Η συγκινητική πορεία του Βασίλη Δημουλή, του «mister Μπίλ». Από τη Μπόρσα (Κορυφή Βοϊου) στα χυτήρια του χρυσού

Κάθε χωριό έχει τους ανθρώπους που γράφουν αθόρυβα την ιστορία του. Όχι με αξιώματα, ούτε με πλούτη, αλλά με τον τρόπο που πορεύονται στη ζωή. Άνθρωποι που κουβαλούν στις πλάτες τους την εποχή τους, που δοκιμάζονται από τη φτώχεια, τον πόλεμο και τη ξενιτιά, αλλά δεν επιτρέπουν ποτέ στις δυσκολίες να λυγίσουν την ψυχή τους. Είναι εκείνοι που, όπου κι αν βρεθούν, κρατούν την πατρίδα μέσα τους σαν αναμμένο καντήλι και επιστρέφουν πάντα στον τόπο που τους γέννησε, γιατί γνωρίζουν πως οι πραγματικές ρίζες δεν κόβονται ποτέ.

Ένας από αυτούς είναι ο Βασίλης Δημουλής, ο αγαπητός σε όλους «κύριος Μπίλ» της Μπόρσας.

Γεννήθηκε το 1940, μέσα στη δίνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ελλάδα βυθιζόταν στο σκοτάδι της κατοχής και λίγα χρόνια αργότερα θα βίωνε τη μεγάλη τραγωδία του εμφυλίου. Τα παιδικά του χρόνια δεν γνώρισαν την ανεμελιά. Μεγάλωσε σε μια φτωχική αγροτική οικογένεια, όπου η ζωή μετριόταν με τον ιδρώτα της γης, τη φροντίδα των ζώων και τον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση. Εκεί έμαθε από μικρός πως τίποτα δεν χαρίζεται· όλα κατακτώνται με υπομονή, επιμονή και αξιοπρέπεια.

Μέσα όμως στις στερήσεις, ξεχώριζε κάτι που κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει. Διέθετε ένα σπάνιο, μαθηματικό μυαλό. Στο ιστορικό Γυμνάσιο Τσοτυλίου οι καθηγητές του διέκριναν αμέσως την ευφυΐα και την ιδιαίτερη κλίση του στις θετικές επιστήμες. Οι αριθμοί, οι εξισώσεις και οι νόμοι της φύσης δεν ήταν απλώς μαθήματα· ήταν ένας κόσμος που τον γοήτευε.

Οι κόποι του ανταμείφθηκαν όταν πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις σε δύο πανεπιστημιακές σχολές, στο Φυσικό και στη Γεωπονική. Παρότι η καταγωγή του τον συνέδεε άρρηκτα με τη γη, εκείνος επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο της Φυσικής. Ήθελε να γνωρίσει τους νόμους που κυβερνούν το σύμπαν, πιστεύοντας πως η γνώση είναι η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως Ανθυπολοχαγός στο Σώμα Ανεφοδιασμού Μεταφορών. Όταν απολύθηκε, είχε μπροστά του όλες τις προϋποθέσεις για να ακολουθήσει μια επιστημονική σταδιοδρομία στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη μεγάλη πόλη. Εκείνος, όμως, πήρε τον αντίθετο δρόμο.

Γύρισε στο χωριό.

Γύρισε στους γονείς του.

Γύρισε στη γη που τον μεγάλωσε.

Άφησε για λίγο στην άκρη το πανεπιστημιακό του πτυχίο και αφιερώθηκε στη φροντίδα των προβάτων της οικογένειας. Για περισσότερο από έναν χρόνο εργάστηκε σαν να μην είχε ποτέ σπουδάσει, γιατί για τον Βασίλη Δημουλή η μόρφωση δεν ήταν λόγος υπεροχής, αλλά μεγαλύτερης ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους που τον ανέθρεψαν.

Η σκέψη της μετανάστευσης είχε ήδη ωριμάσει μέσα του. Η Γερμανία αναζητούσε εργατικά χέρια και είχε αρχίσει να μαθαίνει γερμανικά, ετοιμάζοντας το μεγάλο ταξίδι. Η μοίρα, όμως, είχε διαφορετικά σχέδια.

Μια πρόσκληση από την αδελφή του άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του.

Το ταξίδι δεν θα κατέληγε στη Γερμανία.

Θα τον οδηγούσε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Έτσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, βρέθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών, έχοντας μαζί του μόνο τις γνώσεις του, το πείσμα του και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Η Αμερική που αντίκρισε δεν ήταν η γη της αφθονίας που ονειρεύονταν οι περισσότεροι μετανάστες. Η οικονομία περνούσε κρίση και οι δουλειές ήταν ελάχιστες. Για μεγάλο χρονικό διάστημα φιλοξενήθηκε στο σπίτι της αδελφής του χωρίς να μπορεί να βρει εργασία. Κάθε μέρα, όμως, έβγαινε ξανά στους δρόμους. Χτυπούσε πόρτες, ρωτούσε, προσπαθούσε. Δεν επέτρεψε ποτέ στην απογοήτευση να γίνει μόνιμος σύντροφός του.

Η πρώτη του ευκαιρία ήρθε στα εστιατόρια.

Έπλυνε αμέτρητα πιάτα.

Καθάρισε κουζίνες.

Έγινε βοηθός μάγειρα.

Έκανε κάθε δουλειά που του ανέθεταν με την ίδια συνέπεια και το ίδιο φιλότιμο. Τα βράδια, όταν τελείωνε η βάρδια, καθόταν να μάθει αγγλικά. Όταν έφτασε στην Αμερική δεν γνώριζε ούτε μία λέξη. Με πείσμα κατέκτησε τη γλώσσα, όπως κατέκτησε κάθε δυσκολία που βρέθηκε μπροστά του. Εργάστηκε στην συνέχεια σε διάφορα εργοστάσια και ύστερα από πέντε περίπου χρόνια άνοιξε μπροστά του μια νέα προοπτική. Προσλήφθηκε σε μεγάλη βιομηχανία επεξεργασίας χρυσού, όπου συγκεντρώνονταν πολύτιμα μέταλλα από ολόκληρο τον κόσμο. Ξεκίνησε από διοικητική θέση και στη συνέχεια εργάστηκε στα χυτήρια, εκεί όπου ο χρυσός έλιωνε για να αποκτήσει νέα μορφή και νέα αξία.

Όμως και ο ίδιος έμοιαζε με πολύτιμο μέταλλο.

Κάθε δυσκολία τον καθάριζε.

Κάθε δοκιμασία τον δυνάμωνε.

Με εργατικότητα, υπευθυνότητα και ήθος ανέβαινε σταθερά τα σκαλιά της ιεραρχίας, μέχρι που έγινε προϊστάμενος, κερδίζοντας τον σεβασμό όλων.

Όταν η επιχείρηση έκλεισε, η εμπειρία και το όνομά του αποτέλεσαν το καλύτερο βιογραφικό. Προσλήφθηκε αμέσως σε άλλη μεγάλη εταιρεία επεξεργασίας χρυσού, όπου εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή του.

Κι όμως, όσο κι αν η ζωή του χτίστηκε στην Αμερική, η καρδιά του έμεινε για πάντα στη Μπόρσα.

Κάθε χρόνο, χωρίς καμία εξαίρεση, μόλις έπαιρνε την άδειά του, επέστρεφε στο χωριό. Δεν υπήρχε καλοκαίρι χωρίς τη μυρωδιά του βουνού, χωρίς τη σκιά των πλατανιών, χωρίς τις κουβέντες στο καφενείο. Εκεί, ανάμεσα στους συγχωριανούς του, ξανάβρισκε τον εαυτό του.

Στο καφενείο θα τον δεις να συζητά με τις ώρες, να γελά δυνατά, να θυμάται ιστορίες μιας άλλης εποχής και να απολαμβάνει με πάθος τη βίδα και την πρέφα. Τα χαρτιά υπήρξαν πάντοτε μια αγαπημένη του συνήθεια. Όχι επειδή πίστευε στην τύχη, αλλά γιατί πίστευε στη σκέψη, στη στρατηγική και στην εγρήγορση του μυαλού. Γι’ αυτό και στην Αμερική επισκέπτεται συχνά τα καζίνο της περιοχής όπου ζει, περισσότερο για να δοκιμάζει τις δυνάμεις του παρά για να κυνηγά το κέρδος. Με το γνώριμο χαμόγελό του συνηθίζει να λέει πως «τις περισσότερες φορές αδειάζω την τσέπη μου περισσότερο απ’ όσο τη γεμίζω», γιατί για εκείνον η μεγαλύτερη απόλαυση είναι το ίδιο το παιχνίδι.

Η ζωή του Βασίλη Δημουλή είναι η ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Της γενιάς που γεννήθηκε μέσα στον πόλεμο, ανδρώθηκε μέσα στη φτώχεια, ξενιτεύτηκε για να δημιουργήσει και δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που απέδειξε πως η πραγματική επιτυχία δεν βρίσκεται μόνο στους τίτλους, στα χρήματα ή στις επαγγελματικές διακρίσεις, αλλά στην ικανότητα να παραμένεις ακέραιος, εργατικός και ταπεινός σε όλη τη διαδρομή της ζωής.

Γιατί ο Βασίλης Δημουλής, παρότι εργάστηκε μια ζωή ανάμεσα στον χρυσό, ανακάλυψε κάτι πολύ πιο πολύτιμο.

Πως ο ακριβότερος θησαυρός δεν λιώνει στα καμίνια ούτε αγοράζεται με χρήματα.

Είναι η αξιοπρέπεια.

Είναι η αγάπη για την οικογένεια.

Είναι η πίστη στον τόπο που σε γέννησε.

Και αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνει πίσω του.

Βασίλης Παπαδημούλης