Υπάρχουν περιστατικά που σε κάνουν πραγματικά να αναρωτιέσαι πού έχουμε φτάσει ως κοινωνία.

Περιστατικά που, πέρα από το ίδιο το γεγονός, ανοίγουν μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση για την παιδεία, τον σεβασμό, τις αρχές και τις αξίες με τις οποίες επιλέγουμε να συνυπάρχουμε.

Η καταγγελία που έγινε δημόσια σε διαδικτυακή ομάδα της Πτολεμαΐδας, συνοδευόμενη από δύο φωτογραφίες για ένα μπουκάλι (που προφανώς περιείχε ούρα) και που πετάχτηκε μέσα στη νύχτα πάνω σε παντζούρι κατοικίας, είναι ένα τέτοιο περιστατικό.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει στην ανάρτησή του το άτομο που έκανε την καταγγελία, άκουσε έναν δυνατό κρότο στο παντζούρι του σπιτιού του και βγήκε να δει τι είχε συμβεί. Όπως υποστηρίζει, αναζήτησε στη συνέχεια απαντήσεις και από το υλικό κάμερας φέρεται να προέκυψε η παρουσία τριών ατόμων στην περιοχή, καθώς και η στιγμή κατά την οποία το μπουκάλι φέρεται να πετάχτηκε προς την κατοικία.

Σύμφωνα πάντα με την ίδια ανάρτηση, ένα από τα άτομα βρισκόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο και φέρεται να έδωσε το μπουκάλι σε άλλο άτομο, το οποίο στη συνέχεια το πέταξε προς το παντζούρι της κατοικίας του.

Εφόσον τα καταγγελλόμενα ισχύουν, πρόκειται για μια απολύτως απαράδεκτη πράξη.

Δεν είναι «πλάκα». Δεν είναι «αστείο». Δεν είναι μια αθώα ανοησία. Ένα μπουκάλι που εκσφενδονίζεται προς μια κατοικία μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό, ζημιά και, πάνω απ’ όλα, να τρομοκρατήσει έναν άνθρωπο μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Και αυτό δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό.

Η αγανάκτηση είναι ανθρώπινη

Ο άνθρωπος που έκανε την καταγγελία δεν κρύφτηκε. Βγήκε επώνυμα, μίλησε δημόσια και περιέγραψε αυτό που, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, συνέβη.

Είναι απολύτως ανθρώπινο κάποιος που τρομοκρατήθηκε μέσα στο σπίτι του να αντιδράσει με οργή και αγανάκτηση. Μέσα σε αυτή την ένταση, ατυχώς, γράφτηκαν και ορισμένες απαξιωτικές αναφορές για τα άτομα με αναπηρία.

Δεν συμφωνούμε με τις γενικεύσεις αυτές.

Ωστόσο, θεωρούμε εξίσου σημαντικό να αναγνωριστεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκαν: ήταν η αντίδραση ενός ανθρώπου που αισθάνθηκε ότι τρομοκρατήθηκε και προσβλήθηκε μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Οι συγκεκριμένες εκφράσεις ίσως να ήταν άστοχες και προσβλητικές, αλλά δεν θεωρούμε δίκαιο να αντιμετωπιστούν ως απόδειξη του συνολικού χαρακτήρα του ανθρώπου που έκανε την καταγγελία.

Άλλο είναι να κρίνουμε τις συγκεκριμένες λέξεις και άλλο να ακυρώνουμε έναν άνθρωπο που είχε το θάρρος να βγει επώνυμα και να μιλήσει.

Η αναπηρία δεν είναι ούτε ασπίδα ούτε στόχος

Υπάρχει όμως μια γραμμή που πρέπει να παραμένει ξεκάθαρη.

Η ευθύνη είναι προσωπική.

Εάν αποδειχθεί ότι συγκεκριμένα άτομα προχώρησαν στη συγκεκριμένη πράξη, εκείνα και μόνο εκείνα πρέπει να λογοδοτήσουν. Δεν ευθύνονται όλοι οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες. Δεν ευθύνονται όλοι όσοι χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο.

Τα άτομα με αναπηρία έχουν, όπως όλοι οι πολίτες, δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Η αναπηρία αξίζει σεβασμό, δεν σημαίνει όμως ότι κάποιος ΑμεΑ βρίσκεται υπεράνω των κανόνων ή του νόμου.

Η ισονομία σημαίνει ότι ο νόμος εφαρμόζεται σε όλους.

Αυτό δεν είναι έλλειψη σεβασμού. Είναι ίσως η πιο ουσιαστική μορφή σεβασμού που μπορεί να προσφέρει μια κοινωνία.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η έλλειψη παιδείας

Τελικά, το περιστατικό δεν αφορά μόνο ένα μπουκάλι.

Αφορά την παιδεία, τις αρχές και τις αξίες μας.

Πότε έγινε αποδεκτό να τρομοκρατείς έναν άνθρωπο μέσα στο σπίτι του και μετά να το θεωρείς «πλάκα»; Πότε θεωρήσαμε φυσιολογικό να κάνουμε κάτι που μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό και να λέμε «σιγά, μωρέ»;

Δεν είναι φυσιολογικό. Και δεν πρέπει να γίνει φυσιολογικό.

Πίσω από κάθε παράθυρο υπάρχει ένας άνθρωπος. Κάποιος που μπορεί να έχει περάσει μια δύσκολη ημέρα, να κοιμάται, να είναι μόνος ή απλώς να θέλει να αισθάνεται ασφαλής.

Η ασφάλεια και η ηρεμία μέσα στο σπίτι δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αυτονόητο δικαίωμα.

Αν κάποιος έκανε κάτι παράνομο, να λογοδοτήσει. Αν κάποιος αισθάνθηκε ότι τρομοκρατήθηκε, να έχει το δικαίωμα να μιλήσει. Αν πάνω στην αγανάκτησή του χρησιμοποίησε άστοχες εκφράσεις, μπορούμε να διαφωνήσουμε μαζί του χωρίς να του στερήσουμε το δικαίωμα να καταγγείλει αυτό που έζησε.

Γιατί μια κοινωνία με αρχές δεν χαρίζει ευθύνες, αλλά ούτε χαρίζει χαρακτηρισμούς.

Καταδικάζει την πράξη, σέβεται τον άνθρωπο, προστατεύει τα άτομα με αναπηρία από τις γενικεύσεις και απαιτεί από όλους ανεξαιρέτως σεβασμό, παιδεία, υπευθυνότητα και τήρηση των κανόνων.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο μάθημα.

Δεν μας χαρακτηρίζει το πόσο δυνατά φωνάζουμε.

Μας χαρακτηρίζει η δυνατότητα να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και να εκφράζουμε την αγανάκτησή μας όταν αισθανόμαστε ότι αδικούμαστε, αλλά ταυτόχρονα να προσπαθούμε, όσο δύσκολο κι αν είναι κάποιες φορές, να διατηρούμε τον σεβασμό και την ανθρωπιά μας.

Υ.Γ Στην ανάρτησή του, ο πολίτης αναφέρει ακόμη ότι απευθύνθηκε στην Αστυνομία προκειμένου να καταγγείλει το περιστατικό. Όπως υποστηρίζει, ενημερώθηκε ότι, από τη στιγμή που δεν προκλήθηκαν υλικές ζημιές, δεν υπήρχε δυνατότητα περαιτέρω ενέργειας για το συγκεκριμένο περιστατικό και του συστήθηκε, σύμφωνα πάντα με τα όσα ο ίδιος μεταφέρει, να μην το προχωρήσει αυτή τη φορά, καθώς «δεν αξίζει να ασχοληθεί», αλλά να απευθυνθεί εκ νέου στις Αρχές σε περίπτωση που επαναληφθεί κάτι αντίστοιχο.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω με μια τέτοια αντιμετώπιση, καθώς ένα περιστατικό που προκαλεί φόβο και αναστάτωση σε έναν πολίτη μέσα στο ίδιο του το σπίτι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κάτι ανάξιο λόγου μόνο και μόνο επειδή δεν προκλήθηκαν υλικές ζημιές.

Αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστον μια κλήση των συγκεκριμένων ατόμων στο Αστυνομικό Τμήμα, έστω και για αυστηρές συστάσεις, θεωρώ ότι θα ήταν επιβεβλημένη.

Από την άλλη πλευρά, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι, σύμφωνα με την ίδια την ανάρτηση, υπήρξε ενδιαφέρον από την πλευρά της Αστυνομίας, καθώς περιπολικά πέρασαν από την περιοχή δύο ή και τρεις φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μπορεί η συγκεκριμένη ενέργεια να μην αποτελεί απάντηση στο σύνολο των ερωτημάτων που προκύπτουν, αποτελεί όμως μια ένδειξη παρουσίας και επαγρύπνησης στην περιοχή μετά το περιστατικό.

Παναγιώτης Αβραμίδης