Ο Πατροκοσμάς που θεμελίωσε τον Άγιο Δημήτριο Κορυφής Βοϊου το 1777
Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν μόνο στην εποχή τους. Περνούν τα χρόνια, αλλά εκείνες μένουν ζωντανές, σαν ψίθυρος που ταξιδεύει από γενιά σε γενιά. Μια τέτοια στιγμή έζησε η Μπόρσια — η σημερινή Κορυφή — το καλοκαίρι του 1777, όταν ένας άνθρωπος που περπατούσε από χωριό σε χωριό, κουβαλώντας στους ώμους του την πίστη και στις λέξεις του την ελπίδα, ανέβηκε στις πλαγιές της.
Ήταν ο Πατροκοσμάς ο Αιτωλός.
Η είδηση πως έρχεται απλώθηκε στο χωριό σαν αστραπή. Οι άνθρωποι άφησαν τα χωράφια, τα ζώα, τις δουλειές τους και έτρεξαν να τον προϋπαντήσουν. Στου «Τζούνκρα τη ράχη» συγκεντρώθηκε όλο το χωριό. Γέροντες και παιδιά, άντρες και γυναίκες περίμεναν με την καρδιά σφιγμένη από συγκίνηση. Κι όταν φάνηκε στο βάθος του δρόμου, η προσμονή έγινε δάκρυ, προσευχή και ευλογία.
Μα ο Πατροκοσμάς δεν ήρθε μόνο για να μιλήσει. Ήρθε για να αφήσει πίσω του κάτι που θα άντεχε περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή.
Όταν έμαθε πως οι κάτοικοι δεν είχαν εκκλησία και πως οι ιερές εικόνες τους φυλάγονταν μέσα στην κουφάλα μιας μεγάλης βελανιδιάς, η σιωπή του έγινε βαριά. Και τότε τους οδήγησε εκεί. Κοντά στη βελανιδιά, έστησαν έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό. Ύστερα ο Άγιος πήρε στα χέρια του το τσαπί και άρχισε να σκάβει.
Και πίσω του έσκυψε ολόκληρο το χωριό.
Τα χέρια των ανθρώπων βούτηξαν στη γη. Η πέτρα και το χώμα ανακατεύτηκαν με τον ιδρώτα τους. Δεν είχαν πλούτη, δεν είχαν μεγάλες δυνατότητες. Είχαν όμως πίστη. Και είχαν την αποφασιστικότητα να χτίσουν οι ίδιοι το σπίτι του Θεού.
Πριν ακόμη χαθεί ο ήλιος πίσω από την Πίνδο, τα θεμέλια ήταν έτοιμα.
Ο Πατροκοσμάς τοποθέτησε τον θεμέλιο λίθο, ευλόγησε το έργο και έφυγε. Πίσω του άφησε έναν μικρό ναό και μια μεγάλη υπόσχεση. Οι κάτοικοι ορκίστηκαν πως, όταν θα μπορούσαν, θα έχτιζαν μια μεγαλύτερη και ομορφότερη εκκλησία.
Έτσι γεννήθηκε ο παλιός Άγιος Δημήτριος.
Ένας ναός χαμηλός, σκοτεινός, σχεδόν ημιυπόγειος, φωτισμένος από το τρεμάμενο φως των λαμπάδων. Στην πόρτα του έμεινε χαραγμένο το 1777, σαν ανεξίτηλη υπογραφή της ιστορίας. Στους τοίχους του οι εικόνες μιλούσαν για την πίστη, την αμαρτία και την αιώνια ζωή. Εκεί μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων. Εκεί προσευχήθηκαν οι μανάδες για τα παιδιά τους, οι ξενιτεμένοι για την επιστροφή τους, οι πονεμένοι για μια στάλα παρηγοριάς.
Και ύστερα ήρθε η ώρα να εκπληρωθεί η παλιά υπόσχεση.
Το 1912, ο πρώτος ναός κατεδαφίστηκε για να γεννηθεί ένας νέος, μεγαλύτερος και μεγαλοπρεπέστερος Άγιος Δημήτριος. Το σχέδιό του δημιούργησε ο Κορυφιώτης αρχιτέκτονας Δημήτριος Σάββας, απόφοιτος του Πολυτεχνείου της Κωνσταντινούπολης.
Και κάπως έτσι, η Κορυφή απέκτησε δύο εκκλησίες στην ιστορική της διαδρομή.
Η πρώτη, εκείνη του 1777, ήταν η εκκλησία της ανάγκης, της θυσίας και της πίστης. Χτίστηκε με γυμνά χέρια και με την ευλογία ενός Αγίου.
Η δεύτερη ήταν η εκκλησία της προκοπής. Χτίστηκε από μια γενιά που μεγάλωσε, δούλεψε, προόδευσε και κράτησε ζωντανή την υπόσχεση των προγόνων της.
Δύο ναοί. Δύο εποχές. Μία ψυχή.
Κι αν σήμερα η πρώτη εκκλησία δεν υπάρχει πια, η μνήμη της δεν γκρεμίστηκε μαζί με τις πέτρες της. Έμεινε μέσα στον σημερινό Άγιο Δημήτριο, στις προσευχές, στις καμπάνες, στις αφηγήσεις των παλιών και στη μνήμη ενός χωριού που έμαθε να μετατρέπει την πίστη σε έργο.
Γιατί η ιστορία της Κορυφής δεν γράφτηκε μόνο με μελάνι.
Γράφτηκε με χώμα στα χέρια, με ιδρώτα στο μέτωπο, με δάκρυα στα μάτια και με πίστη στην καρδιά.
Και όλα άρχισαν εκεί, το 1777, κάτω από μια μεγάλη βελανιδιά, όταν ένας Άγιος πήρε το τσαπί και έσκαψε τη γη.
Εκεί δεν μπήκε μόνο ένας θεμέλιος λίθος.
Μπήκε το πρώτο λιθάρι μιας ιστορίας που ακόμη δεν έχει τελειώσει.
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
