Από ιερός τόπος μνήμης… ετήσια πασαρέλα το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στο Μπούρινο

Από ιερός τόπος μνήμης… ετήσια πασαρέλα το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στο Μπούρινο

Υπάρχουν ιστορικά γεγονότα που δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια ημερομηνία του ημερολογίου. Και υπάρχουν τόποι που δεν μπορείς να τους θυμάσαι μία φορά τον χρόνο, να καταθέτεις ένα στεφάνι, να βγάζεις μερικές φωτογραφίες και μετά ξανά  σιωπή.
Ο Μπούρινος είναι ένας από αυτούς.
Εκεί, όπου γράφτηκε μια ανεξίτηλη, σημαντική και θρυλική σελίδα της ιστορίας της Μακεδονίας, η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη ετήσια υποχρέωση, μια κακόγουστη πασαρέλα! Γιατί η ιστορία δεν είναι «εκδήλωση». Είναι ευθύνη, μια ιερή υποχρέωση.
Κάποτε, το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στο Μπούρινου είχε μια διαφορετική αίγλη. Είχε έναν άνθρωπο που το υπηρέτησε με πάθος, με μεράκι και όραμα. Τον αείμνηστο Κώστα Σιαμπανόπουλο, τον νεότερο «δάσκαλο του Γένους»!
Δεν ήταν απλώς ένας χώρος με εκθέματα. Ήταν ένας ζωντανός τόπος μνήμης. Ένας χώρος που μπορούσε να μιλήσει στον επισκέπτη, στον μαθητή, στον νέο άνθρωπο, στον κάτοικο της περιοχής.
Σήμερα, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική, ζοφερή, ακόμα και κωμικοτραγική, που δεν θυμίζει τίποτε από τα παλιά και η μνήμη μάλλον φαίνεται πως ξαναγυρίζει στη λήθη!
Η φροντίδα και η προβολή του χώρου δεν φαίνεται να έχουν την προσοχή που θα άξιζε σε έναν τέτοιο ιστορικό τόπο. Και ο εορτασμός, αντί να αποτελεί αφορμή για να ξαναζωντανέψει ο Μπούρινος, μοιάζει να περιορίζεται σε μια ημέρα τον χρόνο.
Μια ημέρα!
Για έναν τόπο που κουβαλά ιστορία αιώνων, μαρτυρικούς αγώνες ηρώων, ποτισμένο με αίμα και δάκρυα!
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που δύσκολα μπορεί να προσπεράσει κανείς.
Πού είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι της Ελίμειας;
Οι κάτοικοι της περιοχής, οι κοινότητες, οι τοπικοί φορείς, οι άνθρωποι που αισθάνονται ότι αυτή η ιστορία είναι κομμάτι του δικού τους τόπου και της δικής τους κληρονομιάς, δεν θα έπρεπε να έχουν ενεργό ρόλο στον εορτασμό; (Προξενικό έγγραφο, με ημερομηνία 10/02/1878 μαρτυρεί, την σημαντικότατη στάση, των απλών, αγράμματων, αλλά ένθερμων πατριωτών, κατοίκων της περιοχής μας, στην ηρωική εξέγερση κατά της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου…” Αι ενέργειαι γίνονται εις τα χωρία Κάλεν ( Αιανή ), Καισάρεια, Βιλίστα ( Λευκοπηγή ), Ραδοβίστα ( Ροδιανή ), Βάντσα ( Άνω και Κάτω Κώμη ), Σπούρτα ( Καρυδίτσα ), Κερασά και Χτένι…)

Το Μουσείο στο Μπούρινο θα μπορούσε να αποτελέσει έναν σημαντικό προορισμό ιστορικού, φυσιολατρικού και πολιτιστικού τουρισμού για την περιοχή. Ένας οργανωμένος και ζωντανός ιστορικός τόπος, συνδεδεμένος με τις διαδρομές του Μακεδονικού Αγώνα, τα μονοπάτια και το φυσικό τοπίο του βουνού, θα μπορούσε να προσελκύσει επισκέπτες, σχολεία και οργανωμένες ομάδες, δημιουργώντας παράλληλα οικονομικές και αναπτυξιακές ευκαιρίες για τις τοπικές κοινότητες. Η ιστορία, όταν αναδεικνύεται σωστά,  μπορεί να γίνει και μοχλός εξωστρέφειας και ανάπτυξης.

Πού ήταν όλοι αυτοί, που ακολουθούσαν τα βήματα του οραματιστή κι αείμνηστου Μεγάλου Δασκάλου Κώστα Σιαμπανόπουλου; Πού ήταν όλοι αυτοί που, ως αιρετοί ( πάλαι ποτέ και νυν ) ή ως υπηρεσιακοί παράγοντες, πολιτιστικοί φορείς και σωματεία, χορευτικά συγκροτήματα, κατέθεταν δαφνοστέφανα και πύρινους λόγους….; Πού ήταν τα σχολεία της επαρχίας Ελίμειας…; Πού ήταν οι απλοί πολίτες, να ακολουθήσουν τα βήματα των ηρωικών προγόνων μας, για να ανέβουν στις πλαγιές του ηρωικού- μυθικού αυτού τόπου και να αναπνεύσουν τον αέρα (….της κορυφής του Μπούρινου, με την αντάρα την πολλή, που εκεί ‘ ναι οι κλέφτες οι πολλοί…) για να κοινωνήσουν των αχράντων μυστηρίων, της αγάπης προς την Πατρίδα …; Αναρωτιέμαι, γιατί όλα αυτά…
Μήπως ο εορτασμός της Επανάστασης της Ελίμειας και του Μακεδονικού Αγώνα πρέπει να αποκτήσει ξανά τοπικό χαρακτήρα, με ουσιαστική συμμετοχή των Κοινοτήτων της Ελίμειας και της Αιανής;
Όχι για να αποκλειστεί κανείς.
Αλλά για να συμμετέχουν περισσότεροι.
Γιατί άλλο πράγμα η συνδιοργάνωση στα χαρτιά και άλλο η ουσιαστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας.
Ο αείμνηστος Κώστας Σιαμπανόπουλος το δημιούργησε με όνειρο.
Το ερώτημα είναι αν εμείς έχουμε σήμερα το όνειρο να το κρατήσουμε ζωντανό.
Γιατί αν θυμόμαστε τον Μπούρινο μόνο μία Κυριακή τον χρόνο, ίσως τελικά να μην τιμούμε την ιστορία.
Απλώς την… ξεπετάμε.

Και αυτό, για έναν τόπο σαν τον Μπούρινο, θα ήταν αμαύρωση, περιθωριοποίηση και διάβρωση της συλλογικής  ιστορικής μνήμης…