68
Όταν το χωριό ξανασμίγει…Η Στέρνα Βοϊου αντάμωσε, θυμήθηκε και γιορτασε…
Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, το χωριό μας η Στέρνα, μοιάζει να ξαναβρίσκει την παλιά του ανάσα.
Οι δρόμοι γεμίζουν γνώριμες φωνές, οι αυλές ανοίγουν, τα βλέμματα συναντιούνται και οι άνθρωποι, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, ξαναγίνονται μια μεγάλη παρέα.
Η ετήσια συνάντηση των συγχωριανών δεν είναι απλώς ένα αντάμωμα. Είναι ένα ταξίδι στον χρόνο. Είναι η ευκαιρία να ξανασφίξουμε το χέρι του φίλου, να αγκαλιάσουμε τον συγγενή, να θυμηθούμε εκείνους που έφυγαν, να φέρουμε στο φως ιστορίες και στιγμές που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.
Μέσα από τις κουβέντες και τα γέλια, ζωντανεύουν τα περασμένα. Οι παλιές γειτονιές, τα παιδικά χρόνια, οι γιορτές, τα ξενύχτια, οι χαρές και οι δυσκολίες. Κι έτσι καταλαβαίνουμε πως οι άνθρωποι μπορεί να σκορπίσαμε στους δρόμους της ζωής, όμως οι ρίζες μας έμειναν εδώ — βαθιά δεμένες με τον τόπο.
Και ύστερα ήρθε το γλέντι…
Η μουσική δυνάμωσε, τα τραπέζια γέμισαν, τα ποτήρια σηκώθηκαν και ο χορός έγινε η κοινή γλώσσα όλων. Μαζί μας άνθρωποι από τα κοντινά χωριά, φίλοι και επισκέπτες, έρχονται να μοιραστούν τη χαρά μας.
Οι κύκλοι του χορού μεγάλωσαν, οι παρέες ενώθηκαν και το πανηγύρι ξεπέρασε τα όρια του δικού μας χωριού.
Και αυτό ίσως είναι το πιο όμορφο μήνυμα της περασμένης βραδιάς. Γιατί ένα γλέντι που αγκαλιάζει και τους ανθρώπους των γύρω χωριών δεν είναι μόνο διασκέδαση. Είναι απόδειξη πως ο τόπος μας ζει. Πως υπάρχουν ακόμη δεσμοί, φιλίες, αλληλεγγύη και διάθεση να συναντηθούμε, να χαρούμε και να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον.
Η κοινωνική συνοχή που παίρνει σάρκα και οστά.
Είναι η παράδοση που δεν μένει φυλαγμένη στις αναμνήσεις, αλλά συνεχίζει να περπατά ανάμεσά μας, να τραγουδά, να χορεύει και να ενώνει ανθρώπους.
Κι όταν η νύχτα προχωρά και το τελευταίο τραγούδι σιγά-σιγά σωπαίνει, μένει μέσα μας κάτι περισσότερο από τη χαρά μιας όμορφης βραδιάς.
Μένει η αίσθηση πως ανήκουμε κάπου.
Πως έχουμε έναν τόπο να επιστρέφουμε, ανθρώπους να ανταμώνουμε και μνήμες να μοιραζόμαστε.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο θαύμα ενός χωριού:
Να μπορεί, κάθε χρόνο, να μας κάνει να ξαναγινόμαστε όλοι μαζί — μια παρέα, μια οικογένεια, μια κοινότητα.
Γιατί όσο ανταμώνουμε, όσο θυμόμαστε, όσο γλεντάμε και όσο ανοίγουμε την αγκαλιά μας στους γύρω μας, ο τόπος μας δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι ένας ζωντανός δεσμός που συνεχίζει να μας ενώνει.
Συγχαρητήρια στα παιδιά του Πολιτιστικού Συλλόγου για την άψογη διοργάνωση.
Βασίλης Σολιόπουλος
- 1
- 2
