοια φροντίδα, να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών.
Αυτό δεν είναι απλώς μια δωρεά.
Είναι μια παρακαταθήκη.
Είναι ένας τρόπος να συνεχίσει ένας άνθρωπος να προσφέρει ακόμη και όταν ο ίδιος δεν θα βρίσκεται πια εδώ.
Και είναι ίσως η βαθύτερη έννοια της κοινωνικής προσφοράς:
να αφήνεις πίσω σου κάτι που συνεχίζει να κάνει καλό στους άλλους.
Παράλληλα, η εταιρεία ΕΝΗΛΙΟΝ αναμένεται το προσεχές διάστημα να ανακοινώσει τα ειδικά προνόμια και τις παροχές που θα απολαμβάνουν οι φιλοξενούμενοι του Γηροκομείου που κατάγονται από τον Βόιο.
Γιατί αυτό το Γηροκομείο δεν είναι αποκομμένο από τον τόπο.
Είναι δεμένο μαζί του.
Με την ιστορία του.
Με τους ανθρώπους του.
Με τις ανάγκες του.
Δεν θα είναι μόνο ένα Γηροκομείο
Το όραμα είναι μεγαλύτερο.
Η νέα δομή δεν θα περιοριστεί στη μόνιμη φιλοξενία.
Θα προσφέρεται ολιγοήμερη παραμονή για ηλικιωμένους που χρειάζονται προσωρινή ανακούφιση και οι οικογένειες τους θα απουσιάζουν για λίγες ημέρες.
Θα υπάρχει υποστηριζόμενη διαβίωση, σε ειδικά σχεδιασμένους χώρους, ώστε οι ηλικιωμένοι να διατηρούν όσο το δυνατόν περισσότερο την αυτονομία τους, έχοντας όμως δίπλα τους την απαραίτητη βοήθεια.
Θα λειτουργήσει σε λίγο διάστημα και Πρότυπο Κέντρο Ημέρας, για ανθρώπους που δεν διαμένουν στη μονάδα, προσφέροντας δημιουργικές δραστηριότητες, γεύματα, φροντίδα και κοινωνική επαφή.
Γιατί η μοναξιά είναι ίσως μία από τις πιο αθέατες πληγές της τρίτης ηλικίας.
Και καμία σύγχρονη μονάδα φροντίδας δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά επιτυχημένη αν δεν προσπαθεί να την αντιμετωπίσει.
Η φροντίδα στο σπίτι αποτελεί επίσης μέρος του σχεδιασμού. Δεν θα ξεκινήσει αμέσως, αλλά μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν θα έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την οργάνωση της υπηρεσίας.
Και τότε η φροντίδα δεν θα περιορίζεται στους τοίχους του Γηροκομείου.
Θα ταξιδεύει μέχρι το σπίτι του ηλικιωμένου.
Εκεί όπου έζησε.
Εκεί όπου μεγάλωσε τα παιδιά του.
Εκεί όπου κράτησε τις μεγαλύτερες χαρές και τις βαθύτερες λύπες της ζωής του.
Και τώρα;
Τώρα το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα λειτουργήσει.
Λειτουργεί.
Δεν είναι αν θα ανοίξει.
Άνοιξε.
Δεν είναι αν το όνειρο θα πραγματοποιηθεί.
Πραγματοποιήθηκε.
Χρειάστηκαν 26 χρόνια.
Χρειάστηκε να αλλάξουν εποχές, άνθρωποι και διοικήσεις.
Χρειάστηκε να περάσει μια ολόκληρη γενιά.
Όμως κάποια όνειρα αξίζει να περιμένουν.
Γιατί όταν τελικά πραγματοποιούνται, δεν ανήκουν πια μόνο σε εκείνον που τα ονειρεύτηκε.
Ανήκουν σε όλους.
Ο Ηλίας Δουρμούζης έβαλε μέσα σε αυτή την ιστορία το όραμά του και τη γενναιοδωρία του.
Ο Εμμανουήλ Γκάσης έθεσε τα πρώτα θεμέλια.
Ο Χρήστος Ζευκλής έδωσε τη δική του δύσκολη μάχη για να εξασφαλιστεί η λειτουργία.
Ο Νίκος Τάτσης αναλαμβάνει μαζί με το προσωπικό να δώσει καθημερινή ζωή και περιεχόμενο στη μονάδα.
Η ΕΝΗΛΙΟΝ ανοίγει τώρα τις πόρτες και αναλαμβάνει να υπηρετήσει αυτό το μεγάλο έργο.
Και το Τσοτύλι αποκτά κάτι που δεν μετριέται μόνο σε κλίνες, δωμάτια και τετραγωνικά μέτρα.
Αποκτά μια παρακαταθήκη ανθρωπιάς.
Γιατί στο τέλος, αυτό που θα μείνει δεν θα είναι το κτίριο.
Θα μείνουν τα πρόσωπα.
Τα χαμόγελα.
Οι κουβέντες στους διαδρόμους.
Το χέρι που θα πιάσει το χέρι ενός ηλικιωμένου ανθρώπου όταν θα το χρειαστεί.
Η οικογένεια που θα φύγει ήσυχη, γνωρίζοντας ότι ο δικός της άνθρωπος βρίσκεται σε ασφαλή χέρια.
Ο ηλικιωμένος Βοϊώτης που δεν θα αισθανθεί εγκαταλελειμμένος.
Και ίσως, κάπου μέσα σε όλα αυτά, να υπάρχει και η δικαίωση εκείνου που ξεκίνησε το όνειρο.
Να βλέπει, έστω και συμβολικά, ότι η επιθυμία του δεν χάθηκε στον χρόνο.
Ότι ο θεμέλιος λίθος δεν έμεινε απλώς μια πέτρα στο χώμα.
Ότι το κτίριο δεν έμεινε ένα άδειο κέλυφος.
Ότι η δωρεά του έγινε ζωή.
Χθες, λοιπόν, δεν άνοιξε απλώς ένα Γηροκομείο.
Άνοιξε μια πόρτα προς την αξιοπρέπεια.
Άνοιξε μια πόρτα προς την ελπίδα.
Άνοιξε μια πόρτα προς μια καλύτερη τρίτη ηλικία.
Και πίσω από αυτή την πόρτα βρίσκεται ένα όνειρο που άντεξε 26 χρόνια.
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
