Από τον Μάη του 68 στη Γαλλία του σήμερα (Απόστολου Παπαδημητρίου)
Το 1968 η Γαλλία είχε συγκλονιστεί από την εξέγερση φοιτητών και εργατών κατά του αυταρχικού, όπως το χαρακτηρίζουν οι εγκωμιάζοντες την εξέγερση, καθεστώτος της χώρας. Τότε πρόεδρος της Γαλλίας ήταν ο στρατηγός Σάρλ Ντε Γκώλ. Με τη λήξη του δευτέρου μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα είχε καταστεί αυτός πολύ δημοφιλής. Είχε καταβάλει σημαντικότατες προσπάθειες να ανορθώσει το καταβαραθρωμένο κύρος της χώρας του, η οποία όχι μόνο είχε υποστεί συντριβή, κατά την προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων, αλλά τμήμα του λαού της με επικεφαλής τον στρατηγό Πεταίν, που είχε διακριθεί, κατά τον πρώτο μεγάλο πόλεμο, συντάχθηκε με τον ναζισμό. Είχε υποστεί ταπεινώσεις από Ἀγγλους και Αμερικανούς ο Ντε Γκώλ, κατά τη διάρκεια του πολέμου. Γι’ αυτό και ο πονεμένος λαός εκτιμώντας την προσφορά του στη χώρα, τον είχε εκλέξει πρόεδρό της, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική.
Η κατάσταση στη Γαλλία, όπως και σε όλες τις χώρες, που είχαν υποστεί τα δεινά του πολέμου δεν ήταν ικανοποιητική. Όλοι πάσχιζαν να επουλώσουν τις πληγές. Και το κίνητρο του Ντε Γκώλ για ενασχόλησή του με την πολιτική ασφαλώς και δεν ήταν να επιβάλει στη χώρα του αυταρχικό στρατοκρατικό καθεστώς κατά το πρότυπο των ναζιστών, τους οποίους πολέμησε με σθένος. Αγαπούσε την πατρίδα του και αυτό δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσουν οι εγκωμιάζοντες την εξέγερση. Ήθελε να την δει να ανορθώνεται από την πτώση της και να επανακτά το κύρος της στη διεθνή σκηνή. Μετριοπαθής και όχι αλαζόνας επέτυχε τη συμφιλίωση με τη Γερμανία, η οποία είχε εξευτελίσει τη χώρα του. Συνέλαβε το όραμα της ενωμένης Ευρώπης από το Γιβραλτάρ μέχρι τα Ουράλια, προκειμένου αυτή να απολαμβάνει τα αγαθά της ειρήνης. Και ήταν τότε κομμουνιστικό το καθεστώς στη Σοβιετική Ένωση και στρατηγός των ΗΠΑ είχε κάνει την πρόταση να εγκρίνει η κυβέρνησή του την προέλαση προς ανατολάς για την κατάλυση του καθεστώτος και τον αφανισμό του αντιπάλου δέους. Ο Ντε Γκώλ, αν και στρατιωτικός, ήταν ειρηνόφιλος. Πίστευε ότι τα κράτη θα μπορούσαν να επιλύσουν τις διαφορές τους, για να συνυπάρξουν ειρηνικά. Παραχώρησε την ανεξαρτησία στην Αλγερία και κατέστη στόχος των εμπαθών εθνικιστών.
Ο Ντε Γκώλ δεν είχε επιφέρει σημαντικές μεταβολές σε εργασιακά και εκπαιδευτικά θέματα σε σχέση με τα ισχύοντα προ του πολέμου μάλιστα ευνοώντας τους κεφαλαιοκράτες της χώρας. Ότι η χώρα αντιμετώπιζε προβλήματα είναι αναμφισβήτητο. Ότι η κοινωνική αδικία συνεχιζόταν και μετά την κατάπαυση του πολέμου είναι γεγονός. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι κατά την περίοδο εκείνη ο λαϊκός καπιταλισμός προσέφερε κάποια ανακούφιση στους εργαζόμενους λόγω του συγκλονισμού από τη φρίκη του πολέμου και, κυρίως, λόγω του ότι το κομμουνιστικό κίνημα αναπτυσσόταν σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης.
Η εξέγερση άρχισε από πανεπιστήμια με διαμαρτυρίες κατά του συντηρητικού καθεστώτος και τους αυστηρούς πανεπιστημιακούς κανόνες. Πόσο συντηρητικό ήταν ένα καθεστώς, το οποίο είχε καλλιεργήσει την παραίτηση από την υπεράσπιση της πατρίδας; Είναι γνωστό το ερώτημα που είχαν θέσει πολλοί νέοι Γάλλοι με την έναρξη του πολέμου: Pourquoi? (γιατί;). Γιατί δηλαδή να πολεμήσω; Η επόμενη γενιά των πουρκουάδων, έτσι τους αποκαλούσαν οι δικοί μας στρατιώτες, αποφάσισαν να ορθώσουν ανάστημα κατά της κυβέρνησής τους στήνοντας οδοφράγματα στο Παρίσι κατά το προηγούμενο της κομμούνας του Παρισιού, το 1871! Αλλά το γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα και το ελεγχόμενο από αυτό συνδικάτο κατηγορήθηκαν από κινήματα της άκρας αριστεράς για συντηρητική και ρεφορμιστική (να θυμηθούμε ξεχασμένο όρο) πολιτική καθώς λειτούργησαν προς εκτόνωση της «επαναστατικής δυναμικής»! Συνεπώς η εξέγερση δεν έγινε με πρωτοβουλία αυτού. Πάντως στη γενική απεργία, που ακολούθησε την εξέγερση των φοιτητών, η συμμετοχή ήταν άκρως εντυπωσιακή, καθώς σ’ αυτή συμμετείχαν τα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού της χώρας. Αλλά μεγάλη ήταν η συμμετοχή και στις απεργίες κατά της κυβέρνησης του Σαλβαντόρ Αλιέντε στη Χιλή. Αυτές αποτέλεσαν σημαντικό μέσο οικονομικού πολέμου και πολιτικής αποσταθεροποίησης, η οποία κατέληξε σε ανατροπή της κυβέρνησης και εγκαθίδρυση δικτατορικού καθεστώτος. Ο σχεδιασμός ήταν της CIA.
Πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα ότι πέρα από τα συνθήματα για αύξηση δαπανών για την παιδεία και αύξηση των πολύ χαμηλών μισθών υπήρχαν και άλλα κατά του κοινωνικού συντηρητισμού και υπέρ της ριζικής αλλαγής των αξιών της κοινωνίας! Δύο από τα πλέον χαρακτηριστικά ήταν: «Απαγορεύεται το απαγορεύεσθαι». «Να είστε ρεαλιστές ζητήστε το αδύνατο»!
Η εξέγερση προκάλεσε πολιτική κρίση και η κυβέρνηση βρέθηκε στο χείλος της κατάρρευσης. Ο Ντε Γκώλ κατέφυγε στη Γερμανία, διέλυσε τη Βουλή και προκήρυξε εκλογές, κατά τις οποίες εξήλθε και πάλι νικητής. Η κρίση εκτονώθηκε με συμφωνίες για αύξηση των μισθών και καθιέρωση εργασίας 40 ωρών ανά εβδομάδα. Ο πρόεδρος, κατά το επόμενο έτος προκήρυξε δημοψήφισμα για συνταγματικές και άλλες μεταρρυθμίσεις. Ο γαλλικός λαός καταψήφισε τις προτάσεις του με ποσοστό 53%. Τότε αυτός παραιτήθηκε τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Μας νίκησε το χρήμα»! Το επόμενο έτος απεβίωσε.
Γιατί το είπε αυτό ένας υποτιθέμενος εντολοδόχος του μεγάλου κεφαλαίου; Επειδή το πανίσχυρο πλέον κεφάλαιο ελέγχει ασφυκτικά τα μέσα ενημέρωσης, θα διαιωνίζεται ο μύθος της εξέγερσης του Μάη του 68. Οι περισσότεροι από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης μετακινήθηκαν από τα οδοφράγματα και την αντικαπιταλιστική ρητορική στην προσφορά υπηρεσιών με το αζημίωτο στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της Ενωμένης Ευρώπης. Κάποιοι από τους λίγους ακόμη έντιμους σχολίασαν τη μεταστροφή ως μετάβαση από την «ουτοπία» στον ρεαλισμό της εξουσίας. Αλλά ήταν πράγματι μεταστροφή ή αυτοί έφεραν με επιτυχία σε αίσιο πέρας την αποστολή, που τους είχε ανατεθεί. Ο πλέον γνωστός από αυτούς ο Κον Μπεντίτ, γνωστός ως Ντάνι ο ερυθρός, αφού απέλαβε πολλά αξιώματα σε Γαλλία και Γερμανία, συνέγραψε και την αυτοβιογραφία του, στην οποία με καμάρι δηλώνει παιδόφιλος! Και είναι κοινό μυστικό ότι η παιδεραστία στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχει καταστεί μάστιγα. Ένα από τα συνθήματα της εξέγερσης του Μάη του 68 ήταν η «ριζική αλλαγή των αξιών της κοινωνίας». Και βλέπουμε ότι αυτό έχει επιτευχθεί καθώς οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η μία μετά την άλλη, ψήφιζαν έκτοτε νόμους ευνοϊκούς υπέρ «νέων αξιών»! Καθώς η εισβολή στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης στην Τσεχοσλοβακία, το ίδιο έτος με τα γεγονότα του Μάη, διέσπασε το κομμουνιστικό κίνημα και κατά την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα επήλθε και η κατάρρευση του κομμουνιστικού συνασπισμού, το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο αισθάνεται πλέον πανίσχυρο και ελέγχει τις κυβερνήσεις, από τις οποίες απαιτεί νόμους περαιτέρω διαφθοράς των πολιτών, διάλυσης των οικογενειών και του κοινωνικού ιστού. Η έξαρση της διαφθοράς στη Γαλλία προβλήθηκε κατά τρόπο εντυπωσιακό στην τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων στο Παρίσι, το 2024. Το κεφάλαιο ανενόχλητο πλέον αυξάνει τα κέρδη του, αποσπά δικαιώματα και δεν αισθάνεται να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο νέων κοινωνικών εξεγέρσεων. Την τελευταία, του Μάη του 68, προετοίμασε το ίδιο και επέτυχε το στόχο. Επιλέγει αυτούς που θα κυβερνήσουν τις χώρες. Σαρκοζύ και Μακρόν υπήρξαν εκλεκτοί των οικονομικά ισχυρών στη Γαλλία. Και οι υποτιθέμενοι αντικαπιταλιστές αντιμετωπίζουν το δίλημμα, κατά τον δεύτερο γύρο των εκλογών εκεί, επιλογής μεταξύ του υποψηφίου ενός αναδυόμενου εθνικιστικού κινήματος με πιθανό όραμα επιβολής ολοκληρωτισμού και του υποψηφίου εκλεκτού των τραπεζιτών και άλλων πλουτοκρατών. Και επιλέγουν, ασφαλώς με βαρειά καρδιά, τον δεύτερο, αδιαφορώντας για την πορεία της χώρας τους τόσο οικονομική όσο και δημογραφική, υπό την έννοια ότι το μουσουλμανικό στοιχείο αυξάνει αριθμητικά. Η πολιτική απομονωτισμού της Ρωσίας και καλλιέργειας ρωσοφοβικού κλίματος, για τη δικαιολόγηση έντασης των εξοπλισμών, δεν προβληματίζει τους πολλούς. Στην κοινωνική διαφθορά εντάσσονται ολοένα και περισσότεροι «αξιοσέβαστοι» αστοί. Και οι μουσουλμάνοι ορθώνουν την κεφαλή καρτερώντας την εποχή που θα αναλάβουν τον έλεγχο της χώρας. Μήπως όμως το σύστημα εξουσίας αναθέσει στους ογκούμενους εθνικιστικούς αποκαλούμενους πολιτικούς σχηματισμούς τη διακυβέρνηση των χωρών υποχειρίων του; Τί είχαν χάσει οι Γερμανοί κεφαλαιούχοι με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία;
Τώρα έχουμε νέες έντονες κινητοποιήσεις στη Γαλλία. Από ποιους οργανώνονται και σε τι αποσκοπούν θα γίνει γνωστό στο μέλλον, όχι στο απώτερο αλλά στο εγγύς.
«Μακρυγιάννης»
