Κηδεία Μαζωνάκη. “Σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες…!”
Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog “ΙΔΕΟπολις”
Πολλοί υποστηρίζουν πως οι Κηδείες και το δημόσιο Πένθος γενικότερα εμπεριέχουν πολλά στοιχεία που αποτελούν και τη βασική δομή του ανθρώπινου ψυχισμού και που εκδηλώνονται-έστω και με κάποια υπερβολή-σε τέτοιου είδους δημόσια έκφραση του Πόνου. Στοιχεία που αλληλο-εμπλέκονται και φανερώνουν όχι μόνον τη σχέση μας και τα συναισθήματά μας προς τον εκλιπόντα αλλά-κι αυτό είναι το μείζον-και τον ίδιο τον ΕΑΥΤΟ μας.
Λύπη, απογοήτευση, οργή, μελαγχολία, θυμός, ενοχή, φόβος…
Κάποιοι, ίσως, θα πουν ίσως πως η δημόσια έκφραση των παραπάνω συναισθημάτων δεν πειθαρχεί στους καθιερωμένους-γνωστούς κανόνες και νόμους γιατί ο καθένας τα συναισθήματά του τα χειρίζεται και τα εκδηλώνει με τον δικό του και αβίαστο τρόπο. Τα “κοινωνικά πρέπει” σε αυτές τις περιπτώσεις εξαϋλώνονται.
Ωστόσο, όταν χάνεται το “Μέτρον” (Κλεόβουλος ο Ρόδιος), όταν η λατρεία των Ειδώλων μετατρέπεται σε “Πίστη” και όταν οι θαυμαστές μεταπίπτουν σταδιακά στο στάδιο των “προσκυνητών”, τότε η ανθρώπινη ανάγκη για θαυμασμό υπερβαίνει τα όρια της λογικής και της μεσότητας.
Όταν το πηγαίο συναίσθημα των λατρευτών ενός Ειδώλου γίνεται “πλαστικό”, αναπαράγεται και προσφέρεται ως εμπόρευμα από τα ΜΜΕ στην αδηφαγία πολλών που έχουν εθιστεί σε αυτήν την ποιότητα θεαμάτων.
Αρχικά κρίμα για έναν άνθρωπο που έφυγε. Δυστυχώς τον θάνατό του εν μέρει τον προκάλεσε ο ψευτογιατρός και είναι το 2ο κρίμα σε αυτό το θλιβερό γεγονός.
Ωστόσο τον θάνατο τον προκάλεσαν υπόρρητα όχι μόνον και τόσο πολύ η επιλογή του συγκεκριμένου ιατρείου, αλλά και η ανθρώπινη-προσωπική ματαιοδοξία της αιώνιας Νιότης. Συνιστά ασέβεια και “Ύβρη” προς τους φυσικούς νόμους το να θέλεις να παρατείνεις τη νιότη σου πέραν των φυσικών της ορίων. Επιβάλλεται ο σεβασμός σε όλους τους κύκλους της ζωής, γιατί κάθε ηλικία έχει τη δική της ομορφιά, σοφία και αξία. Αυτή είναι η μία παράμετρος ενός “άδικου”(;) θανάτου.
Η άλλη παράμετρος είναι η υπερπροβολή της κηδείας, για την οποία ο θανών δεν φέρει καμία ευθύνη. Η υπερπροβολή της κηδείας είναι έργον των ΜΜΕ που, οχυρωμένα πίσω από το μέγα πλήθος των θαυμαστών του εκλιπόντος και τη συγκίνησή τους, αποενοχοποιούνται για τις υπερπροβολές.
Το μείζον ζήτημα είναι τι είναι αυτό που δημιουργεί-προκαλεί αυτό το δέσιμο-λατρεία του πλήθους προς έναν τραγουδιστή; Η καλλιτεχνική προσφορά του; Ποιος νοιάζεται γι’ αυτήν; Μήπως τα ανθρώπινα εσωτερικά κενά του πλήθους που αναζητούν μία “πλήρωση”;
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Πάντα η ερμηνεία της “Ψυχολογίας του Όχλου” εξακολουθεί να απασχολεί τους ειδικούς από την εποχή του Λε Μπον μέχρι και σήμερα, χωρίς ακόμη μια πειστική απάντηση. Στο λαό δεν αρέσουν οι “σαν των πολλών ανθρώπων οι κηδείες” και αναζητά κάτι ηχηρό στις κηδείες των άλλων, ίσως για να καλύψει τα δικά του κενά…
Εν τω μεταξύ τα σχόλια κάποιων μετά την κηδεία του τραγουδιστή διχάζουν το κοινό. Άλλοι φθάνουν μέχρι την αγιοποίησή του και άτυπα τον ανακήρυξαν ως κοινωνικό αγωνιστή κι άλλοι θεώρησαν πως τέτοιες κηδείες-“λαϊκό προσκύνημα” για έναν τραγουδιστή (τέτοιου μεγέθους) αποτελούν “το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών, που αλλιώς τη φανταστήκαμε. Καληνύχτα σας..”
Η διαδρομή από την αγιοποίηση στην αποδόμηση (με πολλή ειρωνεία) είναι μεγάλη και ενέχει στοιχεία υπερβολής ένθεν και ένθεν. Η αλήθεια, όμως, ίσως βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις δύο αυτές ακραίες εκδοχές.
Είπαμε πως η κριτική πολλές φορές είναι η δεύτερη κηδεία κάποιου. Όπου χάνεται το μέτρο εκεί ανθίζει η “Ύβρις” με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Άδικα πάσχισε ο Αριστοτέλης να μας πείσει για την αξία της “Μεσότητας”.
Περισσότερα ΕΔΩ
