Τα παιδιά της Αφρικής και της Γάζας: H “ανήθικη” Ηθική του Πολιτισμού των Πυραύλων μας. *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog “ΙΔΕΟπολις”
&. Φέτος, την Κυριακή των Βαΐων, δεν θα ακουστεί το «Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος…» εξαιτίας των ήχων των Πυραύλων και των Σειρήνων!!!
«Κάθε όπλο που κατασκευάζεται, κάθε πολεμικό πλοίο που καθελκύεται, κάθε πύραυλος που εκτοξεύεται, σημαίνει σε τελική ανάλυση μια κλοπή από εκείνους που πεινούν και δεν τρέφονται, από εκείνους που κρυώνουν και δεν ντύνονται.» (Dwight D. Eisenhower).
Κάποιοι (ΗΠΑ, Ισραήλ, ΙΡΑΝ) τους πυραύλους που ρίχνονται στην αντίπαλη-εχθρική χώρα τους χρησιμοποιούν ως επίδειξη ή επιβεβαίωση της δύναμής τους. Κάποιοι άλλοι τους αναχαιτίζουν δαπανώντας μυθώδη ποσά (ο πύραυλος αναχαίτισης κοστίζει πολύ περισσότερα από τους συνήθεις πυραύλους που ρίχνονται). Κάποιοι επαίρονται για την αποτελεσματικότητα των πυραύλων τους στο βαθμό που αυτοί ξεφεύγουν από τους πυραύλους αναχαίτισης και προκαλούν μεγάλες υλικές ζημιές και όχι σπάνια τον θάνατο ανθρώπων.
Μερικοί θεωρούν τους πυραύλους ως το πιο θεμιτό μέσο για την επίτευξη του “σωτήριου” έργου τους. Εξάλλου ο στόχος τους-σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους-είναι ιερός (η καταστροφή του κράτους των Σιωνιστών/ η τιμωρία και καταστροφή του κράτους του κακού [Ιράν]). Φαίνεται πως αυτός ο πόλεμος υπηρετεί το “Θεϊκό σχέδιο”.
Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως κάθε επιτυχής ρίψη ενός πυραύλου (ένθεν και ένθεν) συνοδεύεται από τρελούς πανηγυρισμούς. Κριτήριο επιτυχίας θεωρείται το μέγεθος των υλικών καταστροφών και ο αριθμός των νεκρών ανθρώπων του αντιπάλου.
Περισσότερα ΕΔΩ
