Ας μιλήσουμε λίγο καθαρά για τον πολιτισμό στην Κοζάνη.
Ο ΟΑΠΝ και η πρόεδρός του (και των προηγούμενων ετών) έχουν αποδείξει εδω και πολλά χρόνια ότι μπορούν να λειτουργούν, να παράγουν δράσεις και να αφήνουν πολιτιστικό αποτύπωμα, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στο τιμόνι της δημαρχίας της πόλης. Άτομα που εργάζονται στην υπηρεσία δουλεύουν σωστά και με πολλές ιδέες και πράξεις.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο για μένα, το ότι ένας οργανισμός έχει ανθρώπους, τεχνογνωσία, εμπειρία, συνεργασίες και μια διαδρομή χρόνων και πως δεν σταματά επειδή αλλάζει ο άνθρωπος που κάθεται στην καρέκλα.
Οποιοσδήποτε κι αν βρίσκεται εκεί, θα βρει ένα ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να κάνει πράγματα. Και ασφαλώς μπορεί να προσθέσει, να βελτιώσει, να εμπνεύσει,να δημιουργήσει κάτι καινούργιο αν είναι ικανός.
Όμως ας μη βαφτίζουμε κάθε έτοιμη δυνατότητα προσωπικό επίτευγμα.
Τα φετινά Λασσάνεια, για όσους τα παρακολουθούμε χρόνια, ήταν πολύ πιο φτωχά από άλλες χρονιές.
Χρησιμοποιήθηκαν δράσεις, υποδομές, άνθρωποι και δυνατότητες που ούτως ή άλλως υπήρχαν και θα αξιοποιούνταν μέσα από τη λειτουργία του ΟΑΠΝ και των ανθρώπων του.
Ο πολιτισμός είναι απαραίτητος.
Ναι, κάθε δράση που φέρνει ανθρώπους κοντά στην τέχνη έχει αξία.Αλλά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «έγιναν εκδηλώσεις» και στο «δημιουργήθηκε πολιτιστικό έργο».
Και αυτή τη διαφορά οφείλουμε να την αναγνωρίζουμε.
Γιατί εμείς που δημιουργούμε πολιτισμό στην πόλη —με δουλειά, χρόνο, ιδέες, προσωπικό κόστος, χωρίς να περιμένουμε μια θέση ή έναν τίτλο— ξέρουμε ότι ο πολιτισμός δεν είναι φωτογραφίες και ανταλλαγή δώρων.
Είναι συνέχεια.
Είναι επιμονή.
Είναι δημιουργία.
Είναι να αφήνεις κάτι που θα υπάρχει και όταν εσύ θα έχεις φύγει.
Είναι όσο άσχημα και να σου έρχονται τα πράγματα εσύ να εμπνέεις πολιτισμό ,να δημιουργείς πολιτισμό ,να σέβεσαι πολιτισμένα.
Και κάπου εδώ μπαίνει και το ζήτημα των θέσεων.
Όταν ένας δήμαρχος επιλέγει έναν άνθρωπο για μια θέση ευθύνης, η κοινωνία έχει δικαίωμα να περιμένει έργο, όραμα και αποτέλεσμα.
Δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος παρακάλεσε, αν σε κάποιον είχε υποχρέωση ή χρωστούμενα ο δήμαρχος ή αν κάποιος τον στήριξε έμμεσα ή αν κάποιος είχε πολιτικές γνωριμίες,( λέμε τώρα).
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι:Τι έκανε όταν πήρε τη θέση και αν προσέλκυσε κοινό, εάν έφερε ένωση. Και σίγουρα όχι αν εγλειψε το προσωπικό…
Και τώρα ας μιλήσουμε για τουρισμό και εξωστρέφεια.
Ωραίες λέξεις.ε;
Αλλά εξωστρέφεια δεν είναι απλώς μια παρουσία κάπου αλλού.
Και μια αδελφοποίηση μιας τοπικής κοινότητας, όπως της Αιανής, με έναν άλλο τόπο, μπορεί ασφαλώς να είναι μια θετική πρωτοβουλία. Όμως ας είμαστε ακριβείς:
πού ακριβώς πιστώνεται το αποτέλεσμα;
Στον αντιδήμαρχο;
Στη δημοτική αρχή;
Στους ανθρώπους της κοινότητας;
Στους συλλόγους;
Στους ανθρώπους που εργάζονται χρόνια για αυτές τις σχέσεις;
Στους ανθρώπους που έχουν στηρίξει διαχρονικά κάθε δημοτική αρχή, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά;
Γιατί πολλές φορές βλέπουμε ανθρώπους να εμφανίζονται στο τέλος μιας διαδρομής και να παίρνουν πάνω τους ένα αποτέλεσμα που χτίστηκε από πολλούς άλλους πριν από αυτούς.
Και αυτό είναι άδικο.
Ο πολιτισμός της Κοζάνης δεν ξεκίνησε σήμερα.
Δεν ξεκίνησε με τη σημερινή δημοτική αρχή.
Και φυσικά όχι με τους εκάστοτε αντιδημάρχους.
Δεν ξεκίνησε με τον σημερινό πρόεδρο κανενός οργανισμού.Αξιολογη η παρουσία της σημερινής προέδρου . Την συγχαίρω…
Υπάρχουν άνθρωποι που εδώ και δεκαετίες δημιουργούν, στηρίζουν, οργανώνουν, διδάσκουν, γράφουν, παίζουν, τραγουδούν, σκηνοθετούν, ζωγραφίζουν, χορεύουν και κρατούν αυτή την πόλη πολιτιστικά ζωντανή, οικειοθελώς. Τον ξέρετε τον όρο;
Και ίσως τελικά αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα:
Μήπως πρέπει να μετράμε την αξία ενός ανθρώπου από το πώς κατάφερε να πάρει τη θέση;
Μήπως πρέπει να τη μετράμε από αυτό που μπορεί να προσφέρει χωρίς να του χαρίσει κανείς θέση;
Γιατί η πραγματική αξία φαίνεται όταν δεν έχεις κάποιον να σε βάλει στο τιμόνι.Οταν έχεις τα κότσια μόνος σου να είσαι πολιτισμένος.
Φαίνεται η αξία,πόσο μάλιστα του πολιτισμού,όταν δημιουργείς χωρίς καρέκλα.Όταν προσφέρεις χωρίς τίτλο.Όταν συνεχίζεις να δουλεύεις ακόμη κι όταν δεν σε χειροκροτούν.
Και κυρίως όταν, αν μια μέρα φύγεις από τη θέση σου, αυτό που δημιούργησες συνεχίζει να υπάρχει.
Αυτό για μένα είναι πολιτισμός και σε οποιοδήποτε επάγγελμα υπάρχει πολιτισμός .
Τα υπόλοιπα είναι απλώς διαχείριση μιας καρέκλας. Που θα φάνε τα χρήματα και θα φύγουνε …
Μήπως κάποιοι νέοι απογοητεύονται απ’ αυτό; Αυτό είναι μια επόμενη παρέμβασή μου …
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
