Η κατά Κρίστοφερ Νόλαν “Oδύσσεια”. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος

Η κατά Κρίστοφερ Νόλαν “Oδύσσεια”

        &. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog “ΙΔΕΟπολις”        

               *Ένα Πρόσωπο, ένα Όνομα, ένα Τέχνασμα

Ο θεατής της κατά Νόλαν «Οδύσσειας», αν θελήσει να την αξιολογήσει, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε δύο πραγματικότητες που δύσκολα θα μπορούσε να αγνοήσει ή να υπερβεί.

Από τη μία πλευρά γνωρίζει, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, το ομηρικό κείμενο και, επομένως, η εξέλιξη της υπόθεσης δεν του επιφυλάσσει ουσιαστικές εκπλήξεις. Το στοιχείο του σασπένς υποχωρεί, αφού ο προορισμός του Οδυσσέα και η τελική του επιστροφή στην Ιθάκη είναι ήδη γνωστά.

Από την άλλη πλευρά, πριν ακόμη καθίσει στην κινηματογραφική αίθουσα, έχει δεχθεί την επίδραση ενός πραγματικού καταιγισμού από κριτικές, σχόλια και αναλύσεις. Έτσι, η προσωπική του κρίση κινδυνεύει να μην είναι απολύτως αυθόρμητη, αλλά να λειτουργεί ως σύνθεση προκαταλήψεων, προσδοκιών και ήδη διαμορφωμένων αξιολογήσεων.

Με αυτά τα δεδομένα, η κρίση και η αξιολόγηση της ταινίας είναι εκ των πραγμάτων έντονα επηρεασμένες από αυτήν την προϋπάρχουσα πραγματικότητα. Κάθε θεατής προσέρχεται στην αίθουσα κουβαλώντας όχι μόνο τις γνώσεις του για τον Όμηρο, αλλά και το βάρος της δημόσιας συζήτησης που έχει προηγηθεί. Συχνά, αντί να παρακολουθεί ανοιχτός το κινηματογραφικό έργο, αναζητά συνεχώς επιβεβαίωση ή διάψευση όσων διάβασε ή άκουσε.

Έτσι, η εμπειρία της θέασης μετατρέπεται σε μία διαρκή σύγκριση ανάμεσα στο πρωτότυπο κείμενο, στις προσδοκίες που έχουν καλλιεργηθεί και στο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα, γεγονός που δυσκολεύει μια πραγματικά αμερόληπτη αποτίμηση.

Μία άλλη σημαντική παράμετρος της αξιολόγησης της συγκεκριμένης ταινίας είναι το ίδιο το κριτήριο που θα επιλεγεί.

Περισσότερα ΕΔΩ