8
Του Γεφυριού της Λήθης
Ο δρόμος για τον Έρεβο,
έχει στροφές πολλές.
Έχει παχιές αντάρες,
τραχιές κατηφοριές.
Η τελευταία απ’ αυτές,
βγάζει σ’ ένα ποτάμι.
Άγρια νερά σαν άλογα,
μαύρα, σαν το κατράμι.
Του ποταμού το όνομα,
κανένας δεν προφέρει.
Κι όσοι το τόλμησαν παλιά,
κακό τους έχει φέρει.
Μόνη οδός να τον διαβείς,
το πέτρινο γεφύρι,
που τον ορκίσαν οι θεοί,
να μην το παρασύρει.
Με πέτρες απ’ την Ήπειρο,
από το Βόιο σφήνα,
και φύλακες του γεφυριού,
μόνο απ’ τη Σαμαρίνα.
Το κτίσανε οι Μάστοροι,
τ’ αγάπησαν οι μύθοι,
κι όποιος το τόξο του περνά,
χάνεται μες στη λήθη.
Ξεχνάει τ’ αλησμόνητα,
σβήνεται τ’ όνομά του,
και ένας ύπνος παιδικός,
πέφτει στα βλέφαρά του.
Θωμάς Μπιζιούρας
