Κλειστά σχολεία: Ο αργός θάνατος της Ελλάδας. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος

Κλειστά σχολεία: Ο αργός θάνατος της Ελλάδας

           &. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog “ΙΔΕΟπολις”

                 *Το σχολείο ως δημογραφικός μετρητής

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να μιλήσουν. Μία κλειδαριά σε μια σχολική πόρτα είναι μία από αυτές. Πίσω της δεν κρύβεται μόνον η σιωπή ενός κτιρίου, αλλά η σιωπή μιας κοινωνίας που λιγοστεύει. Το κλειστό σχολείο δεν είναι απλώς ένα σχολείο χωρίς μαθητές. Είναι ένας αδιάψευστος δημογραφικός δείκτης, ένας καθρέφτης του μέλλοντος και, ίσως, μία προειδοποίηση για όσα έρχονται, αν σήμερα δεν υπάρξει η αναγκαία πολιτική και κοινωνική εγρήγορση.

Κυρίαρχο θέμα των ημερών, όπως και κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τα κλειστά σχολεία στη χώρα μας που αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο.

Στις οθόνες της TV προβάλλονται οι πόρτες των σχολικών κτιρίων με τις σχετικές κλειδαριές και μία μελαγχολία μας πλημμυρίζει. Μελαγχολία που εναλλάσσεται με τη θλίψη, τον φόβο, την αγωνία, τη διαμαρτυρία και με μία υπόκωφη οργή. Μία οργή που δεν εκφράζεται πάντοτε δυνατά, αλλά φωλιάζει στη σκέψη όλων εκείνων που αντιλαμβάνονται πως πίσω από κάθε κλειστή σχολική αίθουσα υπάρχει μία μικρή κοινωνία που χάνει το μέλλον της.

Ασυνείδητα αναδύεται ένα ηχηρό «γιατί» προς όλους για το θέαμα της κλειδαριάς στην εξώπορτα του κλειστού σχολείου. Ένα «γιατί» που δεν απευθύνεται μόνο στην πολιτεία, αλλά και στην κοινωνία, στους θεσμούς, στις οικογένειες, σε όλους μας. Γιατί ένα σχολείο δεν είναι απλώς ένα κτίριο. Είναι ζωή, είναι παιδιά, είναι φωνές, είναι όνειρα, είναι η ίδια η συνέχεια μιας κοινωνίας.

Εν τω μεταξύ το κλειστό σχολείο συνειρμικά σε παραπέμπει στη γνωστή θέση του Ουγκώ, που μιλούσε για την αξία του ανοιχτού σχολείου ή, τέλος πάντων, για τον κοινωνικό –και όχι μόνον– ρόλο της ύπαρξης-δημιουργίας σχολείων:

                  «Όταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μία φυλακή».

Αν ζούσε σήμερα ο Ουγκώ στην Ελλάδα δεν ξέρω τι σχετικό θα έλεγε.

Περισσότερα ΕΔΩ