28
‘Το τραγούδι της Καστανιώτισσας’.
Μουσική -στίχοι Γιάννης Α Ζυγούρης ερμηνεία η Λένα
—
Στου χωριού τα καλντερίμια, μια βραδιά του καλοκαιριού,
φεγγαράκι ασημένιο, φώτιζε τον ουρανό.
Κι η Καστανιώτισσα περνούσε, σαν τριαντάφυλλο ανθισμένο,
μα κανείς δεν φανταζόταν το κακό το πεπρωμένο.
—
Κι άξαφνα άλογα ακούστηκαν, στη σιγαλιά του δρόμου,
κι ένας καβαλάρης άρπαξε την κόρη απ’ τον ώμο.
«Βοήθεια!» φώναξε εκείνη, μα η νύχτα δεν μιλά,
κι όλο πιο μακριά την πήρε, στα Πιέρια τα βουνά.
—
Η μάνα της ξενύχτησε, στην πόρτα καρτερώντας,
κι ο κύρης της ξεκίνησε, τα μονοπάτια ψάχνοντας.
«Καστανιώτισσα μου γλυκιά, πού να σε βρω, πού είσαι;
ποιον δρόμο πήρες μοναχή, ποιον δρόμο τώρα κλαις;»
—
Στων Πιερίων τις κορφές, ακούστηκε μια φωνή,
σαν προσευχή που ανέβαινε ψηλά απ’ τη γη.
Κι εκείνος που την άρπαξε, μπροστά της γονατίζει,
και το μεγάλο του κακό με δάκρυ το πληρώνει.
—
«Δεν ήρθα να σε σκλαβώσω, δεν ήρθα να σε πονώ,
μα η αγάπη μου με τύφλωσε, δεν ήξερα τι να πω.
Αν θέλεις, γύρνα στο χωριό σου, στη μάνα σου ξανά,
κι εγώ θα πάρω τον καημό μου και θα χαθώ στα βουνά.»
—
Κι η Καστανιώτισσα γύρισε, στου χωριού την αγκαλιά,
κι οι καμπάνες εχτυπούσανε σαν να ’ταν Πασχαλιά.
Μα από τότε κάθε Αύγουστο, σαν πέφτει το σκοτάδι,
λένε πως ακούγεται στ’ απόμακρο το βράδυ
ένα άλογο να τρέχει κι ένας καημός βαρύς,
της Καστανιώτισσας ο θρύλος να μην τελειώσει στη γη.
- 1
- 2
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
