«Πέτρα και Νερό». Η Κορυφή τίμησε την τέχνη, την ιστορία και τη συλλογική μνήμη

«Πέτρα και Νερό». Η Κορυφή τίμησε την τέχνη, την ιστορία και τη συλλογική μνήμη

Μια πέτρινη αυλή γεμάτη κόσμο. Τo ιστορικό πέτρινο δημοτικό σχολείο λουσμένο στο χρυσαφένιο φως του δειλινού. Λόγος, τέχνη, μουσική και μνήμη να γίνονται ένα. Η Κορυφή δεν φιλοξένησε χθες απλώς μια ακόμη πολιτιστική εκδήλωση. Έζησε μια από τις σπουδαιότερες στιγμές της σύγχρονης πολιτιστικής της διαδρομής. Η καθιερωμένη διοργάνωση «Πέτρα και Νερό» ξεπέρασε τα όρια μιας εκδήλωσης και μετατράπηκε σε μια μεγάλη γιορτή του πολιτισμού, αποδεικνύοντας πως οι μικρές κοινότητες είναι εκείνες που συχνά γεννούν τις μεγαλύτερες στιγμές δημιουργίας.

Με κεντρικό θέμα «Η Τέχνη: από την πέτρα στον καμβά», η φετινή διοργάνωση δεν περιορίστηκε σε μια σειρά εισηγήσεων. Έγινε ένα ταξίδι στον χρόνο, μια περιπλάνηση στη συλλογική μνήμη και μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά τρόπος να αφουγκράζεται κανείς την ψυχή ενός τόπου.

Στην Κορυφή δεν εγκαινιάστηκε απλώς μια έκθεση ζωγραφικής. Άνοιξε ένας διάλογος. Ένας διάλογος ανάμεσα στην τέχνη και τον άνθρωπο, ανάμεσα στο βλέμμα του δημιουργού και στην ψυχή του θεατή. Η τέχνη, που συχνά θεωρείται προνόμιο μεγάλων αστικών κέντρων και κλειστών αιθουσών, απέδειξε πως μπορεί να ανθίσει παντού. Αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να τη συναντούν με ευαισθησία, να τη μοιράζονται και να την κάνουν μέρος της καθημερινότητάς τους. Και η Κορυφή απέδειξε πως διαθέτει αυτούς τους ανθρώπους.

Πρωταγωνίστρια της βραδιάς υπήρξε η πέτρα. Όχι ως άψυχο υλικό, αλλά ως ζωντανός φορέας μνήμης, ιστορίας και πολιτισμού. Η καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μαρία Πλαστήρα, ο εκπαιδευτικός Κώστας Ζήκος και ο ζωγράφος Κώστας Ντίος ανέπτυξαν με γλαφυρότητα και επιστημονική τεκμηρίωση τις διαφορετικές όψεις της τέχνης που γεννήθηκε μέσα από την πέτρα. Μίλησαν για τις επιγραφές που χαράχτηκαν πάνω της και διέσωσαν την ιστορία των ανθρώπων, για τις κοινόχρηστες πέτρινες βρύσες των χωριών, που υπήρξαν όχι μόνο αριστουργήματα λαϊκής αρχιτεκτονικής αλλά και τόποι συνάντησης, επικοινωνίας και κοινωνικής συνοχής. Και από εκεί, το ταξίδι συνεχίστηκε στον καμβά, όπου η ζωγραφική μεταμορφώνει τη σκληρότητα της πέτρας σε χρώμα, συναίσθημα και διαχρονική εικόνα.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσαν τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Κώστα Ντίου, η οποία άνοιξε τις πύλες της στο κοινό. Τα έργα του, βαθιά επηρεασμένα από την ελληνική φύση, την παράδοση και τον άνθρωπο, δεν παρουσιάστηκαν απλώς ως εικαστικές δημιουργίες· λειτούργησαν ως γέφυρες ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, προσκαλώντας τον επισκέπτη να αναζητήσει μέσα από τα χρώματα τη δική του προσωπική μνήμη.

Η πέτρινη αυλή πλημμύρισε από δεκάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας. Καθώς το φως της ημέρας υποχωρούσε πίσω από τις βουνοκορφές και τα παλιά φανάρια φώτιζαν διακριτικά τον χώρο, δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα σχεδόν κινηματογραφική. Οι εισηγήσεις, η προβολή του οπτικοακουστικού υλικού, η έκθεση ζωγραφικής και η αδιάλειπτη προσοχή του κοινού συνέθεσαν μια βραδιά όπου η ιστορία, η λαϊκή παράδοση και η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία συνυπήρξαν με έναν τρόπο αυθεντικό και συγκινητικό.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους η ανεξάρτητη βουλευτής Καλλιόπη Βέττα και ο πρώην υπουργός Ελευθέριος Τζιόλας, επιβεβαιώνοντας με την παρουσία τους τη σημασία μιας πρωτοβουλίας που υπηρετεί με συνέπεια τον πολιτισμό και αναδεικνύει την πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής.

Αντίθετα, έντονη συζήτηση προκάλεσε η ηχηρή απουσία των εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σε μια εκδήλωση που ανέδειξε την ιστορία, την πολιτιστική κληρονομιά και τη δημιουργική έκφραση του τόπου, οι θεσμικοί εκπρόσωποι δεν έδωσαν το «παρών». Μια απουσία που δεν πέρασε απαρατήρητη από τους παρευρισκόμενους, καθώς ο πολιτισμός δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο μεράκι, στον εθελοντισμό και στην ανιδιοτελή προσφορά των ανθρώπων του. Χρειάζεται και τη σταθερή παρουσία εκείνων που έχουν θεσμική ευθύνη να τον στηρίζουν.

Και όταν οι τελευταίες λέξεις των ομιλητών έδωσαν τη θέση τους στη σιωπή, τη σκυτάλη πήρε η μουσική. Η εξαιρετική ρεμπέτικη κομπανία του Αποστόλη Αποστολόπουλου πλημμύρισε την πέτρινη αυλή με αυθεντικές πενιές και αγαπημένες μελωδίες. Οι νότες ταξίδευαν ανάμεσα στα πέτρινα κτίρια, οι παρέες τραγουδούσαν, τα χαμόγελα πλήθαιναν και η βραδιά μεταμορφώθηκε σε ένα αυθεντικό λαϊκό γλέντι.

Το γλέντι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Κανείς δεν έδειχνε πρόθυμος να φύγει. Γιατί όταν η ιστορία συναντά την τέχνη, όταν η γνώση συνομιλεί με τη μουσική και όταν ένας τόπος αγκαλιάζει τον πολιτισμό με τόση αγάπη, ο χρόνος μοιάζει να χάνει τη δύναμή του. Η Κορυφή απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι ο πολιτισμός δεν μετριέται με το μέγεθος ενός τόπου, αλλά με το μεγαλείο της ψυχής των ανθρώπων του. Και αυτή η ψυχή, χθες το βράδυ, έλαμψε όσο ποτέ.

Βασίλης Παπαδημούλης