Υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν διεφθαρμένοι άνθρωποι.

Υπάρχουν όμως  και οι πραγματικά επικίνδυνοι διεφθαρμένοι άνθρωποι: εκείνοι που κρύβουν τη βρομιά τους πίσω από στολές, γαλόνια, παράσημα και δημόσιες δηλώσεις περί “νομιμότητας” “εντιμότητας” και “καθήκοντος”.

Και για να γίνω πιο σαφής,  εδώ δεν μιλάμε ενδεχομένως για έναν κακό προϊστάμενο.
Μιλάμε για την αρρωστημένη νοοτροπία ανθρώπων που λειτουργούν ως “αρχηγοί μιας παρακρατικής συμμορίας”  και που αντιμετωπίζουν την υπηρεσία σαν προσωπικό τους “μαγαζάκι” και τους υφισταμένους τους σαν τσιράκια του που οφείλουν να εκτελούν τις εντολές τους, ακόμα κι όταν αυτές βρωμάνε παρανομία από χιλιόμετρα.

Τι είδους προϊστάμενος είναι αυτός ζητά από Διοικητή Αστυνομικής Υπηρεσίας να ΜΗΝ κάνει ελέγχους σε “συγκεκριμένα σημεία”, “συγκεκριμένες μέρες” και “συγκεκριμένες ώρες” ;
Ποιος αισθάνεται τόσο πανίσχυρος ώστε να θεωρεί φυσιολογικό να ακυρώνει τον νόμο ανάλογα με το ποιος πρέπει να προστατευθεί;

Και πόσο ξεφτιλισμένος ηθικά πρέπει να είναι κάποιος ώστε να κινείται ως “προπομπός”, να σταματά σε αστυνομικό μπλόκο μαζί με όχημα που τον ακολουθεί και να ξεστομίζει με ύφος του τοπικού νονού: «Αυτό το αυτοκίνητο δεν θα το ελέγξετε!!!»

Αυτή η φράση είναι από μόνη της είναι ολόκληρη νοοτροπία.
Είναι η απόλυτη διαστροφή της εξουσίας.
Δεν μιλά ο αξιωματικός εκείνη τη στιγμή. Μιλά ο άνθρωπος που έχει μεθύσει τόσο πολύ από τη δύναμη της θέσης του ώστε πιστεύει ότι ο νόμος σταματά εκεί που αρχίζουν οι γνωριμίες του.

Και όταν βρεθεί απέναντί του σ’ έναν τέτοιο “προϊστάμενο” ένας άνθρωπος που δεν λυγίζει, ένας υφιστάμενος που τόλμα να του πει το αδιανόητο για τέτοιους μηχανισμούς: “Όχι κύριε !!! Αυτό δεν θα το κάνω !!!” τότε εμφανίζεται το πραγματικό πρόσωπο του εξουσιαστή. Όχι φυσικά για λόγους “πειθαρχίας”. Απλά για λόγους εκδίκησης και παραδειγματισμού !!!

Αρχίζει το ξήλωμα της υπηρεσίας του υφισταμένου.
Αρχίζει η αποψίλωση προσωπικού με το πρόσχημα των υπηρεσιακών αναγκών.
Αρχίζει η υπονόμευση λειτουργίας με σκοπό κάποια στιγμή να εκτεθεί ο “ανυπάκουος” υφιστάμενος .
Αρχίζει ο διοικητικός στραγγαλισμός.
Αρχίζει ο σκληρός εργασιακός εκφοβισμός.

Όχι φυσικά γιατί υπάρχει υπηρεσιακή ανάγκη, αλλά γιατί κάποιος τόλμησε το αδιανόητο: να μη γίνει λακές !!!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, φτάνουμε στο απόλυτο σημείο ηθικής κατάρρευσης:

Παρατηρήσεις και επιπλήξεις επειδή διενεργούνται “υπερβολικά πολλοί έλεγχοι” και “πάρα πολλά αλκοτέστ” σε προεκλογική περίοδο με αποτέλεσμα να ενοχληθεί ο πολιτικός προστάτης και νταβατζής…

Δηλαδή για πείτε μου, τι ακριβώς ήταν αυτό που ενοχλούσε;
Η εφαρμογή του νόμου;
Η προστασία των ανθρώπινων ζωών;
Ή μήπως το ότι χαλούσαν οι δημόσιες σχέσεις με τους “δικούς μας”;

Και όταν ο υφιστάμενος κατά τη στιγμή που επιπλήττεται αυστηρά “τολμά” να απαντήσει: «Εξαιτίας όλων αυτών δεν σκοτώθηκε κανείς» η απάντηση που λαμβάνει είναι ίσως η πιο αρρωστημένη φράση ολόκληρης της ιστορίας: «Και αν σκοτωνόταν κανείς, θα σου λέγαμε κάτι;»

Εκεί δεν μιλάμε πια για ανικανότητα.
Μιλάμε για ηθική σήψη. Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε επαφή με την έννοια της ευθύνης του καθήκοντος κι ακόμα και αυτής της ίδιας της ανθρώπινης ζωής!!!

Τι ακολουθεί μετά για τον “ανυπάκουο;” η γνωστή βιομηχανία βρόμικης εξόντωσης:

Τετραψήφια εξοντωτικά πρόστιμα επειδή κάποιος τόλμησε να γράψει αλήθειες σε αναφορά που απευθυνόταν προσωπικά στον προϊστάμενό του.
Όχι δημόσια.
Όχι σε τηλεοπτικά πάνελ.
Σε επίσημη υπηρεσιακή αναφορά, με αποδέκτη τον προϊστάμενο του.

Αλλά δυστυχώς, η αναφορά έγραφε αλήθειες και ως γνωστόν η αλήθειες πονάνε.
Και κυρίως πονάνε τους μικρόψυχους ανθρώπους που θεωρούν ότι ο βαθμός τους μετατρέπει σε “υπεράνω κριτικής” φεουδάρχες.

Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει το αγαπημένο όπλο κάθε δειλού μηχανισμού που λειτουργεί κυριολεκτικά ως εγκληματική οργάνωση:

Οι “ανώνυμες καταγγελίες”.

Πάντα ανώνυμες.
Πάντα “τυχαίες”.
Πάντα βολικές.
Πάντα την κατάλληλη στιγμή.
Και πάντα εναντίον του ίδιου ανθρώπου, αυτού που “συμπτωματικά” συμβαίνει να ενοχλεί τους ένστολους υποτακτικούς και τον πολιτικό τους προστάτη με την “ανυπακοή” του.

“Ανώνυμες” καταγγελίες λοιπόν, από δήθεν “πολίτες”. “Πολίτες” όμως που γνωρίζουν  τις λεπτομέρειες της εσωτερικής λειτουργίας της Αστυνομίας καλύτερα και από υψηλόβαθμους υπηρεσιακούς παράγοντες.
“Ανώνυμες” καταγγελίες που φτάνουν μέχρι και την εμπλοκή μελών της οικογένειας αυτού που ενοχλεί. Καταγγελίες που αναφέρουν ακόμα και τη διάπραξη δήθεν ποινικών αδικημάτων,  που όμως καταρρίπτονται πλήρως ύστερα από γενόμενη εισαγγελική έρευνα !!! 
Ανώνυμες καταγγελίες με στόχο ακόμα και την οικογένεια αυτού που δεν “συνεργάζεται”. Γιατί όταν η εμπάθεια, μετατρέπεται σε  “αρρώστια”, ο αρρωστημένα αλαζόνας και διεφθαρμένος “άνθρωπος” δεν υπολογίζει  ούτε παιδιά ούτε οικογένειες. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι πως να πετύχει τον σκοπό του. “Όλα για την καρέκλα!!!”

Εξάλλου πρέπει να υπάρχει και λίγη “τσίπα” για να σεβαστείς την οικογένεια του άλλου. Τσίπα που φυσικά στην περίπτωσή μας δεν υπάρχει ούτε για δείγμα.  Γιατί ούτε η ίδια η μαφία  δεν κατεβαίνει τόσο χαμηλά. Γιατί ακόμα και οι εγκληματικές οργανώσεις έχουν μερικούς άγραφους κανόνες.
Οι μικροί εξουσιαστές όμως, όταν πανικοβληθούν, γίνονται ικανοί για τα πάντα!!!

Και φυσικά, μετά τις ανώνυμες “καταγγελίες”, επιστρατεύονται οι πρόθυμοι “εκτελεστές”.

Ένορκες Διοικητικές Εξετάσεις κατά παραγγελία.

Αξιωματικοί επιλεγμένοι όχι για την αντικειμενικότητά τους αλλά για την υπακοή τους.
Με αποστολή όχι να βρουν την αλήθεια, αλλά να “τελειώσουν υπηρεσιακά” έναν άνθρωπο.

Αυτή είναι η πιο βρόμικη μορφή εξουσίας: όταν χρησιμοποιείς τους θεσμούς σαν πληρωμένους μπράβους προσωπικής εκδίκησης.

Και όμως, παρ’  όλη τη μεθόδευση, παρά τη λάσπη, παρά τις πιέσεις, παρά τις στημένες κατηγορίες, έρχεται η στιγμή που η αλήθεια κάνει αυτό που κάνει πάντα ανά τους αιώνες: “Ξεβρακώνει” τους δολοπλόκους !!!

Όταν η ιεραρχία (σε ανώτατο επίπεδο) ακυρώνει ποινές.
Όταν η ιεραρχία σε ανώτατο επίπεδο  διατάζει επαναβαθμολόγηση γιατί έκρινε ότι ανέντιμα βαθμολογήθηκε και καταφανώς αδικήθηκε ένας αξιωματικός.
Όταν άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί από αυτόν που αρχικά βαθμολόγησε,  χαρακτηρίζουν ως  “εξαίρετο” εκείνον που κάποιοι προσπάθησαν να παρουσιάσουν ως ανεπαρκή.
Όταν πειθαρχικά δικαστήρια αθωώνουν πανηγυρικά ανθρώπους για τους οποίους ορισμένοι “πρόθυμοι εκτελεστές” ζητούσαν ακόμα και την  απόταξη τους.

Τότε δεν καταρρέει απλώς μια σκευωρία. Καταρρέει ο μύθος της παντοδυναμίας των μικρών τυράννων.

Γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα όλοι αυτοί: Μικροί, φοβισμένοι, εμπαθείς άνθρωποι που νόμιζαν ότι η “καρέκλα” τους έκανε σπουδαίους.

Και το πιο θλιβερό απ’ όλα; Ότι κάποια από αυτά τα ανθρωπάκια, συνεχίζουν να κυκλοφορούν με ύφος “επιτυχημένων”, να κορδώνονται μέσα στις στολές τους και να έχουν στο στήθος τους παράσημα που δεν αξίζουν ούτε να αγγίζουν.

Γιατί η στολή δεν αγιάζει τον άνθρωπο. Ούτε τα γαλόνια ξεπλένουν τη βρομιά.

Και κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, όλοι αυτοί μένουν μόνο με ένα πράγμα: Τη δυσωδία των πράξεών τους. Το μόνο το οποίο έχουν καταφέρει (και έχουν μάλιστα το θράσος να καυχώνται γι αυτό) είναι ότι συνασπιζόμενοι και ευρισκόμενοι όλοι μαζί σε σύμπραξη και διαπλοκή, κατάφεραν το μέγιστο (για τα δικά τους πάντα δεδομένα) “επίτευγμα”: να αναγκάσουν έναν άνθρωπο που δεν μπορούσαν να ελέγξουν, να τους σιχαθεί και να μη θέλει πια να αναπνέει το ίδιο αέρα μ΄αυτούς με αποτέλεσμα να θελήσει ν’ αποχωρήσει από το Σώμα. 

Η  δυσωδία τους όμως δεν κρύβεται ούτε πίσω από τη δήθεν (και σε κάθε περίπτωση πρόσκαιρη) εξουσία τους, ούτε πίσω από τους συγκυριακούς πολιτικούς τους προστάτες, ούτε πίσω από ανώνυμες καταγγελίες, ούτε πίσω από στημένες ΕΔΕ.

Γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει ένα ερώτημα που όποια θέση κι αν κατέχεις δεν μπορείς να το απαντήσεις: Πώς κοιτάζεις τα παιδιά σου στα μάτια όταν ξέρεις ότι όλη σου η “ισχύς” στηρίχθηκε στην αδικία, στη μικρότητα και στην κατάχρηση εξουσίας;

Και η απάντηση είναι απλή: Δεν τα κοιτάζεις. Όπως δεν κοιτάζεις ούτε τον εαυτό σου στον καθρέφτη γιατί φτάνεις να σιχαίνεσαι το εαυτό σου κι εσύ ο ίδιος !!!