Γέμισε ρωγμές η στέγη τ’ ουρανού πάνω από τη χώρα.

Γέμισε ρωγμές η στέγη τ’ ουρανού
πάνω από τη χώρα.
Βρίσκουν περάσματα τα λύματα,
μολύνουν τους κήπους της Άνοιξης.
Το φως διαθλάται σε ροζ αποχρώσεις,
διαταράσσοντας το κάλος της φυσικής αρμονίας.

Το καράβι σε ύφαλο, κανείς δεν πλησιάζει,
καρχαρίες περιπολούν γύρω του.
Γείρανε, μαράθηκαν οι κλώνοι της ελιάς,
στεφανώνουν ξεπεσμένους νικητές.
Οι Ηράκλειες στήλες χαμήλωσαν.

Συμπυκνωμένες έννοιες, πεσμένοι
κίονες στον αόρατο χρόνο.
Σπασμένη η αλυσίδα με την ιστορία.
Χιλιάδες κρίκοι ασύνδετοι,
οξειδώνονται στη λήθη.

Το αρχέτυπο του γένους θρηνεί
στα σπαράγματα των αγαλμάτων.
Διερράγη ο αμνιακός σάκος,
η κύηση της σοφίας διεκόπη βίαια.

Σπασμένα τα ηνία του ηνίοχου,
ξεπεσμένοι Φαέθωνες τα κρατούν.
Ψεύτικοι αετοί σε θριαμβευτική κατάρρευσή.
Αέναοι σπόροι στα σπλάχνα της γης,
ασπάλακες θρέφονται με τα φύτρα.

Το αρχέγονο φως παγιδευμένο στο τούνελ
της νεογέννητης νοημοσύνης.
Ευλύγιστοι ανεμοδείκτες καθορίζουν την πορεία.

Οι Δελφοί, ιέρειες του κάλους και της αρμονίας
συντηρούν το φως, πνεύμα του Παρθενώνα.
Μειδιούν στην λήθη που της σκέπασε,
χαμογελούν γιατί γνωρίζουν τους χρησμούς.

Πασχάλης Τσολάκης