Υπάρχει ένα πανέμορφο λουλούδι που συνηθίζει να κρύβεται στα μισοσκότεινα, δροσερά πλάγια των βουνών. Ανθίζει πάντα με το κεφάλι σκυφτό, λες και ντρέπεται για την ίδια του την ομορφιά.
Τα πέταλά του γυρίζουν προς τα πίσω, τυλίγονται προς τον μίσχο, σχηματίζοντας ένα φλογερό “τουρμπάνι”. Γι’ αυτό οι παλιοί τον έλεγαν Τουρκολούλουδο, Τουρκοπούλα, Φαναράκι. Ένα φανάρι που φωτίζει με την ομορφιά του το δάσος. Το επίσημο όνομά του είναι Lilium chalcedonicum, πρωτοκαταγράφηκε από τον Λινναίο το 1753 στο Χαλκηδόνιο όρος της Θεσσαλίας.
Αυτό που λίγοι ξέρουν είναι πόσο βαθιά πάει η ιστορία του. Ο Θεόφραστος, πριν από εικοσιτρείς αιώνες, τον ονόμαζε «κρίνον το πορφυρούν». Κι η αρχαιότερη γνωστή του απεικόνιση βρίσκεται σε μια τοιχογραφία της Εποχής του Χαλκού, την περίφημη «Άνοιξη» από το Ακρωτήρι της Σαντορίνης. Το αγριολούλουδο που φωτογράφισα στον Όρλιακα προχθές, κάποιος το ζωγράφισε σε έναν τοίχο πριν από 3.600 χρόνια. Άνθιζε στα βουνά μας, πριν μάθουμε να γράφουμε.
Είναι ενδημικό της Ελλάδας και της Αλβανίας. Δεν φυτρώνει πουθενά αλλού στον κόσμο άγριο, παρά μόνο στη γειτονική Ν. Αλβανία και στα βουνά μας, από τον Όλυμπο και την Πίνδο ως τον Ταΰγετο. Και είναι προστατευόμενο είδος. Το ομορφότερο “βάζο” για έναν άγριο κρίνο είναι μόνο το ίδιο του το βουνό.
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
