Υπάρχουν βραδιές που δεν περνούν απλώς από το ημερολόγιο. Γίνονται μνήμη. Γίνονται ιστορία. Γίνονται εκείνες οι στιγμές που χρόνια αργότερα θα θυμόμαστε και θα λέμε: «Αυτό το βράδυ, η Κορυφή έζησε!»
Μια τέτοια βραδιά ήταν και το χτεσινό Αντάμωμα των Κορυφιωτών.
Η πλατεία της Κορυφής πλημμύρισε από κόσμο, φωνές, χαμόγελα και νεανική ενέργεια. Παλιές παρέες ξανασμίξανε, άνθρωποι που είχαν χρόνια να συναντηθούν αγκαλιάστηκαν και, από νωρίς, το χωριό έδειξε πως ήταν αποφασισμένο να ξενυχτήσει.
Και όταν το κλαρίνο του Παναγιώτη Ντίμτσιου πήρε τη θέση του στη μουσική, όλα άλλαξαν. Ο ήχος του απλώθηκε στην πλατεία, πέρασε ανάμεσα στα τραπέζια, ανέβηκε στα πέτρινα σπίτια και έφτασε μέχρι τις άκρες του χωριού. Ήταν το κάλεσμα για τον χορό.
Ένα χέρι πιάστηκε με ένα άλλο. Ένας κύκλος άνοιξε. Και ύστερα ένας δεύτερος, ένας τρίτος… Μέσα σε λίγη ώρα η πλατεία είχε γίνει μια τεράστια πίστα.
Νέοι άνθρωποι, κυρίως, έδωσαν τον τόνο. Αγόρια και κορίτσια χόρευαν με κέφι, τραγουδούσαν, γελούσαν και παρασύρονταν από τον ρυθμό. Δίπλα τους οι μεγαλύτεροι, με το δικό τους πάθος και τη δική τους μνήμη, έμπαιναν στον ίδιο κύκλο. Οι γενιές συναντήθηκαν και έγιναν ένα.
Το κλαρίνο του Παναγιώτη Ντίμτσιου έδινε φτερά στον χορό και κάθε καινούργιο τραγούδι έμοιαζε να ξαναδίνει ζωή στην πλατεία. Τα βήματα γίνονταν όλο και πιο δυνατά, τα χαμόγελα όλο και περισσότερα και η νύχτα όλο και πιο όμορφη.
Κανείς δεν βιαζόταν να φύγει.
Οι ώρες περνούσαν, τα τραπέζια παρέμεναν γεμάτα, οι παρέες μεγάλωναν και η μουσική συνέχιζε να κρατά όλους όρθιους. Η Κορυφή δεν κοιμήθηκε αυτό το βράδυ.
Χόρεψε μέχρι τις πέντε το πρωί!
Μέχρι που το σκοτάδι άρχισε να υποχωρεί και η αυγή να πλησιάζει. Μόνο τότε, ύστερα από ώρες χορού και ασταμάτητου γλεντιού, η πλατεία άρχισε σιγά σιγά να ησυχάζει.
Μα η ουσία της βραδιάς είχε ήδη μείνει.
Γιατί το Αντάμωμα δεν ήταν απλώς μια γιορτή. Ήταν επιστροφή στις ρίζες. Ήταν συνάντηση ανθρώπων. Ήταν η χαρά του να είσαι μαζί με τους δικούς σου.
Και πάνω απ’ όλα, ήταν η εικόνα μιας Κορυφής ζωντανής, νεανικής, γεμάτης δύναμη και διάθεση να κρατήσει τις παραδόσεις της ζωντανές.
Η Κορυφή χόρεψε.
Η Κορυφή τραγούδησε.
Η Κορυφή ξενύχτησε.
Και το κλαρίνο του Παναγιώτη Ντίμτσιου κράτησε τον ρυθμό μέχρι το πρώτο φως
Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
