672
Αρκετά με τη μόνιμη καραμέλα της “κοροϊδίας”. Η Ακρινή δεν είναι «ξεχασμένη» – Τα έργα, οι επενδύσεις και η πραγματικότητα
Γράφει ο Παύλος Αθανασιάδης
Τα τελευταία χρόνια γίνεται συστηματικά προσπάθεια να παρουσιαστεί η Ακρινή είτε ως ένα χωριό «ξεχασμένο» είτε ως μια κοινωνία που «κοροϊδεύεται». Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς υπερβολική – είναι και παραπλανητική.
Όταν υπάρχουν εγκεκριμένα έργα, συγκεκριμένη χρηματοδότηση 17,4 εκατ. ευρώ, ενεργειακή κοινότητα με φωτοβολταϊκό 35 MW, το να παρουσιάζονται όλα ως “ανύπαρκτα” δεν είναι κριτική. Είναι διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Ναι, υπάρχουν καθυστερήσεις.
Και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να ασκηθεί σοβαρή πίεση για να τρέξουν πιο γρήγορα τα έργα και να υπάρξει αποτέλεσμα.
Η μετεγκατάσταση ήταν μια λύση που συνδεόταν με συγκεκριμένες συνθήκες μιας άλλης εποχής. Σε μια περίοδο έντονης λιγνιτικής δραστηριότητας και άμεσης περιβαλλοντικής πίεσης. Σήμερα, με την απολιγνιτοποίηση και το κλείσιμο μονάδων, τα δεδομένα έχουν αλλάξει ουσιωδώς.
Το να επιμένει κανείς ότι «μόνη λύση είναι η μετεγκατάσταση», αγνοώντας αυτή τη μεταβολή συνθηκών αλλά και το γεγονός ότι έχουν πλέον δρομολογηθεί εναλλακτικές παρεμβάσεις, δεν αποτελεί ρεαλιστική πρόταση. Είναι μια θέση που περισσότερο εξυπηρετεί πολιτικές αφηγήσεις παρά το πραγματικό συμφέρον του τόπου.
Όσον αφορά την κριτική για το φωτοβολταϊκό έργο και τα ποσά που έχουν αναφερθεί:
Είναι εύκολο να απομονώνεται μια εκτίμηση (π.χ. τα 9.000 ευρώ ανά δικαιούχο) και να παρουσιάζεται είτε ως «κοροϊδία» είτε ως «υπερβολή». Η πραγματικότητα είναι πιο απλή και πιο σοβαρή: Ένα έργο 35 MW δεν είναι σύνθημα. Είναι μια υποδομή που μπορεί να αποδίδει σταθερό εισόδημα στην κοινότητα για δεκαετίες, μετατρέποντας τους κατοίκους από παθητικούς δέκτες σε ενεργούς συμμετέχοντες της ενεργειακής μετάβασης.
Για πρώτη φορά δημιουργείται ένας μόνιμος μηχανισμός εισοδήματος και ανάπτυξης, κάτι που ποτέ δεν προσέφερε η μετεγκατάσταση.
Είναι θεμιτό να υπάρχει κριτική. Δεν είναι θεμιτό όμως να καλλιεργείται η αντίληψη ότι «δεν γίνεται τίποτα» ή ότι «όλα είναι κοροϊδία», όταν υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα σε εξέλιξη.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα μείνουμε στο παρελθόν ή αν θα συνεχίσουμε να ανακυκλώνουμε σενάρια που δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Θέλουμε ένα χωριό που θα περιμένει να φύγει ή ένα χωριό που θα επενδύσει για να ζήσει;
Η Ακρινή σήμερα έχει την ευκαιρία – ίσως για πρώτη φορά – να περάσει από τη λογική της αποζημίωσης στη λογική της παραγωγής και προοπτικής.
Και αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί μέσα σε υπερβολές και πολιτικές σκοπιμότητες.
